Monuments on Facebook

GEORGE PELECANOS : Ο μουσικόφιλος συγγραφέας

Monday, 23 September 2019 13:51
Published in Αρθρογραφία


«Ποιοι είναι όλοι αυτοί που έχουν βάλει το ονοματεπώνυμό τους στις ράχες των βιβλίων»;

Αρθρογραφεί ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Το ερώτημα «Ποιοι είναι όλοι αυτοί που έχουν βάλει το ονοματεπώνυμό τους στις ράχες των βιβλίων;» μπορεί να το έκανε ένας χαρακτήρας του βιβλίου του George Pelecanos, που τιτλοφορείται Το Αδιέξοδο, αλλά σίγουρα έχει απασχολήσει και όλους εμάς. Στην προσπάθεια, λοιπόν, να κάνω κάποιες προτάσεις, που αξίζουν την προσοχή μας, αυτή τη φορά επέλεξα να ασχοληθώ με το συγγραφέα που ουσιαστικά έθεσε αυτό το ερώτημα.

Για τον Pelecanos περισσεύουν τα καλά άρθρα και οι ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις. Μη με παρεξηγήσετε και πιστέψετε ότι τον γνωρίζω καλύτερα από όσους έχουν ήδη ασχοληθεί μαζί του ή ότι έχω εμβαθύνει περισσότερο από αυτούς στο έργο του, αν και η εγωιστική πλευρά του εαυτού μου μειδιά υπονοώντας κάτι, που δημόσια δε θα παραδεχτώ ποτέ. “Forgive me father, for I have read”. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες, όμως. Η λογοτεχνία, δεν είναι δυνατό να έχει την παραμικρή σχέση με αυτά. Η λογοτεχνία (πρέπει να) είναι ελευθερία, όσο κι αν δε μπορούμε να δώσουμε τον ορισμό της τελευταίας...

 

 

Ο Stephen King στο Entertainment Weekly έχει αποκαλέσει τον George Pelecanos ως "ίσως το μεγαλύτερο εν ζωή Αμερικανό συγγραφέα αστυνομικής λογοτεχνίας". Χα, χα. Λατρεμένε μου Stephen, καλά τα λες, αλλά ο Pelecanos δεν είναι μόνον αυτό. Κι αν εγώ το ξέρω, τότε με τίποτα δεν είναι δυνατό να διαφεύγει από εσένα. Μη χαμογελάς πονηρά. Δεν έχω διαβάσει μόνο όλα τα δικά σου βιβλία (χωρίς παρεξήγηση)...

Οι Λάθος Προβληματισμοί και η «Σωστή» Προσέγγιση

Είμαι σίγουρος πως τους γνωρίζετε καλά. Μιλάω για τους δήθεν «ψαγμένους» των τεχνών. Που έχουν επιβάλλει τη διαφορετική τους νοοτροπία, η οποία μου φέρνει στο νου όσους κάποτε μας ζητούσαν στο μάθημα των Νέων Ελληνικών να βρούμε τα «καλολογικά στοιχεία» και να σημειώσουμε τις «ωραίες προτάσεις». Οι «ψαγμένοι», λοιπόν, αυτοί είναι οι σύγχρονοι «δολοφόνοι» της λογοτεχνίας. Αυτοί που αποδίδουν τα εύσημα σε ένα συγγραφέα μόνο εάν θα μπορούσαν να τον εμπιστευθούν για κολλητό τους. Αυτοί που διαβάζουν όλες τις συνεντεύξεις του, προκειμένου να ανιχνεύσουν αν ο χαρακτήρας του ταιριάζει με τον δικό τους. Οι ίδιοι, που φιλτράρουν τη λογοτεχνική του αξία ανάλογα με τις πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Όσοι συμφωνούν με τα άμεσα και έμμεσα μηνύματα που «περνάει» μέσα από τα βιβλία του. Και, τέλος, αυτοί που κρίνουν τη συγγραφική του δεινότητα από το πόσο γοητευτικός είναι.
Στην αντίπερα όχθη, η «σωστή» προσέγγιση είναι απόλυτα σχετική. Όμως, σίγουρα έχει να κάνει με το αν ο συγγραφέας αφηγείται ενδιαφέρουσες ιστορίες, με τον τρόπο που τις αφηγείται και με το αν ο αναγνώστης μπορεί να έχει ενεργή συμμετοχή σε αυτές. Αρκεί να μη μιλάμε για στρατευμένη τέχνη. Πώς είπατε; Δεν υπάρχει πλέον κάτι τέτοιο;

Όσοι γνωρίζετε ήδη το έργο του George Pelecanos, μάλλον θα χαμογελάτε, αφού θα καταλάβατε προς τι οι παραπάνω οδηγίες προς τους ναυτιλομένους στη θάλασσα της λογοτεχνίας. Θα πιάσατε και τα ειδικότερα υπονοούμενα, μέσα στις παραπάνω καθόλου τυχαίες γενικεύσεις. Ομολογώ την ενοχή μου. Όσοι όμως δεν το γνωρίζετε, μπορείτε να πάρετε μια πρώτη γεύση από αυτόν, αν έχετε τη διάθεση να διαβάσετε παρακάτω. Τώρα, αν με ρωτάτε πόσο αντικειμενικά είναι αυτά που γράφω, σπεύδω να διευκρινίσω ότι δεν είναι παρά ελάχιστα. Άλλωστε, σύμφωνα με όσα είπαμε παραπάνω, σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαν να είναι.

Ας συστηθούμε, εν τάχει

 

Ο George Pelecanos γεννήθηκε στη Washington D.C. στις 18 Φεβρουαρίου του 1957. Ο πατέρας του Pete Pelecanos ήταν Έλληνας, ο οποίος αποφάσισε να γράφει το επίθετό του με “c” αντί με “k” για... blending in και η μητέρα του Ruby είχε Έλληνες γονείς, αλλά ήταν γεννημένη στην Αμερική. Είναι παντρεμένος με την Emily και έχει υιοθετήσει τρία παιδιά. Τον Nicholas και τον Peter, που γεννήθηκαν στη Βραζιλία, και τη Rosa, που γεννήθηκε στη Γουατεμάλα. Ζει με την οικογένειά του στο Silver Spring του Maryland.
Ο George δεν τρελαινόταν ιδιαίτερα για το Αμερικανικό, αλλά ούτε και το Ελληνικό σχολείο. Η μητέρα του ήταν κατηχήτρια στην εκκλησία, όπου ακόμα ο ίδιος εκκλησιάζεται οικογενειακώς, με το γιο του Nicholas να παίζει στην ομάδα μπάσκετ της ενορίας, όπως και ο πατέρας του παλαιότερα. Αγαπούσε πολύ τον κινηματογράφο και ειδικότερα τα γουέστερν και γι’ αυτό πήγε στο πανεπιστήμιο του Maryland να σπουδάσει σκηνοθεσία, όπου επέλεξε μάθημα σχετικό με τα αστυνομικά διηγήματα. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.
Έκανε διάφορες δουλειές, πριν αποφασίσει το 1992 να ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με τη συγγραφή. Μεταξύ άλλων, δούλεψε ως πωλητής παπουτσιών, λαντζέρης, μάγειρας και μπάρμαν. Επίσης δούλεψε για εννέα χρόνια στην ανεξάρτητη εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών Circle Films, ως δημοσιογράφος σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, όπως των The New York Times, The Washington Post, GQ, Sight and Sound, Uncut και Mojo. Εξ ου και η ανίατη «ασθένεια» της μουσικής. Φυσικά, εργάζεται και ως σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών, όπως θα δούμε παρακάτω.

Με ποια θέματα καταπιάνεται και πώς γράφει;

Η εύκολη και προφανής απάντηση είναι ότι τα περισσότερα έργα του ανήκουν στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας. Σωστό; Μα, βέβαια. Απολύτως; Φυσικά όχι.
Και τώρα, ήρθε η ώρα του απόλυτου κλισέ: ο Pelecanos είναι κάτι περισσότερο από ένας σημαντικός συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας. Πιο κλισέ πεθαίνεις, αλλά, ταυτόχρονα, πιο αληθινό δε γίνεται. Ουσιαστικά, τα βιβλία του, παράλληλα με τον κεντρικό άξονα του αστυνομικού ενδιαφέροντος, καταγράφουν τα κοινωνικά δεδομένα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, μέσα από το πρίσμα της ζωής στους δρόμους της Washington DC. Συνυφασμένα είναι και τα ευρύτερα πολιτικά προβλήματα των ανθρώπων που αγωνίζονται για να επιβιώσουν μέσα σε μια καθόλου αγγελικά πλασμένη κοινωνία, καθώς και οι διαπροσωπικές σχέσεις σε πολυπολιτισμικές γειτονιές, που κυβερνώνται από την παρανομία. Με άλλα λόγια, ο Pelecanos μιλά έξω από τα δόντια για την αναστροφή του αμερικανικού ονείρου σε εφιάλτη, χωρίς φτιασίδια και υποκρισία.

 

 

Οι πρωταγωνιστές αστυνομικοί και «περιθωριακοί» τύποι, που γνωρίζουμε στα βιβλία του, είναι συχνά αντίθετοι με την όποια politically correct πλασαρισμένη ως αυτονόητη ιδεολογία. Κάποιοι όμως, αν και τυπικά παράνομοι, έχουν αρχές και ανθρωπιά. Στις ιστορίες του η αγάπη (ως συνώνυμο της προσφοράς χωρίς αντάλλαγμα) είναι σταθερό σημείο αναφοράς, αλλά πολύ καλά κρυμμένο σε μέρη που δε θα μπορούσες καν να φανταστείς. Κάποιοι χαρακτήρες του είναι αδίστακτοι ή πολύ βίαιοι, ενώ άλλοι ευαίσθητοι και φερέγγυοι. Όλοι όμως ζουν στην ίδια «απάνθρωπη» πλευρά της πόλης, που περιγράφεται με απόλυτο ρεαλισμό και ωμή ειλικρίνεια. Ο συγγραφέας δεν φιλτράρει τους διαλόγους μέσα από το ύφος του, αλλά υποτάσσεται στη γλώσσα και τα ήθη της εποχής που περιγράφει, επιτυγχάνοντας να δώσει τόσο πειστικές εικόνες, που διαβάζοντας το βιβλίο νιώθεις πως είσαι αυτόπτης μάρτυρας των όσων συμβαίνουν σε αυτό, δημιουργώντας σου βάσιμες υπόνοιες ότι θα μπορούσε να ήταν βιωματικά.

Ο ίδιος έχει αναφέρει ως κύρια επιρροή του τον Elmore Leonard, ενώ έχει εκφραστεί πολύ θετικά για το έργο των Raymond Chandler, Charles Willeford, Dashiell Hammett, John D. MacDonald, Ross Macdonald, Mickey Spillane και John le Carré.

Πες μου τα βιβλία του, να σου πω ποιος είναι

Ο George είναι πολυγραφότατος. Τα βιβλία που έχει γράψει φαίνονται παρακάτω κατηγοριοποιημένα. Στις παρενθέσεις δίνονται οι τίτλοι, όσων από αυτά έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά.

Μυθιστορήματα

Shoedog (1994)
Drama City (2005) – (Drama City)
The Night Gardener (2006) – (Ο Κηπουρός της Νύχτας)
The Turnaround (2008) – (Το Αδιέξοδο)
The Way Home (2009)
The Man Who Came Uptown (2018)

Διηγήματα

The Martini Shot (2015)

Η σειρά του Nick Stefanos

A Firing Offense (1992)
Nick's Trip (1993)
Down by the River Where the Dead Men Go (1995)

Η σειρά του D.C. Quartet

The Big Blowdown (1996) – (Η Σαρωτική Έκρηξη)
King Suckerman (1997) – (Ο Βασιλιάς του Πεζοδρομίου)
The Sweet Forever (1998) – (Γλυκιά Αιωνιότητα)
Shame the Devil (2000) – (Ζήτημα Τιμής)

Η σειρά των Derek Strange και Terry Quinn

Right as Rain (2001) – (Δίλημμα Δικαίου)
Hell to Pay (2002) – (Στους Δρόμους της Βίας)
Soul Circus (2003)
Hard Revolution (2004) – (Φλεγόμενη Πόλη)
What It Was (2012)

Η σειρά του Spero Lucas

The Cut (2011) – (Η Προμήθεια)
The Double (2013) – (Το Δίδυμο)

Πες μου τις τανίες του, να σου πω ποιος είναι

Η πρώτη αγάπη είναι και η παντοτινή, αν και στην προκειμένη περίπτωση, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι η διαφορά της από τη συγγραφή και τη μουσική ήταν ελάχιστη. Ως παραγωγός εργάστηκε στις τηλεοπτικές σειρές The Deuce, Treme, The Pacific και The Wire, για τις οποίες έγραψε και μερικά σενάρια.

Αλήθεια, είναι τόσο καλός όσο μαρτυρούν τα βραβεία του;

Χμ, σίγουρα δε νομίζω ότι περιμένεις να σου απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση, ενόψει του ότι αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο. Να πω, όμως, καλύτερος; Ο George εκτός από υποψήφιος, κέρδισε το Writers Guild of America Award (2008) και το Edgar Award (2007) για τα σενάρια του The Wire, καθώς και το Maltese Falcon Award (1999) για το βιβλίο The Big Blowdown.

Η σχέση του με τη μουσική

Ότι και να πω, θα είναι λίγο. Να προσπαθήσω με δυο λέξεις; Πιο μουσικόφιλος συγγραφέας, δεν γίνεται. Πιο πολλές μουσικές αναφορές από εκείνες που υπάρχουν στα δικά του βιβλία, δε θα βρείτε πουθενά. Πιο ψαγμένος συγγραφέας στα μουσικά, θεωρητικά μπορεί να υπάρχει, αλλά σίγουρα δεν είναι γνωστός σε τόσο ευρύ αναγνωστικό κοινό, όσο ο Pelecanos. Νομίζω πως δε χρειάζεται καν να πω ότι κάθε τραγούδι που παρεμβάλλεται στην πλοκή αποτελεί ταυτόχρονα ουσιαστικό μέρος της, όχι μόνο μουσικά, αλλά συχνά και στιχουργικά. Αυτοσαρκαζόμενος, ο ίδιος ο συγγραφέας έχει δηλώσει: «Σκόπευα να γράψω ένα punk rock μυθιστόρημα. Αφού δεν ήταν απαραίτητο να ήσουν μουσικός για να παίξεις σε μια punk μπάντα, τότε γιατί χρειαζόταν να έχεις κάνει σεμινάρια δημιουργικής γραφής, προκειμένου να γίνεις συγγραφέας;»

 

 

Μερικοί χαρακτήρες των βιβλίων του μιλάνε για τη μουσική με τρόπο που φανερώνει ότι αυτή αποτελεί σημείο αναφοράς στη ζωή τους. Από τα λεγόμενά τους, είσαι σίγουρος ότι μπαίνουν στους κόσμους των δίσκων, στα εξώφυλλά τους και, φυσικά, στους στίχους των τραγουδιών. Κάποιες φορές, ιδιαίτερα στο Ο Κηπουρός της Νύχτας, δε χρειάζεται να είναι κάποιος φανατικός μουσικόφιλος για να «πιάσει» τις προφανείς αναφορές των ονομάτων μερικών χαρακτήρων: Gus Ramone, Dan Holiday, Michael Messina, Santana Moss, Tony Morrison, Eve Drake, Bo Green, Ava Simmons και Dominique Lyons (κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να είναι μια λίγο πιο ψαγμένη αναφορά στον Patrick Campbell-Lyons των Nirvana UK). Στο δε Αδιέξοδο, το ψευδώνυμο ενός χαρακτήρα είναι «Βινυλιάκιας».

Στην προσωπική του ιστοσελίδα έχει playlists βγαλμένες από τις περιοδείες και τα βιβλία του. Τώρα, αν πω ότι έχω καταγράψει όλες τις μουσικές αναφορές που υπάρχουν σε αρκετά από αυτά, έχω ελπίδες να μη χαρακτηρισθώ εξωγήινος; Μην ανησυχείτε, όμως. Δεν έχω σκοπό να αναφέρω αναλυτικά τα «ευρήματά» μου. Θα αρκεστώ σε μερικά από αυτά. Ο Pelecanos αγαπά πολύ τη soul, τη funk, το classic rock, όπως και το punk. Γενικά, όμως, αγαπά την καλή μουσική. Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε κάποιες αντιπροσωπευτικές προτιμήσεις του.

α. Μουσικοί και συγκροτήματα από τα βιβλία του

SOUL 

 

Τα ονόματα μιλάνε μόνα τους. Φυσικά υπάρχουν πάρα πολλά ακόμα μικρότερης δημοτικότητας, αλλά εξαιρετικού ταλέντου, που δείχνουν τη βαθιά γνώση του George για τη μουσική αυτή. Στην πρώτη εξάδα προσθέστε εκ μέρους μου τη λέξη “respect” μετά από κάθε όνομα: Marvin Gaye, Curtis Mayfield, Isaac Hayes, Barry White, Aretha Franklin, Sly Stone, Smokie Robinson, Bettye LaVette, The Isley Brothers, Al Green, Betty Wright, Rufus (featuring Chaka Khan), The Sylistics, Laura Lee, Kool and the Gang, The Dramatics και The Staple Singers.

FUNK 

 

Οι μέγιστοι Funkadelic στην κορυφή, ο απίστευτος Jimmy Castor στη μέση και η «νέα γενιά» των Cameo ως επίλογος.

SKA/REAGGE 

 

Ο Ernest Ranglin για αρχή, ακολουθούμενος από τους Burning Spear, The Congos, Toots and the Maytals, The Skatalites και τους κάποτε μοδάτους, αλλά εκπληκτικούς The Beat, The Specials, όπως και τους The Clash (εννοώ του The Guns of Brixton - ηρεμήστε).

CLASSIC ROCK & 70'S 

 

Εδώ κι αν παίζει ομάδα Champions League: Jimi Hendrix, The Rolling Stones, The Who, Blue Oyster Cult, Humble Pie, Lynyrd Skynyrd, Steve Miller Band, Quicksilver Messenger Service, Thin Lizzy, Steppenwolf, Jethro Tull, Grateful Dead, Television, Lou Reed, Simon & Garfunkel, Eric Clapton, Procol Harum, Moody Blues, T-Rex, Duane Allman, Simple Minds, Dire Straits, Pretenders και The Clash (για όλα τα υπόλοιπα, εκτός αν θέλατε να δείτε κάποια στην κατηγορία του punk).

 

80'S 

 

Τα έχει ζήσει σε πολύ καλή ηλικία, οπότε συναντάμε φυσιολογικά τους The Cure, Echo & the Bunnymen, Smiths, Dream Syndicate, Elvis Costello Talk Talk, Simple Minds, Blue Nile (τι ευχάριστη έκπληξη!), The Replacements (κι αυτή!), Steve Earl, U2, Jesus and Mary Chain, Pet Shop Boys, A Flock of Seagulls, Billy Idol, Church και Prince.

MODERN ROCK 

 

Για λόγους συντομίας, η κατηγορία αυτή έχει χαρακτήρα «rock σκούπας»! Ξεκινάμε με την πολύ ευχάριστη έκπληξη των Silver Jews και συνεχίζουμε με τους The Strokes, Arctic Monkeys, Wilco, Drive-by Truckers, Fugazi, Pavement, Thin White Rope και Black Flag!

PUNK 

 

Εδώ μερικές αναφορές έχουν «τοπικιστικό» χαρακτήρα: The Ramones, Minor Threat, Lungfish, Circus Lupus, Nation of Ulysses και Slant 6.

Οι πιο ευχάριστες προσωπικές εκπλήξεις

Μάλλον είναι περιττό να πω πόσο σύμφωνο με βρίσκει η συντριπτική πλειοψηφία των μουσικών του επιλογών. Θα ήθελα απλά να κάνω ειδική μνεία σε κάποιες που με εξέπληξαν ιδιάιτερα, όταν τις συνάντησα να ντύνουν κάποιες σκηνές των βιβλίων του. Μιλάω ειδικότερα για την αναφορά στο Philadelphia sound, το άλμπουμ “Secret Life of Plants” του Stevie Wonder, αλλά και το φόρο τιμής στον κορυφαίο Gil Scott-Heron. Τώρα, τι να πω για τον Alex Chilton και για τους Husker Du;

β. Αγαπημένα του τραγούδια

Αληθινά, είναι πάρα πολλά τα τραγούδια και τα άλμπουμ που έχει μνημονεύσει. Μάλιστα, για μερικά από αυτά οι χαρακτήρες του εκφράζονται διθυραμβικά. Θα ρίσκαρα να πω ότι περίοπτη θέση έχουν τα τραγούδια “Then Came the Last Days of May” των Blue Oyster Cult, “Time Waits for No One” των The Rolling Stones, “Leaving to Zion” των Black Uhuru, “Reeling in the Years” των Steely Dan, “Day After Day” των Badfinger, “Multitude of Casualties” των Hold Steady και “Engine Number 9” του Wilson Pickett. Επίσης, ανάμεσα στα διάφορα άλμπουμ ξεχωρίζω τα “The Good Earth” των Feelies, “Life’s Rich Pageant” των REM και, φυσικά, το “America Eats It’s Young” των Funkadelic.

Τέσσερις προτάσεις για ανάγνωση από τις εκδόσεις Πατάκη

Αν και, ειλικρινά, δεν υπάρχει στη βιβλιογραφία του κάτι που θα μπορούσε κάποιος να μην προτείνει για ανάγνωση, επιλέγω τέσσερα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, αναγράφοντας τις περιλήψεις τους, όπως αυτές είναι καταγεγραμμένες στα βιβλία αυτά.

 

 

Ο Κηπουρός της Νύχτας (2006)
Πριν από είκοσι χρόνια, δύο νεαροί μπάτσοι παρακολουθούσαν τον Τι Σι Κουκ, αρχιφύλακα δεινό στις έρευνες, να εργάζεται στον τόπο ενός εγκλήματος σ' έναν εξαθλιωμένο δημοτικό κήπο σε βίαιη γειτονιά της Ουάσινγκτον. Σήμερα, ο αγώνας δρόμου των μεσιτικών γραφείων δεν έχει επιφέρει πολλές αλλαγές σ' αυτές τις γειτονιές• και στον ίδιο αυτό κήπο, μέσα στο ίδιο κομφούζιο, ο δολοφόνος έχει αφήσει πίσω του ένα πτώμα και στοιχεία τα οποία οι τρεις άντρες αμέσως αναγνωρίζουν. Ο Τι Σι Κουκ, συνταξιούχος πλέον, που τον στοιχειώνει ακόμα η υπόθεση που δεν κατάφερε ποτέ να λύσει. Ο Γκας Ραμόουν, σεμνός μπάτσος, αφοσιωμένος σύζυγος και πατέρας που μάχεται για το μέλλον του γιου του. Και ο Νταν Χολιντέι, που παλεύει να βγάλει τα προς το ζην μετά από ένα συμβάν που του γύρισε τη ζωή ανάποδα. Συναντιούνται πάλι και προσπαθούν να βρουν τον δολοφόνο ενός νέου φονικού, με ζήλο και απόγνωση. Κι αυτό επειδή σ' αυτό το σκληρό χώμα, το αιματοβαμμένο, τους παρουσιάζεται κάτι που πολύ δύσκολα δίνεται: μια δεύτερη ευκαιρία...

 

 

Το Αδιέξοδο (2008)
1972. Ζεστό, καλοκαιρινό απόγευμα και τρεις έφηβοι οδηγώντας νοικιασμένο αμάξι εισβάλλουν σε μια σκληρή γειτονιά της Ουάσιγκτον. Προσβάλλουν τα παιδιά αυτής της γειτονιάς μέσα από το αμάξι, και παγιδεύονται σε αδιέξοδο, ενώ πίσω τους εξαγριωμένη η συμμορία συγκεντρώνεται. Η τραγωδία δεν αργεί.
Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, και το συμβάν παραμένει ακόμα το καθοριστικό σημείο της ζωής τους. Ο Άλεξ Πάππας, -που τον σημάδεψαν για πάντα εκείνη τη μοιραία μέρα- διευθύνει πλέον το καφέ του πατέρα του. Μια τυχαία συνάντηση ανάμεσα σε αυτόν και ένα μέλος της συμμορίας οδηγεί σε νέα επαφή, όπου ο ένας ζητά από τον άλλο συγχώρεση. Κάποιο άλλο μέλος όμως, που μόλις αποφυλακίστηκε, επιζητά να αποζημιωθεί για το χαμένο χρόνο...

 

 

Η Προμήθεια (2011)
Αφότου επέστρεψε στην πατρίδα μετά τη θητεία του στο Ιράκ, ο 29χρονος Σπίρο Λούκας αναλαμβάνει μια νέα δουλειά, να πραγματοποιεί ειδικές έρευνες για λογαριασμό ενός δικηγορικού γραφείου. Είναι καλός στη δουλειά του και έχει, επιπλέον, ανακαλύψει τον τρόπο να κερδίζει χρήματα σε έναν πολύ ιδιαίτερο τομέα: την ανάκτηση κλοπιμαίων, δίχως περαιτέρω ερωτήσεις, αρκεί να παίρνει την προμήθειά του - σαράντα τοις εκατό.
Όταν ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών τον προσλαμβάνει για να ανακαλύψει ποιος κλέβει από την επιχείρησή του, είναι η μεγαλύτερη δουλειά που έχει αναλάβει ποτέ ο Λούκας, με υψηλό ρίσκο αλλά εξίσου υψηλά πιθανά κέρδη. Όμως, προτού καταφέρει να ανακτήσει τα κλοπιμαία, βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν κόσμο ανθρώπων που η ανηθικότητα και η βιαιότητά τους τον αφήνουν άφωνο. Άραγε υπάρχει προμήθεια ικανή να αντισταθμίσει την οικογένειά σου, την αγαπημένη σου, την ίδια σου τη ζωή;

 

 

Το Δίδυμο (2013)
Στη διαδρομή ο Λούκας σκεφτόταν τη γυναίκα στην άκρη της µπάρας, την πρόκληση µιας νέας υπόθεσης, την προοπτική της αµοιβής, το κρεβάτι του που τον περίµενε. Σεξ, δουλειά, χρήµα κι ένα άνετο κρεβάτι. Όλα όσα ονειρευόταν όταν ήταν στο εξωτερικό. Δεν ήθελε κανείς κάτι παραπάνω. Έβαλε µικρότερη ταχύτητα και βρήκε ρυθµό. Ήταν µια καλή βραδιά, γεµάτη υποσχέσεις. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι µπλέξιµο τον περίµενε.
Η δουλειά για τον Σπίρο Λούκας φαντάζει αρκετά απλή: να πάρει πίσω έναν πολύτιµο πίνακα, το Δίδυµο, που έκλεψε από την Γκρέις Κινκέιντ ο πρώην φίλος της. Ο Λούκας ειδικεύεται σε τέτοιου είδους υποθέσεις: βρίσκει ό,τι εξαφανίζεται, και µάλιστα διακριτικά. Όµως η Γκρέις θέλει κάτι ακόµα. Να βρει τον άντρα που την εξευτέλισε – ένα βίαιο εγκληματία, τον οποίο ακολουθεί τυφλά η µικρή συµµορία του. Ο Λούκας ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ξέρουν πώς να παίρνουν αυτό που θέλουν, είτε πρόκειται να το πάρουν από έναν κυνηγημένο κλέφτη είτε από µια παντρεμένη γυναίκα. Και ξαφνικά βρίσκεται µπλεγµένος σε µια παθιασμένη ερωτική σχέση, που ξέρει καλά ότι δεν πρόκειται να διαρκέσει, ενώ ταυτόχρονα κυνηγά έναν επικίνδυνο κακοποιό που δεν έχει τίποτα να χάσει. Κάθε άνθρωπος έχει µια σκοτεινή πλευρά – κι ο Σπίρο Λούκας θα βρεθεί αντιμέτωπος µε τη δική του...

 

Read 101 times

Leave a comment