Monuments on Facebook

Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΚΑΜΠΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΡΟΚ

Friday, 26 February 2016 14:57
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Παρατηρώντας καθημερινά τα σημάδια της νέας ζοφερής κατάστασης για τη χώρα, έχω την εντύπωση ότι όλη αυτή η κρίση παρέσυρε με την σειρά της και την τάξη των Ελλήνων μουσικών, και κατ'επέκταση και το συμπαθές κεφάλαιο του ελληνικού ροκ, που πολλοί από εμάς υπεραγαπάμε.

Και ειλικρινά στεναχωριέμαι που το λέω αλλά αυτή η περίοδος αποτελεί μια από τις κρίσιμες καμπές της εγχώριας σκηνής τουλάχιστον για την τελευταία δεκαετία δηλαδή από τότε που αυτό έδειχνε και πάλι τάσεις ανοδικής πορείας με δυνατές μπάντες και την κυκλοφορία έξοχων δίσκων.

Την τελευταία κυρίως αυτή δεκαετία είδαμε με ιδιαίτερη χαρά να φυτρώνουν στο χώρο νέα σπουδαία γκρουπ και να βγαίνουν αρκετές συγκλονιστικές δουλειές που πολλοί ένιωσαν έκπληξη όταν έμαθαν ότι αυτές προέρχονταν από ελληνικά σύνολα. Εάν επιχειρήσουμε να κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό θα σταθούμε στους περίφημους Baby Guru, τους Gravity Says I, τους Zebra Tracks, τους ελληνόφωνους Κόρε Υδρο, τους καταιγιστικούς Planet Of Zeus και σ΄ ένα σωρό ακόμη έξοχα συγκροτήματα που ανέβασαν ψηλά τον πήχη της εγχώριας ροκ σκηνής. Και να μην λησμονήσουμε και τους σόλο μουσικούς οι οποίοι και αυτοί με την σειρά τους έκαναν έντονη την παρουσία τους όπως λ.χ. η Monika ,o Leon και ο The Boy μεταξύ άλλων.

Δίπλα σ΄ αυτούς συνεχίζει και ένας αριθμός βετεράνων που δεν το βάζουν κάτω σαν τους μυθικούς Last Drive, τους μπλουζίστες Βlues Wire, τους ακούραστους Magic De Spell και φυσικά τον γερόλυκο Δημήτρη Πουλικάκο. Ο Αγγελάκας πάλι όπως και ο Παυλίδης αποτελούν ξεχωριστές σημαίες για την σκηνή αφού προσωπικά τους θεωρώ κατ' ουσία ποιητές που ψάχνονται δημιουργικά σε κάθε νέα τους δουλειά. Όπως ξεχωριστή περίπτωση εκτιμώ πως είναι και ο Γιάννης Νάστας των Xaxakes, που αξίζει να τον απολαύσει έστω και για μια φορά πάνω κανείς πάνω στη σκηνή .

Και ακόμη οφείλουμε να τονίσουμε την πολυφωνία στο χώρο αφού σε κάθε παρακλάδι του θα συναντήσουμε έξοχες μπάντες. Bullets και FRANTIC V στους κύκλους του rockabilly και του garage, Active Member στο low-bap, One Drop Forward στη reggae, Small blues Trap στο χώρο του μπλουζ. Αν σταθώ στους τελευταίους δεν μπορείς να μην θαυμάσεις το πάθος και την δύναμη των μελών του γκρουπ αφού η έδρα τους δεν βρίσκεται σε καμμιά μεγάλη πόλη αλλά στην μικρή κοινωνία της Μαλαισίνας...Παρά τις αυτονόητες δυσκολίες το σχήμα μετρά έως σήμερα τέσσερα άλμπουμ και ένα σόλο του κιθαρίστα τους Παύλου Καραπιπέρη, όλα γραμμένα στο ιδιόκτητο στούντιο τους στην Μαλαισίνα.

Ωστόσο είναι φανερό ότι η κρίση άρχισε να εισχωρεί εδώ και δυο χρόνια σχεδόν και στο στίβο της εγχώριας σκηνής. Παρατηρώ ότι οι ανεξάρτητες εταιρίες έχουν μειώσει σημαντικά της παραγωγές τους, οι μουσικοί φαίνονται αμήχανοι και προβληματισμένοι ενώ δραματικά έχουν μειωθεί και τα live. Και είναι απόλυτα φυσικό όταν οι μουσικοί δεν είναι σε δράση, να κυριαρχεί η απογοήτευση και να χάνεται το ενδιαφέρον. Πρόσφατα κάποιος φίλος μουσικός που έλεγε ότι ''εκεί που δίναμε καμμιά τριανταριά live το χρόνο, σήμερα αυτά έχουν περιορισθεί σταμισά ίσως και λιγότερα...''. Κάποιοι προτίμησαν - ελάχιστοι πάντως- να φύγουν στο εξωτερικό με πιο τρανταχτή περίπτωση αυτή του πανκ σχήματος των Βarb Wire Dolls. Η τραγουδίστρια τους , η εκρηκτική πάνω στη σκηνή Isis Queen σε μια τελευταία συνέντευξή της μιλούσε χαρακτηριστικά για την κατάσταση που επικρατεί . ''Πουλήσαμε ότι είχαμε εδώ, όργανα, αυτοκίνητα, τα πάντα, για να επενδύσουμε το μέλλον μας έξω. Φύγαμε για το Los Angeles επειδή βλέπαμε πόσο οπισθοδρομική είναι η μουσική βιομηχανία. Οι άνθρωποι εκεί ενθουσιάζονται όταν μαθαίνουν ότι είμαστε Έλληνες αλλά δεν ξέρουν τίποτα για το Ελληνικό ροκ. Μόνο στην metal σκηνή είναι διαφορετικά, γιατί πολλές metal μπάντες έχουν προκαλέσει την προσοχή διεθνώς."
Και δεν είναι μόνο η οικονομική ύφεση η κρίση που περνά σήμερα η εγχώρια ροκ σκηνή. Η έλλειψη προβολής από τα ΜΜΕ είναι εμφανής αφού δεν υπάρχει μια ανάλογη εκπομπή στην τηλεόραση για να το προωθήσει, ενώ και στον μουσικό Τύπο, ο τελευταίος πνεύμονας, το περιοδικό “SoniK” έκλεισε τις σελίδες του (σημ. Χρήστου Κισατζεκιάν: πρότελευταιος Ντίνο μου, ακόμη πολεμά με τα κύματα το Metal Hammer ώστε να κρέμεται στα περίπτερα της χώρας)...

Στην κρίσιμη λοιπόν αυτή καμπή για το μέλλον της εγχώριας σκηνής χρειάζεται υπομονή, και αλληλεγγύη και στήριξη από το Διαδίκτυο αλλά και από όλους τους παράγοντες, τα clubs, τις εταιρίες κ.λ.π. για να βγει από αυτή την κρίση. Γιατί αν μη τι άλλο η σκηνή αυτή είναι πλούσια σε ταλέντα, Πάθος και Δύναμη!

Φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

Read 1277 times

Leave a comment