Monuments on Facebook

SAVOY BROWN ARE BACK

Saturday, 09 September 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Μια από τις πρώτες Βρετανικές blues μπάντες οι λατρεμένοι μου.

Γράφει η Εύα Foxy Lady Ζευγούλα

Με τον ιδρυτή τους κιθαρίστα Kim Simmonds στο τιμόνι, έβαλαν κι αυτοί το χέρι τους στην άνθιση του Βρετανικού blues κινήματος το 1967 που έφερε τη blues πίσω στις ΗΠΑ. Στην πορεία έγιναν μέρος της δομής που οδήγησε στο rock’n’roll των 70’s.
Ηχογράφησαν τα πρώτα τους singles για την ετικέτα Purdah του Mike Vernon το 1966 και μετά ήρθε το album-ορόσημο “Shakedown”. Με τραγουδιστή τον Chris Youlden το 1968, με πολλά κλασσικά τραγούδια όπως τα “I’m Tired” & “Louisiana Blues” που άρχισαν να γίνονται ραδιοφωνικά standards. Η blues-rock και το boogie πάντα ήταν το χαρακτηριστικό τους ύφος. Το πνεύμα μάλιστα της μουσικής τους αποτυπώθηκε ακριβώς σε μια ζωντανή ηχογράφηση, στο album “A Step Further” (1969), με ένα εικοσάλεπτο τρελό boogie με τον τίτλο “The Savoy Brown Boogie” αφιερωμένο στους fans τους στο Detroit.

 

Μέχρι το 1971, ο Youlden είχε φύγει για να κάνει προσωπική καριέρα και οι Dave Peverett, Roger Earle, and Tony Stevens είχαν φύγει για να φτιάξουν τους...Foghat!!! Πράγμα που εξηγεί την τρέλα που έχω και για τις δυο αυτές μπάντες!!!

Ο Kim Simmonds ξανάχτισε τη μπάντα αξιοποιώντας μέλη των Chicken Shack, μιας άλλης πολύ σημαντικής Βρετανικής blues μπάντας και τον τραγουδιστή Dave Walker. Εκείνη τη χρονιά, το “Street Corner Talking” τους έφερε την μεγαλύτερη επιτυχία τους στα chart μέχρι σήμερα.

Τα “Tell Mama”, “Street Corner Talking”, “All I Can Do Is Cry” και το funky re-make του κλασσικού Motown τραγουδιού, “I Can’t Get Next To You”,τους έδωσαν έναν πλατινένιο δίσκο και τους ανέβασαν σε αρένες, rock σκηνές και rock ακροατήρια σε όλο τον κόσμο.

Μετά την επιτυχία των αρχών και των μέσων των 70's, ο Kim μετέφερε τις δραστηριότητες τους στις ΗΠΑ και συνέχισε να κάνει τους δίσκους που ήθελε να κάνει αν και με εναλλασσόμενα line-ups. Albums πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Από το acoustic blues του “Slow Train" στο σκληρό ροκ του"Rock And Roll Warriors", που όμως έγιναν αυτομάτως αποδεκτά από τους fans τους. Albums που ξετρελαίνουν μέχρι σήμερα αφού οι Savoy Brown συνεχίζουν το τρελό τους boogie ασταμάτητα.

Μετά από 30 και δισκογραφικές δουλειές, οι βασιλιάδες του boogie μας έδωσαν πριν λίγες μέρες το ολοκαίνουργιο "Witchy Feelin' ".

Oι βετεράνοι μας δίνουν λοιπόν ένα δίσκο που μιλάει για την ουσία του blues. Τραγούδια που αγκαλιάζουν το σκοτάδι, που μιλούν για θάνατο και δυσκολίες και διαβολικά πράγματα αποδεικνύοντας ότι αυτή η μουσική δεν είναι για τους λιπόψυχους.

 

Μετά από 52 χρονιά και αμέτρητες αλλαγές σύνθεσης οι Savoy Brown έχουν δυο σταθερές. Τα blues και τον Kim Simmonds και το Chicago blues που παίζουν είναι αυτό που τους καθιέρωσε.

Tο opening track, “Why Did You Hoodoo Me,” είναι μια κανονική κλωτσιά σε...ευαίσθητα μέρη με το άγριο και χαρακτηριστικό του riff, δίνοντας τον απαραίτητο τόνο και το glossy finish που χρειάζεται ένα ερωτικό με τη φωνή του, απαραίτητο σ ένα πολύ βρώμικο κατά τ ‘άλλα blues τραγούδι. Που το ακολουθεί άλλο ένα βρωμοτράγουδο με τον τίτλο “I Can’t Stop the Blues.” Ένα από κείνα τα τραγούδια που μας κάνουν να ευχόμαστε να είχαν τα ηχεία μας λίγη παραπάνω ένταση.

Το “Livin’ On the Bayou” ηρεμεί λίγο τα πράγματα και είναι ακριβώς αυτό που περιμένει κάποιος από τον τίτλο. Τραγούδι του βάλτου που μιλάει για πολλούς χαρακτήρες της Louisiana. Η ηρεμία και η νωχελικοτητα όμως κρατάει λίγο αφού έρχεται το Witchy Feeling, το ομότιτλο τραγούδι που θα μας οδηγήσει σε άλλο ένα σκοτεινό τραγούδι, το “Thunder, Lightning & Rain” που έρχεται για να μας βάλει στο μάτι του τυφώνα.

Δεν είναι όλα τα τραγούδια του album φευγάτα κι ονειροπαρμένα. Υπάρχουν και προσγειωμένα τραγούδια όπως το “Vintage Man” που με το boogie-woogie του μας λέει την ιστορία ενός ανθρώπου που δεν αλλάζει ποτέ και ακόμα βουτάει τη Chevy του 57 και δε γουστάρει ν αλλάξει την αρχαία ιστορική κιθάρα για καμία μοντέρνα σύγχρονη κατασκευή.

 

Το “Guitar Slinger,” είναι ένα σχεδόν αυτοβιογραφικό κομμάτι όπου ο Simmonds μιλάει για την πρώτη φορά που είδε τον τεράστιο Roy Buchanan το 1969. Ένα slide που σου κόβει την ανάσα στα καπάκια, μας υποδέχεται στο “Standing in a Doorway,” και το “Can’t Find Paradise” έχει το γνώριμο πολυαγαπημένο blues-rock vibe των 60ς.

Tο album κλείνει με το σαγηνευτικό “Close to Midnight.” Ένα jazzy instrumental με κιθαριές επηρεασμένες από τον George Benson, κάνοντας μας να νιώθουμε ότι όλα θα πάνε καλά και δεν έχει σημασία πόσο hoodoo, πόσα αστροπελέκια και πόσα ποτάμια ουίσκι αντιμετωπίσαμε.

Με πάνω από πέντε δεκαετίες στο παιχνίδι οι Savoy Brown αντέχουν στο χρόνο. Αντέχουν ακόμα για κάποιο λόγο. Κι αυτός ο λόγος είναι το “Witchy Feelin’ “.Αυτό το ξόρκι που οι Savoy Brown μας έχουν κάνει χρόνια τώρα και συνεχίζει να μας κρατά μαγεμένους.

 

Read 234 times

Leave a comment