27 Αυγούστου 1990. Η ώρα είναι 12:50 μετά τα μεσάνυχτα όταν το νοικιασμένο από τον Eric Clapton ελικόπτερο Bell 260B Jet Ranger έχοντας διανύσει μόλις 3.000 πόδια σε σαρανταδύο δευτερόλεπτα από την απογείωσή του, συγκρούεται πάνω στο λόφο του Χιονοδρομικού Κέντρου του Alpine Valley στο East Troy του Wisconsin, σε υψόμετρο μόλις εκατό ποδών. Όλοι οι επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία: ο κατά τα φαινόμενα άπειρος πιλότος Jeffrey Brown, ο Bobby Brooks, ατζέντης του Clapton, o σωματοφύλακάς του Nigel Browne, ο Colin Smythe, βοηθός του tour manager, και ο Stevie Ray Vaughan.

Φόρος τιμής από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Όταν από την παιδική σου ηλικία κατασκευάζεις μόνος σου μουσικά όργανα και στα 14 σου εγκαταλείπεις το σχολείο προκειμένου να ασχοληθείς με το τραγούδι συναντώντας τη σθεναρή αντίδραση των γονιών σου οι οποίοι επιθυμούσαν να γίνεις λογιστής, δύο συμπεράσματα προκύπτουν… Πρώτον, το λέει η ψυχούλα σου και δεύτερον, είσαι αποφασισμένος να αγγίξεις το όνειρο! Ο μορφονιός όμως με την ξανθιά πλούσια χαίτη δεν άγγιξε απλά το όνειρο, αλλά έχοντας ως όχημα ένα μολυβένιο αερόστατο, έφτασε ως τα ουράνια και άγγιξε τα αστέρια!

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πως θα ήταν ο κόσμος της σκληρής μουσικής αν αφαιρούσες από την ερμηνεία των τραγουδιστών τις υψίφωνες μελωδικές γραμμές και τον χωρίς ενδοιασμό πειραματισμό της φωνής στα άκρα; Τι θα έμενε; Συμβατικές ερμηνείες χωρίς δυναμισμό και το κυριότερο; Η λέξη ανατριχίλα θα απουσίαζε από το δικό μας λεξιλόγιο και από τα δικά μας ‘’χωράφια’’.

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Long Live Detroit...

Μην επηρεάζεστε από το όνομα του δυναμικού Power Trio συγκροτήματος, δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τo Thrash/Death σχήμα του Chuck Schuldiner. Κοινωνικοπολιτικό το νόημα και η διάσταση του ονόματος του εξαιρετικού και κατάφορα αδικημένου από την μουσική  ιστορία Power Trio των Death από το Detroit, γιατί αν ζούσατε και εσείς σε γκετοποιημένες περιοχές, κάπως έτσι θα αντιλαμβανόσασταν την καθημερινότητα. Κάθε μέρα και μια επιβίωση. “For The Whole World To See” λοιπόν, αυτό ακριβώς το συναίσθημα αναδύεται και από αυτόν τον δίσκο επίσης. Σπάνιος δίσκος. Σε όλα του. Στο μουσικό του περιεχόμενο, στην ατμόσφαιρα που δημιουργεί, στις συνθέσεις και την αχαλίνωτη ενέργεια του, στον (δίκαιο) θυμό που εξάγει…  

Τιμά ο Νίκος Παπαδόπουλος

Ο John Bonham δήλωνε θερμός supporter των Trapeze και, όποτε του δινόταν η ευκαιρία, ανέβαινε στη σκηνή μαζί τους για το encore. Λοιπόν, τι λέτε; Κάτι δε θα ήξερε;

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Το “Back In Black” δεν έχει να συναγωνιστεί τίποτα και κανέναν.
Κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου του 1980, σαν σήμερα, τέσσερεις δεκαετίες πίσω, μα το ακούς τώρα και μοιάζει φετινή κυκλοφορία που μάλιστα διεκδικεί την πρώτη θέση της λίστας των αγαπημένων της χρονιάς.
Παίζει μπάλα μονάχο του.
Ατενίζει από ψηλά τα πράγματα και με τη σιγουριά του πρώτου και καλύτερου, μοιράζοντας χαρά σε όσους αγγίχτηκαν από την απέριττη, διαχρονική μαγεία του.
Ενώνει τους πάντες, πάντα και παντού, ως all time classic album κοινής αποδοχής. Ως τόπος συνάντησης των αμέτρητων ιδιωμάτων της κιθαριστικής, σκληρής, επιθετικής μουσικής, όπως θες πες το. Συνυπάρχει σε σπίτια οπαδών του grind core, του thrash, του AOR, του death metal, του προοδευτικού metal, του hard & heavy rock φυσικά & αυταπόδεικτα, μα και της pop, του alternative rock, της hip-hop, έως και των… σκυλάδικων μη χέσω! Είναι δεδηλωμένα ένα από τα πιο αγαπημένα albums του Lemmy και του Anselmo, του Sebastian Bach και του Danny Filth.
Και για να τελειώνουμε, το “Back In Black” είναι αυτό που είναι! Και δεν προσπάθησε πολύ για αυτό. Απλά συνέβηκε.


Τιμά ο Χρήστος Κισατζεκιάν