THE CHAMBERS BROTHERS – Masters of Psychedelic Soul (Part Two)

Friday, 07 July 2017 10:56
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

(Μέρος Δεύτερο)

Ενώ είχαν γίνει διάσημοι, όλως περιέργως, κανένα τραγούδι τους δεν ακουγόταν από το ραδιόφωνο…

Εξιστορεί ο Νίκος Κοντογούρης

 Η Vault δεν προωθούσε καθόλου το δίσκο. Φανερά δυσαρεστημένοι λοιπόν, δέχονται την πρόταση της Columbia Records ώστε να γίνουν μέλη της «οικογένειάς» της. Όταν υπέγραψαν, το 1966, δεν υπήρχε καν τμήμα rock. Ή τέλος πάντων, το ήδη υπάρχoν υπολειτουργούσε. Τότε οι Chambers έπεισαν τους υπεύθυνους να εκσυγχρονίσουν το τμήμα και να κλείσουν νέους rock μουσικούς και μουσικά σχήματα. Η Columbia ήταν περήφανη που τους είχε αποκτήσει και διοργάνωσε ένα μεγάλο πάρτι. Εκεί τους πλησίασε ο διευθυντής της εταιρίας Clive Davis και τους είπε: «παιδιά άκουσα το “Time Has Come Today”. Δε θα ήθελα να το ηχογραφήστε εδώ. Δε γράφουμε τέτοια σκατά στην εταιρία μας» και έφυγε από το πάρτι!...

 

Στο πρώτο meeting οι Chambers προσπάθησαν να του αλλάξουν  τη γνώμη. Αυτός ήταν αρχικά ανένδοτος. «Το πρόβλημα είναι ότι είστε μαύροι. Ο κόσμος δεν είναι έτοιμος ακόμα στο να δεχθεί τέσσερεις μαύρους να του λένε πως έχει φτάσει ο καιρός τώρα!... Θα βάλουμε κάποιο λευκό να το τραγουδήσει».

 

Φανερά δυσαρεστημένοι δεν το έβαλαν κάτω. Σε κάθε τους ζωντανή εμφάνιση έπαιζαν αυτό το τραγούδι και κάθε φορά γινόταν πιο επιθετικό. Τελικά ο Davis έδωσε τη συγκατάθεσή του να ηχογραφηθεί ως single έχοντας όμως τη μισή διάρκεια. Γράφτηκε με harpsicord και ήρεμα κιθαριστικά μέρη αλλά αυτή η εκτέλεση αποσύρθηκε εξαιτίας ενός δυσάρεστου γεγονότος. Οι Chambers Brothers έδιναν μια από τις τελευταίες τους παραστάσεις στο “Whiskey A Go Go” μαζί με τους Three Dog Night (σημ: στο Whiskey έκαναν  τις περισσότερες εμφανίσεις τους. Μάλιστα ως γεγονός καταγράφεται και στο film του Oliver Stone “The Doors” όπου σαν κομπάρσος εμφανίζεται σε μια σκηνή και ο Joe Chambers). Κάποια στιγμή απλώθηκε η φήμη πως θα κάνανε ένα μεγάλο πάρτι στο σπίτι τους με πολλά παραισθησιογόνα. Η αστυνομία το πληροφορήθηκε και τους συνέλαβε για ανάκριση. Εξαιτίας του γεγονότος αυτού την επόμενη μέρα δεν παρευρέθηκαν στην πρώτη τους μεγάλη συνέντευξη τύπου [που είχε προγραμματίσει η Columbia Records]. Ο τύπος έγραψε ότι το γκρουπ είχε συλληφθεί για κατοχή παραισθησιογόνων και ο αντίκτυπος ήταν καταστροφικός. Η Columbia ακύρωσε την κυκλοφορία του single που, με άλλη μορφή, εμφανίστηκε τελικά μετά από μήνες.

 

Με την έναρξη του 1967 οι Chambers παίζουν σε μεγάλα rock θέατρα μαζί με τους Doors, τον Hendrix, την Joplin και τους Iron Butterfly. Εκτός από το “Time Has Come Today”, ένα άλλο τραγούδι που ξεσήκωσε τον κόσμο είναι το “What the World Needs Now is Love” των Burt Bucharach / Hal David.
Όλος ο μουσικός τύπος τους χαρακτηρίζει σαν το πρώτο psychedelic soul σχήμα. Εν τω μεταξύ ο Lester ήταν ο μόνος από το γκρουπ που δεν έπαιζε κανένα όργανο εκτός από φυσαρμόνικα. Όλοι αποφάσισαν να αναλάβει τα περίεργα κρουστά τα καμπανάκια και τα κουδουνάκια που πλούτιζαν τα τραγούδια τους. Έτσι έγινε, και κάθε φορά που έπαιζαν το “Time Has Come Today” πρόσθεταν και περισσότερες στροφές με νέα ηχητικά εφέ. Όταν ήρθε η ώρα να ετοιμάσουν το πρώτο τους album στην Columbia o Davis συνέχισε να αρνείται να ηχογραφήσουν το συγκεκριμένο τραγούδι. Για τους Chambers όμως αυτό ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους. Αναγκάστηκαν επίσης να ξαναγράψουν πιο ψυχεδελικό το “People Get Ready” και το “What the World Needs Now” αλλά ήταν φανερό πως η απουσία του “Time Has Come” είχε αρνητικό αποτέλεσμα. Τότε μόνοι τους με το manager και τον ηχολήπτη τους ανέλαβαν το ρίσκο. Την ημέρα που είχε οριστεί η έναρξη της εγγραφής του LP, πήγαν πιο νωρίς στο studio και ηχογράφησαν μια κι έξω το “Time Has Come” όπως το έπαιζαν στα live τους. Τον ήχο του τικ τοκ τον έκανε ο Lester χτυπώντας με μια μπακέτα ένα cowbell (κουδούνα). Παρόλο που όλα έγιναν βιαστικά, το κομμάτι ξεπερνούσε σε διάρκεια τα έντεκα λεπτά και επειδή γράφτηκε μια κι έξω (one take), αν προσέξει καλύτερα ο ακροατής θα ακούσει τους μικροφωνισμούς και τα ηχητικά παράσιτα που υπάρχουν σε διάφορα σημεία. Όταν τελείωσαν λοιπόν το γράψιμο του δίσκου, πίεσαν τους υπεύθυνους να τον κυκλοφορήσουν έτσι, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι το ρίσκο.

 


Το album “Time Has Come” εμφανίστηκε στα καταστήματα το Καλοκαίρι του 1967 και το ομότιτλο κομμάτι αποτέλεσε έναν από τους ψυχεδελικούς «ύμνους» του «Καλοκαιριού της Αγάπης»!. Τα μισά τραγούδια ήταν δικά τους και τα υπόλοιπα διασκευές. Εκτός από τα τρία που προανέφερα στο LP συμπεριλήφθηκαν τα “In the Midnight Hour” του Wilson Pickett και το “All Strung Out Over You” του Roy Clark σε απίθανες ψυχεδελικές εκτελέσεις. Το “I Can’t Stand It”, ένα δυνατό soul rock όπου η φυσαρμόνικα του Lester είχε σχεδόν ηγετικό ρόλο, τα “Romeo & Juliet” & “Please Don’t Leave Me” πάνω στα ομώνυμα psychedelic Ρ&Β standard, και μονάχα το “So Tired” με το gospel ύφος του θύμιζε τους παλιούς Chambers. Μέσα σε ένα χρόνο το “Time Has Come” είχε γίνει χρυσό και το όνομά τους γνωστό σε όλο τον κόσμο. Συμμετείχαν σε όλα τα μεγάλα συναυλιακά γεγονότα όπως στο Newport Pop Festival και στο Atlanta Pop Festival (όπου χιλιάδες κόσμος επαναλάμβανε ρυθμικά “time… time…”). Τελικά πήραν την απόφαση να ζήσουν στην Ανατολική Ακτή. Αγόρασαν ένα μεγάλο σπίτι στο Connecticut και στο παλιό τους σπίτι στο Los Angeles επέτρεψαν σε ένα άστεγο νεαρό να μείνει μαζί με το συγκρότημά του, τους Nazz. Το όνομα του νεαρού ήταν Alice Cooper!...

 

Στο μεταξύ η Vault εκμεταλλευόμενη την δημοτικότητά τους κυκλοφόρησε μια σειρά δίσκων από την περίοδο που ήταν ακόμη κουαρτέτο. Το “Now” ήταν live και περιείχε μόνο διασκευές όπως το οκτάλεπτο “What’d I Say” του Ray Charles, το “High Heel Sneakers” του R. Higginbotham (διατηρώ την ορθογραφία του label!), το “Long Tall Sally” του Little Richard, το “Bony Maronie” του L. Williams, το “You Don’t Have to Go” του Jimmy Reed, το “CC Rider” του Chuck Willis, το “So Fine” του Johnny Otis κ.λ.π. Όλα αυτά ήταν παρμένα από το ίδιο session και τους ίδιους συναυλιακούς χώρους με το LP “People Get Ready”. Το “So Fine” συμπεριλήφθηκε και στο επόμενο LP της Vault “Shout” που ήταν το καλύτερο αλλά και το πιο περίεργο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ενώ το υλικό ήταν τέσσερα- πέντε χρόνια παλαιότερο, εν τούτοις ακουγόταν κάποιος drummer να τους συνοδεύει και στο εξώφυλλο υπήρχαν φωτογραφίες τους από μια εμφάνιση στο Πανεπιστήμιο του Stanford, όπου φαινόταν ο Keenan. Τα drums που ακούγονταν είχαν προστεθεί αργότερα στα τραγούδια από τους ηχολήπτες της Vault. Φυσικά ο Keenan δεν παίζει σε κανένα από αυτά τα κομμάτια, ενώ οι φωτογραφίες του εξωφύλλου ανήκαν στο αρχείο της Columbia. Είναι μυστήριο πως χρησιμοποιήθηκαν από την Vault και γιατί δεν έγινε μήνυση. Το πιο τρελό όμως από όλα είναι ότι το “Love me Like the Rain” που κλείνει το δίσκο, φέρει την υπογραφή του Keenan. H ‘A πλευρά είναι live και η ‘Β studio (στην οποία κυριαρχούν οι συνθέσεις του γκρουπ). Καταπληκτική στιγμή ένα ενδεκάλεπτο medley με δυο συνθέσεις: τα “I Got It” του James Brown και ”Shout” των Isley Brothers. Σίγουρα οι δικές τους συνθέσεις “There She Goes”, “Seventeen”, “Rained the Day Υou Left” ανάγονται στην πρώτη περίοδο. Παρόμοιο ήταν και το υλικό του επόμενου δίσκου της Vault “Feeling the Blues” ανακατεμένο live (“House of the Rising Sun”, “Blues Get Off My Shoulder”, “Travel on my Way”) & studio υλικό (“Girls We Love You”, “I Got a Woman””, “Don’t Lose Your Cool” κ.λ.π.). Στο εξώφυλλο υπήρχε η ίδια φωτογραφία έγχρωμη μπρος και ασπρόμαυρη πίσω. Τα τέσσερα κεφάλια των μελών επίσης από τη συναυλία στο Stanford και στη μέση μια μικρότερη φωτογραφία του Keenan. Επίσης τέσσερα τραγούδια τους από τους παραπάνω δίσκους βρέθηκαν στη συλλογή της Vault “West Coast Love-In” μαζί με τους Peanut Butter Conspiracy & Ashes.

 

Το 1969 κυκλοφορεί και το δεύτερο σπουδαίο album τους από την Columbia, “A New Day”. Άνοιγε με μια εκρηκτική διασκευή του “I Can’t Turn you Loose” του Otis Redding και και έκλεινε με μια μεγάλη εκτέλεση του ομότιτλου τραγουδιού που συνυπέγραφαν οι Keenan & Joseph. Εδώ βλέπουμε λοιπόν τον drummer να έχει ενεργητικό ρόλο αφού δικό του είναι και το “Love is all I Have». To ψυχεδελικό soul ύφος κυριαρχεί και εδώ τόσο στις δικές τους συνθέσεις “Do Your Thing”, “You Got the Power to Turn me On”, “No, No, No, Don’t Say Goodbye”, όσο και στις λίγες διασκευές “I Wish it Would Rain” του Norman Whitefield, «Where Have All Flowers Gone” του Pete Seeger, “Guess Who” του Jesse Belvin κ.λ.π.

 

 

Το πέρασμα από την προηγούμενη δεκαετία (των 60’ς) στην νέα (των 70΄ς) ήταν για τους Chambers Brothers σαν τη μέρα με τη νύχτα! Το τελικό σημείο δόξας ήρθε με τη κυκλοφορία του δίσκου “Love, Peace and Happiness”. Ήταν ένα διπλό σετ όπου ο ένας δίσκος ήταν studio και ο άλλος live στο Fillmore East. Το μαγικό ομότιτλο τραγούδι θεωρείτε από πολλούς ότι καλύτερο ηχογράφησαν ποτέ. Χωριζόταν σε τρία μέρη και καταλάμβανε ολόκληρη την Β πλευρά. Ένα άλλο τραγούδι που ξεχωρίζει είναι και η live διασκευή του “Wade in the Water” που επισκιάζει ακόμη και αυτή την συγκλονιστική εκτέλεση των Pacific Gas & Electric. Στην ίδια πλευρά συνυπάρχουν το “ I Can’t Turn you Loose” και το σπουδαίο “Everybody Needs Somebody” του Julius. Ίσως να έπρεπε να είχαν επιλέξει καλύτερες διασκευές και όχι να αφήσουν την εταιρία να κάνει τα δικά της. Άλλωστε δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένοι από την προώθηση της Columbia.
Ένα άλλο γεγονός που τους είχε δυσαρεστήσει ήταν η ανταπόκριση του κοινού που στη συντριπτική πλειοψηφία του (99%!) ήταν λευκό!... Ήταν φανερό ότι το μαύρο κοινό αποστρεφόταν τη μουσική τους. Τρεις φορές δοκίμασε η Columbia να τους συμπεριλάβει σε τουρνέ με μαύρους μουσικούς άλλα όλες τις φορές οι διοργανωτές τους απέρριψαν.

 

 

 



Έτσι αποφασίζουν να διακόψουν τη συνεργασία τους με τη εταιρία και ο επόμενος στόχος τους είναι η προώθησή τους στο μαύρο κοινό. Το τελευταίο τους LP στην Columbia “New Generation” ήταν παρόλα αυτά άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα psychedelic soul rock. Όλες οι συνθέσεις για πρώτη φορά είναι δικές τους, με αποκορύφωμα το μεγαλειώδες ομότιτλο τραγούδι που διαρκεί δώδεκα λεπτά! Μια ακόμη συγκλονιστική σύνθεση το opening “Are You Ready”, ένα απίθανο soul rock track. Είναι αξιοπερίεργο το ότι δύο από τα τρία σημαντικότερα groups soul rock (Chambers Brothers, Pacific Gas & Electric – το τρίτο είναι οι Sly & The Family Stone) ηχογράφησαν την ίδια περίοδο διαφορετικό τραγούδι με τον ίδιο τίτλο!... Το “Funky” πρόδιδε τους στόχους τους. Και ήταν το τελευταίο τους single στα charts. Είχαν γράψει και παλαιότερα funky τραγούδια, τα οποία όμως είχαν απαγορεύσει οι εταιρίες να συμπεριληφθούν σε δίσκους. Ακόμη τους είχαν απαγορεύσει τη χρήση των λέξεων funky ή oh God (ο Joe ακούγεται σε κάποιο σημείο του “Time” να λέει “Oh my Lord, I have to Roam…” αντί “oh my God”).

Οι Chambers έβγαλαν το άχτι τους αφού έξι χρόνια αργότερα (1972) μπόρεσαν να ηχογραφήσουν ένα ολόκληρο album με γενικό τίτλο “Oh my God” στη Philadelphia με παραγωγούς τους Gamble & Huff. Περιείχε μερικά spirituals όπως τα “This Little Piece of Land”, “Everybody Wants to go Heaven”, “Man Did It” & “Old Doggone Devil”. Δεν είχαν καμιά απολύτως ελευθερία. Τους επιτράπηκε να ηχογραφήσουν μια δική τους σύνθεση αλλά κανένα μέλος δεν θα έπαιζε κάποιο όργανο. Ο δίσκος ποτέ δεν ολοκληρώθηκε και φυσικά ποτέ δεν κυκλοφόρησε αν και πιθανολογείται κάποια τραγούδια να εμφανίστηκαν σαν singles στην Ευρωπαϊκή αγορά. Επίσης λέγεται ότι κάποιο μέρος του υλικού διαφοροποιημένο βρέθηκε σε κάποιους δίσκους των O ‘Jays την περίοδο του “Blackstabbers”.

 


Εκείνη την εποχή έφυγε ο Keenan, προβλέποντας ότι η καριέρα του group έφτανε στο τέλος της. Αρχικά έκανε ένα δικό του studio αλλά τελικά ασχολήθηκε με το εμπόριο ξυλείας. Στις επαφές που είχε με τους πρώην συνεργάτες του ήταν συντετριμμένος από τις εξελίξεις των πραγμάτων και πάντοτε στεναχωρημένος… Η στεναχώρια του δημιούργησε σοβαρότατο πρόβλημα υγείας και τελικά απεβίωσε από συγκοπή καρδιάς στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

 


Οι τέσσερεις αδελφοί υπογράφουν συμβόλαιο με την Avco και το 1973 στο studio Venture (New Jersey) ηχογραφούν ένα νέο LP με γενικό τίτλο “Unbounded” για να δείξουν ότι επιτέλους αποδεσμεύτηκαν από την Columbia. Στα πλήκτρα και τα τύμπανα τους συνοδεύουν session μουσικοί. Ο δίσκος περιέχει μονάχα διασκευές όπως τα “Reflections” (Supreme), “The Weight” (The Band – τελικά αυτό το τραγούδι το έχουν διασκευάσει περισσότεροι μαύροι παρά λευκοί καλλιτέχνες!), “Good Vibrations” (The Beach Boys), “Gypsy Woman” (Curtis Mayfield) κ.λ.π. Όμως η συγκλονιστικότερη στιγμή είναι η ερμηνεία του Willie στο “If Loving you is Wrong I don’t Want to be Right” Homer Banks (άλλωστε όλες οι εκτελέσεις αυτού του τραγουδιού είναι φανταστικές, ακόμη και η πιο mellow του Isaac Hayes).

 

Επιστρέφουν στη βάση τους, το Los Angeles, και κάνουν ένα ακόμη album στην Avco, το “Right Move” με μοιρασμένο υλικό. Οι δικές τους συνθέσεις είναι πιο soul (“Miss Lady Brown”, “We’ll Sing Together”, “Who Wants to Listen”) ενώ μεταξύ των διασκευών ξεχωρίζει το “Stealin’ Watermelons” του Elvin Bishop και το “Stop the Train” του Bob Marley. Τελευταίο επίσημο album τους ήταν το “Live in Concert on Mars” (1976) στην μικρή εταιρία του San Francisco Roxbury. Ήταν μια live ηχογράφηση εντός studio με κάποιον Gregg στα τύμπανα και τον θρυλικό Steve Cropper στις κιθάρες. Ακόμη και σε αυτές τις τελευταίες τους στιγμές αποδείκνυαν πως ήταν ένα μεγάλο group. Το δεκαεπτάλεπτο medley “Stealin’ …“ & “Mama Your Daughter” ήταν συναρπαστικό.

 

Σε αυτό το σημείο τελείωσε η δισκογραφική τους καριέρα. Η απόφαση του Lester να εγκαταλείψει τους αδελφούς του φαίνεται ότι σημάδεψε τη διάλυσή τους. Άλλωστε η disco είχε αρχίσει να εισβάλει και μάλλον τέτοια groups δεν είχαν θέση σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Σε μια από τις τελευταίες τους παραστάσεις βρέθηκαν στην ίδια σκηνή με την Aretha Franklin, τους Stylistics και τις Rose Royce αλλά το disco κοινό τους αποδοκίμασε άγρια… οι τρεις εναπομείναντες στράφηκαν για λίγο στην country αλλά η ρατσιστική φύση αυτής της μουσικής τους αποθάρρυνε: κανείς δεν άντεχε τρεις μαύρους να τραγουδούν country. Έτσι στα τέλη των 70’ς το group έπαψε να υπάρχει, αν και είχε ανασυγκροτηθεί αρκετές φορές.Το “Time Has Come Today” θεωρείται σαν μια από τις κλασικές επιτυχίες των ‘60΄ς και κάθε τόσο το ακούμε σε κάποιο soundtrack κάποιου film (“Coming Home” του Hal Ashby, “Crooklyn” του Spike Lee κ.λ.π.). Έχει διασκευαστεί από τους Ramones και τους Angry Samoans, μα και τους δικούς μας Last Drive!


Μέχρι σήμερα οι Chambers Brothers είναι προσκεκλημένοι διαφόρων εκδηλώσεων. Ο Lester ζει στη Florida και δουλεύει σαν ανεξάρτητος παραγωγός μαζί με τον Sam Moore (των Sam & Dave). Έπαιξε φυσαρμόνικα σε ένα album του Sun Ra και το 1996 ηχογράφησε το πρώτο προσωπικό του album. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Maria Muldaur τους κάλεσε να την βοηθήσουν στο LP της “Gospel Nights” (1980).

Επίλογος

Love, Peace & Happiness για πάντα, Chambers Brothers!

 

Read 496 times

Leave a comment