Monuments on Facebook

"Summer Flashback" (ή αλλιώς, τι άκουσα φέτος το Καλοκαίρι)

Friday, 08 September 2017 06:00
Published in Αρθρογραφία

Πριν αρχίσω, να ζητήσω μια μεγάλη συγνώμη από τους δέκα ανθρώπους, εντάξει τους εφτά, OK τους τρεις ανθρώπους που αναρωτήθηκαν πού χάθηκα τόσο καιρό. Υπήρχαν τεχνικά προβλήματα. Ε, χάλασε το laptop. Όχι ότι τώρα είναι εντάξει, αλλά την παλεύει μέχρι το επόμενο κοκομπλόκο…

Σταχυολογεί ο Αντώνης Αντωνιάδης

Το Καλοκαίρι είναι για πολύ κόσμο η εποχή που «λιώνει» στην μουσική. Για μένα όχι. Λιώνω όσο και την υπόλοιπη χρονιά. Ωστόσο, κατά την διάρκεια των μικρών σε διάρκεια διακοπών μου, μου ήρθε η ιδέα να μοιραστώ τα ακούσματα που ξεχώρισα από το συνονθύλευμα που άκουγα από τέλος Μαΐου μέχρι τέλος Αυγούστου. Οι άνθρωποι που με έχουν γνωρίσει από κοντά μπορούν να επιβεβαιώσουν το γεγονός πως, όσο μεγαλώνω, η δισκοθήκη μου ανοίγει και μεγαλώνει η ποικιλία της. Χωρίς να “πετάω” τίποτα από τα παλιά μου ακούσματα! Όσοι με έχουν γνωρίσει μόνο μέσα από τα κείμενα μου πιθανότατα πιστεύουν πως κοροϊδεύω τον κοσμάκη (είχαμε τέτοιες αντιδράσεις με το τοπ 30 του 2016), γιατί πως είναι δυνατών ένας άνθρωπος να γουστάρει Pearl Jam και Opeth (ναι τα πρώτα τα Death Metal) ταυτόχρονα; Παρόλα αυτά και οι μεν και οι δε θα συμφωνούσαν πιθανότατα ότι μ' αρέσει πολύ να ιντριγκάρω. Έτσι οι πέντε (συν μία δώρο) μουσικές επιλογές που θα δώσω παρακάτω θα προκαλέσουν αντιδράσεις από πολύ κόσμο.

Θα έρθει όμως η μέρα ρε που θα τα καταφέρω. Θα έρθει αυτή η μέρα που alternative-αδες με thrash-αδες, 70s ροκάδες με Νορβιγομπλακμεταλάδες, θα τραγουδάνε αγαπημένοι, όλοι μαζί αγκαλιά (λογικά το “Bohemian Rhapsody” ala “Wayne’s World”, δεν βλέπω άλλη ρεαλιστική επιλογή!).

Να πω όμως, πως, παρόλο το χιουμοράκι, η επιλογή έχει γίνει με απόλυτη ειλικρίνεια και αυτές είναι οι πέντε μουσικές επιλογές που ξεχώρισα από τις δεκάδες που άκουγα τους τελευταίους τρεις μήνες.
Η σειρά δεν αντιπροσωπεύει κάτι.
Δεν είναι από το χειρότερο προ το καλύτερο ή το ανάποδο, δεν είναι με βάση τον χρόνο που αφιέρωσα, δεν είναι καν αλφαβητικά.
Είναι απλά μια σειρά.
Επίσης δεν μιλάμε (μόνο) για φετινά άλμπουμ.
Πάμε.

 

VALLEY OF THE SUN - “Volume Rock”

Ακόμα βαράω το κεφάλι μου που δεν έγραψα πέρσι παρουσίαση γι’ αυτήν την δισκάρα. Αν και τα είπα λίγο πολύ στο Τop-30 της χρονιάς. Τότε ήταν στην θέση τρία και με βαριά καρδιά δεν το έβαλα πιο πάνω. Μέσα στο Καλοκαίρι μου έδωσε όλα όσα έψαχνα. Ήλιο, groove, ανεμελιά ταξίδια και όλα αυτά ακούγοντας το στο γραφείο που δουλεύω βόρεια του Λονδίνου. Κάτσε καλά ε; Οριακά δεν έπινα μπύρες και σφηνάκια τεκίλα αντί για καφέ στην δουλειά. Οριακά δεν την χάσαμε την δουλειά... Και όπως έχω ξαναπεί, αυτό το μπάσιμο στο 2:55 του εισαγωγικού “Eternal Forever” είναι για να ανάβεις καπνογόνο! Οι Valley είναι ίσως η μόνη τόσο καλή και τόσο αυθεντική μπάντα στις μέρες μας που παίζει heavy rock/stoner και ελπίζω να μου χαρίζουν τέτοιες καλοκαιρινές στιγμές στο γραφείο και στο μέλλον!

 

AUDIOSLAVE - “Out of Exile” / SOUNDGARDEN - “Down On The Upside”

Ακόμα δεν θα ξεχάσω το πρωινό της 18 Μαΐου. Πραγματικά δεν θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου να κλαίει για θάνατο ανθρώπου που δεν γνώρισε ποτέ. Από την άλλη όμως είναι λάθος να λέω ότι δεν γνώρισα τον Cornell. Μιλάμε για έναν από τους ανθρώπους που με «μεγάλωσε στα γόνατά του». Τα δύο αυτά albums παίζουν στο repeat από εκείνη την μέρα μέχρι αυτή την στιγμή.
Το πρώτο γιατί ενώ είναι δισκάρα από τις λίγες, πέφτοντας στην σκιά της αψεγάδιαστης πρώτης δουλειάς των Audioslave, πάντα ένιωθα ότι το αδικούσα, εγώ και όλος ο κόσμος. Έπρεπε να του δώσω λοιπόν την τιμή που του αρμόζει. Δεν είναι λίγες οι φορές που έπιασα τον εαυτό μου να φωνάζει σχεδόν το ρεφρέν του “Doesn't Remind Me”.

 

Το δεύτερο, γιατί όσο μεγαλώνω γίνεται εύκολα η αγαπημένη μου δουλειά των Soundgarden. Ακόμα αναρωτιέμαι πως γίνεται να έχεις κυκλοφορήσει τέτοιο album και μετά να διαλύεις την μπάντα...
Υπάρχουν ακόμα μέρες, τρεις μήνες και μετά τον θάνατό του, που ξυπνάω και είμαι χάλια και ακούω κάτι από Cornell όλη την μέρα. Γραφικό θα με χαρακτήριζαν οι περισσότεροι. Υπάρχουν δύο τρεις που με καταλαβαίνουν όμως. Σωστά Νίκο;

 

STEVEN WILSON - “To The Bone”

Τα ‘χω πει και θα τα λέω για πάντα. Μιλάμε για τον Μέγα Μάγιστρο της μουσικής. Ο τύπος δεν παίζεται. Τι κι αν κράξανε μερικοί οτιναναίηδες ότι το album δεν είναι όσο καλό έπρεπε. Μόνο και μόνο επειδή δεν κατάφερε να βγάλει για τρίτη συνεχόμενη φορά τον δίσκο της δεκαετίας και αρκέστηκε απλά σε έναν από τους top της χρονιάς. Ο παγκόσμιος τύπος παραμιλάει, το διαδίκτυο έχει πάρει φωτιά, υπάρχουν sold out συναυλίες ακόμη και δέκα μήνες πριν, αλλά όχι, ο Τάκης, Ο Μάκης και η Ντίνα (τυχαία τα ονόματα) ξέρουν καλύτερα. Ρε μιλάμε για δίσκο που μέσα παίζουν τα “To The Bone”, “Parιah”, “People Who Eat Darkness”, “Refuge” και “Song Of I” και μου λέτε ότι δεν είναι αριστούργημα; Να κοιταχτείτε. Ειδικά τα δυο τελευταία πάνε καρφί για πάνθεον Wilson από μένα.

 

MASTODON - “Emperor of Sand”

Ο Βασιλιάς της Σκόνης (μπορώ και χειρότερα). Μια που πιάσαμε τις δισκάρες του 2017, ας πούμε για ΤΗΝ δισκάρα. Προσπαθώ με σθένος να αντισταθώ στην προπαγάνδα του Στέφανου που έχει λυσσάξει να το βαφτίζει το καλύτερο άλμπουμ του 2017, αλλά ρε διάολε, δεν έχω και πολύ δυνατά αντεπιχειρήματα. Και όχι δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος που το άκουγα φέτος το καλοκαίρι, πέρα από το ότι ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΠΟΝΟ!! Τα ‘χει όλα! Από hit-άκια τύπου “Show Yourself” μέχρι διαχρονικά έπη τύπου “Jaguar God”. Γράφουν καλά, παίζουν καλά, κάνουν παραγωγάρες, καμένοι φουλ είναι (δικά μας παιδιά!), και πετάνε και ένα guest στο Game Of Thrones να περνάει η ώρα. Να έπαιζαν και καλά live και η ζωή θα ήταν μαγική. Και μην ακούσω εδώ αηδίες του στιλ “Τότε σε εκείνο το club, το τάδε τραγούδι το παίξανε καλά”. Όταν το studio υλικό σου είναι αυτού του επιπέδου οτιδήποτε κάτω του “πάρα πολύ καλού” σε live, είναι επιεικώς κακό. Την απάντηση αυτήν την έχουν δώσει οι Gojira, μην τα ξαναλέμε. Το “Emperor...” όμως με κάνει να πάρω πίσω όλα όσα τους σούρνω κάθε φορά για τις ζωντανές εμφανίσεις τους. Γι’ αυτό και τους τρεις προηγούμενους μήνες το έλιωσα. Θα δυσκολευτώ πολύ τον Δεκέμβρη να βάλλω κάτι από πάνω στην λίστα.

 

OATHBREAKER - “Rheia”

Ήταν ένα νεαρό αγόρι από την Νέα Σμύρνη, που πάντα ήθελε να είχε γεννηθεί 15 χρόνια νωρίτερα κάπου στο Seattle. Τον Αύγουστο του 2017 βρέθηκε με μια παρέα στο Brutal Assault στην Τσεχία. Καλά πέρναγε, αλκοόλ έπινε, μουσικάρες άκουγε, ώσπου ξαφνικά την είδε!!! Τελευταία μέρα. Αυτή πάνω στην σκηνή μαζί με τους δικούς της να διαδίδουν την αλήθεια. Αυτός από κάτω, με το στόμα ανοιχτό. Τα γέλια κόπηκαν με μιας σε βαθμό που παραλίγο να του φύγει η μπύρα από το χέρι (ευτυχώς γλιτώσαμε την καταστροφή).
Οι Oathbreaker είναι η μόνη μπάντα που είχα βάλει στην λίστα για να δω στο Brutal Assault και δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται. Ούτε ένα τραγούδι. Έκατσε το πρόγραμμα, με τράβηξαν και οι άλλοι και είπα να κάτσω. Και καλά έκανα. Μετά από ενάμιση λεπτό, είχα ήδη ερωτευτεί την Caro Tanghe που είναι στα φωνητικά της μπάντας. Και ο έρωτας φούντωνε όσο η μπάντα έπαιζε. Ακολουθεί φανταστικός διάλογος:
«Και για πες ρε φίλε; κορμάρα;»
«Δεν ξέρω, ήταν ντυμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια με κάτι ριχτά»
«Ματάρες τότε να φανταστώ; ή πρόσωπο πανέμορφο;»
«Δεν ξέρω. Ήμουν μακριά και γενικά είχε όλη την ώρα τα μαλλιά της μέσα στο πρόσωπό της»
«Ε, και τι ερωτεύτηκες ρε μεγάλε;»
«Το πιάνεις τώρα τι κάνει η μουσική; Τι να σου εξηγώ και τι να καταλαβαίνεις...»
Οι Oathbreaker ίσως δεν ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη του Φεστιβάλ για μένα, μια που οριακά τους κλέβουν τον τίτλο οι Der Weg Einer Freiheit, αλλά είναι αυτοί (ε και λίγο ο Townsend) που με έκαναν να τους ακούω συνέχεια ΜΕΤΑ το φεστιβάλ (πριν άκουγα διάφορα πραγματάκια που επρόκειτο να δω) και ειδικά το Rheia. Επικοεπικότατο album!


(ακολουθεί μπόνους καλοκαιρινό άκουσμα)


 

ΠΣΧ (Παγκόσμια Σταθερά Χατζηφραγκέτα)

Δεν πρόκειται για κάποιον συγκεκριμένο δίσκο. Δεν είναι καν μια μουσική πρόταση. Για την ακρίβεια είναι ένας ταξιδιωτικός οδηγός για τα ελληνικά νησιά. Η ΠΣΧ στέκει περήφανα δίπλα σε άλλες παγκόσμιες σταθερές όπως αυτή της βαρύτητας, των αερίων, του Fergie Time και της δεύτερης χρονιάς του Μουρίνιο. Η ΠΣΧ έχει μελετηθεί επιβεβαιωμένα μέσα από πειράματα και έχει επαληθευτεί. Αυτό που λέει είναι απλό. Για να περάσεις καλά σε διακοπές σε ελληνικό νησί πρέπει να το έχουν αναφέρει σε στίχους τους οι Χατζηγραγκέτα.
Φέτος επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά. Πήγαμε Σίφνο. Την πατήσαμε. Πιο βαρετά και από live των Swans. Στα καπάκια Σπέτσες. Πανικός. Τι έχουν πει οι σοφοί γέροντες; «Για Πόρο, Ύδρα, Σπέτσες, άντε και Αίγινα» (άρα στην Αίγινα υπό προϋποθέσεις). Όπως σε όλους τους κανόνες, έτσι κι εδώ, υπάρχουν και οι δύο εξαιρέσεις που ακούν στο όνομα Κρήτη και Ικαρία.
Για την ποίηση των Χατζηφραγκέτα θα μπορούσα να αφιερώσω πάνω από 1000 λέξεις. Ο φίλος με τον οποίο ορίσαμε την ΠΣΧ με προέτρεψε να το κάνω.
Το θέμα είναι πως αν το κάνω ρισκάρω να έρθουν έξω από το σπίτι μου με δαδιά και τσουγκράνες οι ταγμένοι μεταλλάδες τόσο αρθρογράφοι όσο και αναγνώστες του Monuments.
Κάποια στιγμή θα γίνει όμως.

Αυτά. Πάμε για τα χειμωνιάτικα ακούσματα τώρα.

Μην γκρινιάζεις.

Στην Αγγλία που βρίσκομαι μια χαρά χειμώνα έχουμε.

Read 423 times

Leave a comment