Monuments on Facebook

Η συγγραφική και μουσική διάσταση του Dennis Lehane

Thursday, 02 May 2019 12:15
Published in Αρθρογραφία

Dennis, Take My Hand…

Αρθρογραφεί ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Μια, όχι και τόσο, σύμπτωση

Έκανα υπομονή. Έλεγα, πού θα πάει; Θα φτιάξει στη συνέχεια. Όταν όμως ξεπέρασα το μαγικό αριθμό των εβδομήντα σελίδων που είχα διαβάσει, δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να χρησιμοποιεί πλέον την αμφιβολία υπέρ του... συγγραφέα. Και το χειρότερο, δε σας το είπα ακόμα: αυτό δεν έγινε μία φορά, αλλά τρείς και μάλιστα συνεχόμενες. Ναι, στην κατά συρροή λανθασμένη απόφασή μου να μην παρατήσω την ανάγνωση των συγκεκριμένων βιβλίων νωρίτερα, σίγουρα έπαιξε ρόλο το ότι αυτά θεωρούνται αρκετά επιτυχημένα. Ξέχασα, όμως προς στιγμή, ότι επειδή το γούστο (ευτυχώς) είναι κάτι το απόλυτα υποκειμενικό, δεν είναι δυνατό να χωρά μέσα σε κανόνες γενικής αποδοχής. Ή τουλάχιστον, μέχρι να φτάσεις στη σελίδα πενήντα. Αν όμως φτάσεις στη σελίδα εβδομήντα και παρακαλάς να χτυπήσει το τηλέφωνο, να γίνει διακοπή ρεύματος ή να σου ζητήσει επειγόντως βόλτα ο σκύλος που δεν έχεις, τότε μην αρνείσαι το προφανές: για σένα, αυτό το βιβλίο δε θα φτιάξει με τίποτα.
Ακριβώς έτσι είχαν τα πράγματα πριν πιάσω στα χέρια μου το τελευταίο βιβλίο του Dennis Lehane με τίτλο Since We Fell, το οποίο, ύστερα από την ταλαιπωρία των τριών προηγούμενων, υποδέχτηκα σαν απρόσμενη όαση στο μέσο της λογοτεχνικής Σαχάρα. Κάπως έτσι, σαν ένα πηγαίο «ευχαριστώ», αποφάσισα να γράψω για τον αγαπημένο μου αυτόν συγγραφέα. Ο Lehane έχει, εν πολλοίς, την ίδια «μοίρα» με τον Stephen King και τον Jo Nesbo: είναι «καταδικασμένος» να αντιμτωπίζει την αμφισβήτηση μιας καθόλου ευκαταφρόνητης μερίδας του παγκόσμιου ανανγνωστικού κοινού, με αφορμή τη θεματολογία των βιβλίων του. Μιλάω για εκείνους που πιστεύουν πως είναι «βλάσφημο» να υποστηρίξει κάποιος ότι υπάρχουν εξαιρετικοί συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας ή εκείνης του φανταστικού. Και, φυσικά, κανείς τους δε μπαίνει καν στον κόπο να δει πως κάποιες φορές οι συγγραφείς αυτοί κάθε άλλο παρά εξαντλούνται στους συγκεκριμένους (πολύ αγαπημένους μου) χώρους. Κι αν γίνει κάποιο «λάθος» και τους απονεμηθεί κάποιο βραβείο γενικότερης αποδοχής, η χολή εκ μέρους τους περισσεύει. Ευτυχώς, όμως, οι υπόλοιποι μπορούμε να εκτιμήσουμε ένα βιβλίο χωρίς ανάλογες και σαφώς ασύμβατες με την τέχνη προκαταλήψεις. Πόσο μάλλον, όταν μιλάμε για την περίπτωση του Dennis Lehane, που έχει ήδη στο ενεργητικό του πολλά περισσότερα των «τριών δύσκολων» βιβλία, μερικά από τα οποία έχουν γυριστεί εξαιρετικές ταινίες.
Επιτρέψτε μου όμως, στο σημείο αυτό, να καλέσω τον ίδιο τον Dennis να συστηθεί. Άλλωστε, αυτός μπορεί να το κάνει καλύτερα...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Πώς σε είπαμε;

Ονομάζομαι Dennis Lehane. Γεννήθηκα στις 4 Αυγούστου του 1965 στο λατρεμένο μου Ντόρτσεστερ της Μασαχουσέτης, για το οποίο θα μάθετε πολλά διαβάζοντας τα βιβλία μου, όπως και για τη Βοστώνη που με φιλοξένησε για κάμποσα χρόνια. Μέχρι να ασχοληθώ αποκλειστικά με τη συγγραφή έκανα διάφορες δουλειές, μεταξύ των οποίων σύμβουλος για κακοποιημένα παιδιά και παιδιά με νοητική υστέρηση, σερβιτόρος, παρκαδόρος, οδηγός λιμουζίνας και υπάλληλος βιβλιοπωλείου. Επειδή όμως αγαπώ πολύ τη διδασκαλία, δίδαξα σε διάφορα κολλέγια και πανεπιστήμια, με σημαντικότερο το Harvard University. Ενώ έχω βραβευτεί με τα βραβεία USC Scripter Awards, Edgar Awards, WGA Awards, OFTA Awards και Shamus Award. Τέλος, έχω γράψει αρκετά βιβλία, για τα οποία προφανώς δε θα μιλήσω εγώ, αλλά ο κύριος που μου έδωσε το λόγο. Να συνεχίσω;

Κι όμως, κάπου σε ξέρω...

Λοιπόν, χάρηκα πολύ για τη γνωριμία. Εντάξει, λίγο περισσότερο για τα κολακευτικά σας λόγια. Χαίρομαι επίσης, που έχω την ευκαιρία να απευθυνθώ και σε εσάς που δε με γνωρίζετε από τα βιβλία μου, αλλά, έχετε την εντύπωση πως κάπου με ξέρετε. Αυτό προφανώς συμβαίνει λόγω των τηλεοπτικών σειρών και των ταινιών, που μεταφέρουν στην οθόνη δικά μου βιβλία ή σενάρια. Παρακαλώ, μη νιώθετε άσχημα που δε θυμάστε αν έχετε δει κάτι δικό μου, επειδή δε συγκρατείτε γενικά τα ονόματα όσων γράφουν τις ιστορίες που βλέπετε. Οι περισσότεροι από εμάς που «κρυβόμαστε» πίσω από τις λέξεις, έχουμε πλεον συμβιβαστεί με αυτό.
Γι αυτό, παίρνω το γοητευτικό χαμόγελό μου και συστήνομαι έμμεσα. Ίσως έχετε δει το όνομά μου στην τηλεοραση, είτε ως staff writer ή παραγωγό των σειρών The Wire, Boardwalk Empire, Bloodline και Mr. Mercedes του Stephen King. Ίσως πάλι έχετε δει στον κινηματογράφο μία από τις ταινίες, με τις οποίες μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη μυθιστορήματά μου. Το Mystic River (Σκοτεινό Ποτάμι), που σκηνοθέτησε ο Clint Eastwood και πρωταγωνίστησαν οι Sean Penn, Tim Robbins και Kevin Bacon είναι μία από αυτές, όπως και το Shutter Island (Το Νησί των Καταραμένων) του Martin Scorsese, με τους Leonardo DiCaprio, Emily Mortimer και Mark Ruffalo. Μαζί με αυτές, βάλτε το κορυφαίο για μένα Gone, Baby, Gone του Ben Affleck, που πρωταγωνίστησε ο αδελφός του Casey και οι Morgan Freeman και Ed Harris, αλλά και το Live by Night (Ο Νόμος της Νύχτας) του ίδιου σκηνοθέτη, με πρωτταγωνιστές τον ίδιο και τους Elle Fanning και Brendan Gleeson. Τέλος, υπάρχει και το The Drop του Michaël R. Roskam, που έπαιζαν οι Tom Hardy, Noomi Rapace και James Gandolfini, στον τελευταίο του ρόλο, πριν φύγει από κοντά μας.

Αλήθεια, είσαι τόσο καλός όσο μαρτυρούν τα βραβεία σου;

Χμ, σίγουρα δε νομίζω ότι περιμένεις να σου απαντήσω αυτήν την ερώτηση. Προτιμώς να πιω τον καφέ μου, που έχει ήδη κρυώσει. Άλλωστε, το αν είμαι ή όχι καλός συγγραφέας, μάλλον είναι υπόθεση δική σας. Δε νομίζεις;
Παίρνω την πάσα, ανταποδίδω το χαμόγελο και αρχίζω να μιλώ για το συγγραφέα Dennis Lehane, που μας συστήθηκε με το βραβευμένο (σιγά την έκπληξη) A Drink Before the War το 1994. Καλό είναι να γνωρίζει κάποιος μόνος του ένα συγγραφέα μέσα από το έργο του, το οποίο σχεδόν ποτέ δεν περιγράφεται με λέξεις και σπάνια εντάσσεται πλήρως σε συγκεκριμένη σχολή ή, έστω, χώρο. Και, ναι, είναι μεγάλο λάθος να χαρακτηρίσει κανείς τον Lehane ως συγγραφέα αστυνομικών ή (και) γκαγκστερικών ιστοριών, επειδή απλά δεν είναι μόνο αυτό, όπως σαφώς φαίνεται από τα θέματα που επιλέγει να αφηγηθεί. Δε λέω, είναι και αυτό και μάλιστα το κάνει σε πολύ υψηλό επίπεδο. Έχοντας επίγνωση αυτών, μπορώ επιλεκτικά να πω ότι ο Lehane γράφει όπως ο Stephen King. Δηλαδή, αφήνει την ιστορία να μιλήσει, αφού αφετηριακά γνωρίζει μόνο κάποια καίρια σημεία αυτής.
Το πιο κύριο, ίσως, χαρακτηριστικό του είναι το ότι δίνει κομβική σημασία στην αφήγηση και τη δυναμική της ιστορίας και όχι στην πλοκή. Ενδεχομένως, κάπως έτσι εξηγείται το ότι οι περισσότεροι αναγνώστες των βιβλίων του πολλές φορές δε θυμούνται μετά από κάποσο καιρό ποιος ήταν ο δράστης ή πιο ήταν το κίνητρό του. Απλά, διότι έχει δευτερεύουσα σημασία. Μη βιαστείτε να σταθείτε επικριτικά απέναντι σε αυτό. Σκεφτείτε το λίγο: για να γίνει κάτι τέτοιο επιτυχημένα, απαιτείται περισσότερη δουλειά και μεγαλύτερο συγγραφικό ταλέντο. Πώς το λέγανε οι παλιοί; Το ταξίδι μετράει πιο πολύ, από τον προορισμό. Ε, λοιπόν, για όλους αυτούς, ο Dennis Lehane δεν είναι μόνο ο συγγραφέας τους, αλλά και ο άνθρωπός τους. Οι ιστορίες του γίνονται απόλυτα πιστευτές, όπως και οι χαρακτήρες του, αλλά και οι συναισθηματικές καταστάσεις που αγαπά να εξερευνά με μεγάλη διακριτικότητα και καθόλου διδακτικό ύφος. Γι’ αυτό, έχω την εντύπωση, ότι όλες οι τανίες που βασίζονται σε ιστορίες του είναι μακράν καλύτερες από πολλών άλλων καταξιωμένων συγγραφέων.

Η σχέση του με τη Μουσική

Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι δυνατό να έχουμε μιλήσει για κινηματογράφο και να αφήσουμε έξω τη μουσική, από τη στιγμή που τη σχέση του Lehane με αυτήν, κάθε άλλο παρά περιστασιακή τη λες. Για λόγους «καθαρά επιστημονικούς» μπορούμε να την κατατάξουμε στις τέσσερις ακόλουθες κατηγορίες:

α. Τραγούδια από τα βιβλία του

Κλασικό παράδειγμα αποτελεί το πιο πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο Since We Fell, που αποτελεί μικρή παράφραση του τίτλου του τραγουδιού “Since I Fell for You” του one hit wonder Lenny Welch. Το pop-jazz τραγούδι αυτό, που έχει διασκευαστεί από πάρα πολλούς, μεταξύ των οποίων οι Nina Simone, Barbra Streisand και Tom Waits, μνημονεύεται ρητά και στις σελίδες του βιβλίου, στις οποίες επίσης «ακούγεται» σε ένα μπαρ ο Tom Waits και οι Radiohead.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει στο βιβλίο του “Moonlight Mile”, που έχει ως τίτλο το ομότιτλο τραγούδι των Rolling Stones. Μιλώντας, μάλιστα, για τη θρυλική αυτή μπάντα, δε μπορούμε να μη θυμηθούμε ότι στο βιβλίο "A Drink Before the War", γίνεται λόγος για το άλμπουμ της "Exile On Main Street", το μυθικό "Moondance" Van Morrison, το “Ten” των Pearl Jam, όπως και για τους The Smiths, Depeche Mode και Aerosmith.

β. Τα πιο αγαπημένα του τραγούδια

Σε διάφορες συνεντεύξεις που έχει δώσει, έχει αναφέρει ως αγαπημένο του τραγούδι το “Common People” των Pulp, επειδή του θυμίζει το Ντόρτσεστερ, που γεννήθηκε και ειδικότερα την προσπάθεια να ενσωματωθεί η εργατική τάξη σε ψηλότερο κοινωνικό επίπεδο. Επίσης, το “Dirty Old Town” των The Pogues, που του φέρνει στο νου τη γειτονιά που μεγάλωσε, η οποία αποτελούνταν κυρίως από Ιρλανδούς και Πολωνούς. Έχει πει, μάλιστα, ότι οι The Pogues τον έκαναν να αγαπήσει την ιρλανδέζικη μουσική, την οποία εξαιτίας τους ένιωσε να κυλά στο αίμα του. Το δε “In the City” του Joe Walsh, που πρωτοάκουσε στην cult ταινία Warriors (1979), το θεωρούσε στα δεκαπέντε του χρόνια ως το καλύτερο τραγούδι του κόσμου. Μέσα στους στίχους του «No one's there to catch you when you fall» έβλεπε τη ζωή όλων εκείνων που ήθελαν να φύγουν από τον τόπο τους προς αναζήτηση μιας καλυτερης ζωής, αλλά δίσταζαν στην προοπτική της αποτυχίας. Ακόμα, έχει αναφέρει ως λατρεμένο το όντως εξαιρετικό άλμπουμ “Don't Give Up on Me” του Solomon Burke, όπως και το “A Rush of Blood to the Head” των Coldplay, που θεωρεί ως το καλύτερό τους, με διαφορά στήθους από το ντεμπούτο τους. Τέλος, περισσότερο από κάθε άλλο, έχει εξυψώσει το δίσκο “Born to Run” του Bruce Springsteen, που άκουγε συνέχεια όταν ήταν δεκατεσσάρων ετών στο υπόγειο του σπιτιού του. Έχει πει ότι η μουσική του μύριζε καλοκαίρι και πως πλέον νοσταλγεί την εποχή που μπορούσε να περάσει μια ολόκληρη μέρα ακούγοντας ένα δίσκο συνεχώς. Στην πραγαματικότητα όμως, νομίζω πως ο αληθινός, πέρα από το μουσικό, σύνδεσμος με το Αφεντικό ήταν το ότι στο πρόσωπό του έβλεπε στην πράξη έναν ήρωα της εργατικής τάξης, που είχε απλώσει τα φτερά του κατακτώντας αυτό που έμοιαζε να είναι ο ουρανός.

γ. Φάκελος Springsteen

Μάλλον, δε χρειάζεται να πω ότι ο Springsteen είναι για τον Lehane μια κατηγορία από μόνος του. Δε διστάζει να πει πως είναι μία από τις μεγαλύτερες επιρροές του και δηλώνει περήφανος που παρακολουθεί βήμα προς βήμα την καριέρα του. Παράλληλα με τα μουσικά, τον θεωρεί ως έναν εξαιρετικό ποιητή, που μιλά για κοινωνικά και πολιτικά θέματα καθημερινότητας και τελικά, ως ένα μουσικό που εξακολουθεί να βγάζει σταθερά το ίδιο καλούς δίσκους.
Κι αν έχει μείνει έστω και ένας που δεν ένιωσε αυτή τη λατρεία, μπορούμε να του υπενθυμίσουμε ότι από τη συλλογή διηγημάτων Trouble in the Heartland, που είναι βασισμένη σε τραγούδια του Springsteen, φυσικά δε λείπει ο Lehane, με μια ιστορία που εμπνεύστκε από το τραγούδι “State Trooper”.

δ. Σάουντρακ από τις ταινίες του

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η μουσική με την οποία έχουν επενδυθεί οι ταινίες του. Στο Shutter Island συμμετέχουν διάφορες συμφωνικές ορχήστρες και σχήματα, αλλά και οι Brian Eno και Max Richter. Στο Live by Night ακούμε μουσικούς εποχής με πρώτο και καλύτερο τον κορυφαίο Artie Shaw. Στο Gone Baby Gone ο συνθέτης Harry Gregson-Williams έχει γράψει σχεδόν αποκλειστικά τη μουσική ειδικά για την ταινία, ενώ τη μουσική του Mystic River υπογράφουν ο Clint Eastwood, ο γιος του Kyle, ο Michael Stevens και ο John Philip Sousa.

Πες μου τα βιβλία σου, να σου πω ποιος είσαι...

Ύστερα από όλα αυτά, φαντάζομαι ότι είναι αυτονόητο το ότι όλα τα βιβλια του Lehane παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Επειδή, όμως, είναι πολλά, δεν είναι δυνατό να πω δυο λόγα για καθένα, χωρίς να γίνω κουραστικός. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω του τίτλους τους:

A Drink Before the War (1994)
Darkness, Take My Hand (1996)
Sacred (1997)
Gone, Baby, Gone (1998)
Prayers for Rain (1999)
Mystic River (2001)
Shutter Island (2003)
Coronado: Stories (2006)
The Given Day (2008)
Moonlight Mile (2010)
Live By Night (2012)
The Drop (2014)
World Gone By (2015)
Since We Fell (2017)

Κι έτσι, ύστερα από απόφαση της... συνετής ολομέλειας, θα ακολουθήσει παρουσίαση των βιβλίων του που έχουν μεταφραστεί.

 

 

Το Νησί των Καταραμένων (Shutter Island) – εκδόσεις Bell

Περί τίνος πρόκειται:
Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 1954 και παρακολουθούμε την προσπάθεια των αστυνομικών Teddy Daniels και Chuck Aule να βρουν και να συλλάβουν τη δολοφόνο Rachel Solando. Μόνο που αυτή έχει δραπετεύσει από το νοσοκομείο Hospital, όπου κρατούνται νοσηλευόμενοι κάποιοι ψυχικά διαταραγμένοι ασθενείς. Η αναζήτηση γίνεται πιο δύσκολη, λόγω της απροθυμίας των ιατρών και του διευθυντή του ιδρύματος να συνεργαστούν με τους αστυνομικούς, της φυσιολογίας του εδάφους του απομονωμένου νησιού, όπου εδρεύει το νοσοκομείο, αλλά και της ισχυρής καταιγίδας που το πλήττει κατά την έρευνα. Κυρίως, όμως, λόγω του πέπλου μυστηρίου που καλύπτει όλο το νησί και τους ανθρώπους που διαβιούν σε αυτό. Κι όσο οι Daniels και Aule ξετυλίγουν το κουβάρι, τόσο πιο απόμακρη μοιάζει όχι μόνο η πιθανότητα να βρουν τη Solando, αλλά και να εγκαταλείψουν το νησί.

Δυνατά Σημεία:
Η αριστουργηματική αφήγηση, σε συνδυασμό με τις διαρκείς ανατροπές. Ενώ, τυπικά, έχουμε να κάνουμε με μια αστυνομική ιστορία, ουσιαστικά η πέννα του Lehane τη μεταλλάσει σταδιακά σε ψυχολογικό θρίλλερ γεμάτο σασπένς, με κεντρικό αφηγηματικό άξονα την ψυχολογική κατάσταση των προσώπων που μετέχουν σε αυτήν. Η ικανότητα του συγγραφέα να σε κάνει να αποδέχεσαι ότι τίποτα δεν είναι ό,τι φαίνεται, επιδρά ευεργετικά στην πλοκή, κάνοντας τον αναγνώστη ταυτόχρονα να «βλέπει» την ιστορία και να προσπαθεί να λύσει τα πολλά μικρά μυστήρια, που οδηγούν στο μεγάλο. Πιο διαδραστικό, δε γίνεται εύκολα. Η ιστορία σε «καταπίνει» στη δίνη της και σε ξαφνιάζει με το καλοστημένη αφήγησή της.

 

 

Σκοτεινό Ποτάμι (Mystic River) – εκδόσεις Bell

Περί τίνος πρόκειται:
Τρεις παιδικοί φίλοι, οι Sean Devine, Jimmy Marcus και Dave Boyle χώρισαν ύστερα από κάτι τραγικό που συνεβη στον ένα από αυτούς, ο οποίος επιβιβάστηκε σε ένα άγνωστο αυτοκίνητο. Εικοσιπέντε χρόνια αργότερα, ο Devine είναι αστυνομικός του Τμήματος Ανθρωποκτονιών, ο πρώην κατάδικος Marcus ιδιοκτήτης μαγαζιού, ενώ ο Boyle προσπαθεί να σώσει το γάμο του. Όταν η κόρη του Marcus βρίσκεται δολοφονημένη, ο Devine αναλαμβάνει την υπόθεση και έρχεται αντιμέτωπος με τη βία του παρόντος, αλλά και καλά κρυμμένους εφιάλτες από το παρελθόν. Την ίδια στιγμή, ενώ ο Marcus θέλει να αποδοθεί δικαιοσύνη με μεθόδους αμφίβολης νομιμότητας, γίνεται γνωστό ότι τη μέρα της δολοφονίας της κόρης του ο Boyle εθεάθη γεμάτος με αίματα άλλου ανθρώπου. Κι έτσι, οι τρεις φίλοι ενώνονται ξανά εκ των πραγμάτων, ακολουθώντας ένα δρόμο που θα περάσει υποχρεωτικά από το παρελθόν που ήθελαν να ξεχάσουν.

Δυνατά Σημεία:
Το πιο έντονο και αναμφισβήτητα σκληρό ψυχολογικό θρίλλερ του Lehane είναι ταυτόχρονα ένας ύμνος στην αγάπη, την αφοσίωση, την οικογένεια -με τη στενή και την ευρεία έννοιά της- και ταυτόχρονα μια ελεγεία στον ανθρώπινο πόνο, τα μη επουλωμένα ψυχικά τραύματα και τα φαντάσματα του παρελθόντος. Η ανάλυση των χαρακτήρων των τριών φίλων, που έχουν μεν κοινή καταγωγή, αλλά τεράστιες διαφορές στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το πρέπον και το καθήκον, είναι αληθινά αριστοτεχνική. Κι αν η ιστορία εξερευνά κάποιες σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ψυχής, τελικά καταλήγει με έναν κάπως ιδιόμορφο τρόπο καθαρτική.

 

 


Ένα Μίλι δρόμος στο Σεληνόφωτο (Moonlight Mile) – εκδόσεις Κέδρος

Περί τίνος πρόκειται:
Πριν δώδεκα χρόνια η τετράχρονη Amanda McCready εξαφανίστκε από μια γειτονιά της Βοστώνης. Οι ντετέκτιβ Patrick Kenzie και Angie Gennaro υπέκυψαν στις παρακλήσεις της θείας της και, αφού ρίσκαραν πολλά, εντόπισαν το κορίτσι και το έφεραν πίσω στην ανεύθυνη μητέρα του. Τώρα όμως η πανέξυπνη Amanda εξαφανίζεται για δεύτερη φορά και η θεία της ζητά και πάλι από τους ντετέκτιβ να προσπαθήσουν να τη βρουν. Κι αυτοί, υποχρεωμένοι από τη συνείδησή τους, ξεκινούν την έρευνα, η οποία θα τους φέρει αντιμέτωπους με ένα αδίστακτο κύκλωμα Ρώσων κακοποιών, που θα τους κάνει τη ζωή δύσκολη.

Δυνατά Σημεία:
Το βιβλίο αυτό είναι ένα από τα έξι που πρωταγωνιστεί το καταπληκτικό δίδυμο των ντετέκτιβ Kenzie και Gennaro και ίσως το περισσότερο εστιασμένο στα αντιφατικά σημεία των χαρακτήρων τους. Δεν είναι μια συνηθισμένη αστυνομική ιστορία, αλλά ένα ψυχογράφημα της σύγκρουσης καταστάσεως μεταξύ του να κάνεις το σωστό, το οποίο είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση λάθος, αλλά και του λάθους, το οποίο φαίνεται να είναι εν προκειμένω σωστό. Ο συγγραφέας, για άλλη μια φορά, επιλέγει μια λυπητερή ανθρώπινη ιστορία της διπλανής πόρτας, και τη ανάγει σε απολαυστικό ανάγνωσμα. Καταδύεται στα όρια της αυτοδιάθεσης ενός ανήλικου προσώπου και στο πόσο ωφέλιμο μπορεί να είναι για αυτό ένα καταρρακωμένο και αδιάφορο για το πρόσωπό του οικογενειακό περιβάλλον.

 

 

Εκείνη τη Μέρα (The Given Day) – εκδόσεις Κέδρος

Περί τίνος πρόκειται:
Βρισκόμαστε στη Βοστώνη, κατά το τέλος του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Εν μέσω πολιτικών και κοινωνικών αναταραχών, βλέπουμε τη μοίρα να ενώνει το λευκό αστυνομικό συνδικαλιστή Danny Coughlin και το μαύρο Luther lawrence, ο οποίος βρίσκει εργασία στο σπίτι του πρώτου, ενώ έχει ήδη δολοφονήσει έναν επικίνδυνο εγκληματία στην Τάλσα. Μέσα από την προσωπική τους ιστορία παρακολουθούμε τα γεγονότα που σημάδεψαν την Αμερική του Μεσοπολέμου, δηλαδή την ανάπτυξη του συνδικαλιτικού κινήματος, τη σύγκρουση των εργατών με το κεφάλαιο και τον αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών.

Δυνατά Σημεία:
Το αριστοτεχνικά δομημένο αυτό αστυνομικό μυθιστόρημα διερευνά την υπέρμετρη άσκηση κρατικής βίας και τον αδικαιολόγητο ενθουσιασμό ενός έθνους που επιδιώκει να εμπλέκεται σε διαρκείς πολέμους, για να αποκτήσει μεγαλύτερη πολιτική και κοινωνική επιρροή. Περιγράφει τον αγώνα μεταναστών, επαναστατών, πρώιμων τρομοκρατών, διεφθαρμένων πολιτικών, αλλά και νομοταγών πολιτών για επιβίωση και κυριαρχία. Η απεργία των αστυνομικών του 1919, η Black Wall Street και η ιστορία του θρυλικού Babe Ruth της εποχής των Rex Sox ζωντανεύουν αριστοτεχνικά μέσα από την πλοκή, χωρίς να υπακούουν απόλυτα στους κανόνες του ιστορικού μυθιστορήματος, αλλά ζωντανά και δημιουργικά.

 

 


Ο Νόμος της Νύχτας (Live by Night) – εκδόσεις Πατάκη

Περί τίνος πρόκειται:
Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον Joe Coughlin, ο οποίος έχει ήδη ενηλικιωθεί και καταξιωθεί ως γκάνγκστερ. Βρισκόμαστε, φυσικά, και πάλι στη Βοστώνη, μόνο που τώρα έχουμε 1926. Η ποταπαγόρευση καλά κρατεί, όπως και τα παράνομα αποστακτήρια και τα κρυφά στέκια που μπορείς να πιεις. Οι συμμορίες ανθούν, όπως και η πορνεία και ο ρατσισμός, οι διεφθαρμένοι αστυνομικοί πληθαίνουν, ενώ η οριοθέτηση του τόπου δράσης και επιρροής των συμμοριών αποτελεί μέρος της καθημερινότητας. Μέσα σε όλα αυτά, ο Joe απολαμβάνει την κυριαρχία και την περιπετειώδη ζωή του, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι οι μέρες του μπορεί να είναι μετρημένες. Κι έτσι αφήνει τη jazz της Βοστώνης για να γίνει τοποτηρητής ενός μαφιόζου που γνώρισε στη φυλακή, μπλέκει με έναν απρόσμενο έρωτα και τη latin πλευρά του Ybor, αλλά και με Κουβανούς επαναστάτες και μέλη της Κου-Κλουξ-Κλαν.

Δυνατά Σημεία:
Η ιστορία έχει όλα τα αγαπημένα του είδους κλισέ, αρκετούς διαφορετικούς από τους αναμενόμενους χαρακτήρες, ενώ ταυτόχρονα στροβιλίζεται γύρω από μια παθιασμένη ερωτική σχέση με την όσο-πιο-λάθος γυναίκα γίνεται. Η ατμόσφαιρα είναι απόλυτα πειστική και οι εκπλήξεις απανωτές, υπάρχει πολλή μουσική, προδοσία, εγκληματική δραστηριότητα και κυρίως καταιγιστική δράση. Από τον πρόλογο κιόλας γίνεται ένα άλμα στο χρόνο και διαβάζουμε ότι μια βάρκα πλέει στον κόλπο του Μεξικό, η οποία μεταφέρει τον Joe Coughlin με τσιμεντωμένα πόδια, ως τίμημα της απαγορευμένης σχέσης του με κάποια Emma Gould, που στην πορεία αποδεικνύεται η φιλενάδα του μεγαλύτερου ανταγωνιστή του. Κι έτσι παρεμβάλλονται ζητήματα συνείδησης, ηθικής και εμπιστοσύνης, που συνήθως δεν χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους που Ζουν στη Νύχτα, αλλά, από την άλλη, μοιάζουν απολύτως φυσιολογικά για τους ήρωες του Lehane.

 

Read 126 times

Leave a comment