Monuments on Facebook

SL THEORY “Cipher” Studio Report & Presentation - Αθήνα, “Soundflakes Recording Studios”, Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου (Μέρος Α’)

Wednesday, 02 October 2019 19:25
Published in Αρθρογραφία

«Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δως της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν' αρχινίσει...»
Μα σα παραμύθι ακούγεται…

Από το Χρήστο Κισατζεκιάν

Εκδοχή Κισατζεκιάν (ή αλλιώς το Χθες):

 

 

Ήταν 1985 που με πλησίασε τούτος ο χαρισματικός νέοπας ονόματι Σωτήρης Λαγωνίκας (γεγονός που με θέλει μια για πάντα ευγνώμων!) διεκδικώντας με ως συμπαίκτη & συνοδοιπόρο του στα Μουσικά του μα, το πιο σημαντικό; Ως κολλητό του φίλο και σύντροφο Ζωής!...
Του λόγου μου έπαιζα μπάσο από το 1980 και τότε ήμουν κάνα χρόνο στους τότε ονομαζόμενους Balance που ίδρυσε ο φίλτατος Πειραιώτης Σοφοκλής Παππάς, ο μέγας μα(ν)έστρος, μουσικοσυνθέτης και πληκτράς.

 

 

Του λόγου του έπαιζε τύμπανα στους 4 Wheel Drive, όπου συνέβαλε ως έκτακτος μπασίστας παρακαλώ ο προαναφερθείς, ηχογραφώντας μάλιστα τα μπάσα στο ένα και μοναδικό τους κύημα («Αθώα», Sirene Music Club, 1990). Σημειωτέον, ο Σώτος εκλείπει από την ομαδική φωτογραφία του εξωφύλλου, συγκυριακά.
Ήταν οι μπασογραμμές μου που άρεσαν άραγες στο Σωτήρη; Ήταν η καλοπροαίρετη αύρα μου; Η φλόγα; Εκείνος ξέβρει, μα μονομιάς με είχε από κοντά, με αποτέλεσμα να παίξω δυο-τρεις φορές επί σκηνής μαζί τους… Η μια ήταν σε κρουαζιερόπλοιο του Σαρωνικού, όπου ο άμοιρος Λαγωνίκας την έβγαλε την παράσταση καθήμενος σε… χνουδωτή μπερζέρα σαλονιού αντί για drum throne!....

Στις ηλικίες αυτές όμως εμείς τα αγοράκια έχουμε να περάσουμε και από το τραπέζι του Προκρούστη: τα Ελληνικά Στρατά. Τα γαμημένα τα Στρατά που μας κόβουνε άγαρμπα το sprint της νιότης μας στα δυο!... Πόσο μάλλον τότενες που πήγα εγώ, Δεκέμβρη του ’86, αφού ως Δεκανέας Μηχανικού υπηρέτησα 21(!) μήνες. Έλα όμως που ο Σώτος με περίμενε ξανά για τα δικά μας. Και μια και δυο, το 1991-92 ξεκινάμε μαζί τους What’s the Buzz? όπου φωνάζω μονομιάς τον εκλεκτό κιθαρίστα, φίλο και συνάδελφο στους Balance (που μετονομάστηκαν εν τέλει σε Mirage), τον εκρηκτικό Τάκη Καλαντζή. Αυτομάτως ξεκινήσαμε τους άκρατους αυτοσχεδιασμούς σε προβάδικα, ως τρίο καταρχάς. Όμως αυτή η ίδια η Τύχη ήθελε δίπλα μου την ίδια περίοδο την Jane Σαμπανίκου ως κοπελιά μου, η οποία παρεμπιπτόντως είχε διατελέσει τραγουδίστρια των Beauty & The Beast… Ηλίου φαεινότερον, γίναμε κουαρτέτο και, όπως κάποιοι γνωρίζετε, υπήρξαμε ενεργοί ως και το 2007 με κιθαρίστα μας πλέον τον φίλτατο και χαρισματικό Φίλιππο Σκλαβενίτη με τον οποίον μάλιστα κυκλοφορήσαμε και το μοναδικό μας ομώνυμο κύημα το 2000.

 

 

Κάπου εκεί ανάμεσα ήταν που έσκασε μύτη το πρώτο βλασταράκι του τι έμελλε να μας εύρει εκ μέρους του Σωτήρη και της περιβόητης πλέον Θεωρίας του. 1994. Δε θα ξεχάσω την σπινθηροβόλα αγωνία στο βλέμμα του όσο ζω. Ήταν η μέρα που ήρθε και μου είπε κάτι σαν κι αυτό: «Χρηστάρα μου για να μη πάθω κάνα κακό, έκλεισα κάποιες μέρες & ώρες στο studio του Αντώνη ώστε να βγάλω από μέσα μου λίγα από όλα αυτά που με στοιχειώνουν τόσα χρόνια, πριν σκάσω κει πίσω από τα τύμπανα ρε συ! Είναι πέντε-έξι τραγουδάκια για αρχή. Αν θες να παίξεις μπάσο αντί για μένα, θα το χαρώ πολύ, έχεις άλλο άγγιγμα»… Δε χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα. Το demo αυτό συμπεριλαμβάνει μάλιστα έναν άλλο φίλο & συνοδοιπόρο σε κάθε μου μουσικό όχημα από το 1995 και μετά, τον ευφάνταστο Λεωνίδα Χρονόπουλο στις κιθάρες και κοσμεί μια για πάντα το παροιμιώδες αρχείο μου, κι ας είναι τραχύ ως άκρως ερασιτεχνικό (one-take overall). Όμως δεν ήταν αυτό το πιο σημαντικό της όλης φάσης. Ήταν το ότι από κείνη τη μέρα μπόρεσα να μπω στα παπούτσια του ανεπιστρεπτί, προτρέποντάς τον διαρκώς να λάμψει, να ξεγεννάει, να ξεκουβαλά το Φώς του!...

 

 

Κλείνοντας το κεφάλαιο WTB? να μοιραστώ μαζί σας ένα γεγονός που ελάχιστοι γνωρίζουν. Υπήρξε πολύ αργότερα μια φιλότιμη προσπάθεια ανασυγκρότησης αυτού του hard ‘n’ heavy σχήματος με κιθαρίστα τον αγαπητό Αλέξη Φλούρο! Η φιλία μας με αυτόν τον μάστορα της εξάχορδης Θεάς ξεκίνησε από την επαγγελματική φωτογράφιση του επίσης αγαπημένου ντεμπούτο των Fragile Vastness (“Excerpts…” 2002), οπότε με το που με «σκούντησε» ξανά ο Σώτος να ξαναρχίσουμε τα κοινά, τον πρότεινα μονομιάς. Ξεκινήσαμε πρόβες το λοιπόν με όρεξη περίσσια. Και παρ’ ότι συγχρόνως διατελούσα από το 2000 μέλος των heavy prog doomsters Infidel, ήμουν απίκο και σε αυτό το όνειρό μας, σε εβδομαδιαία βάση. Προκάμαμε μάλιστα να στήσουμε έξι νέα τραγούδια, από δύο συνθέσεις ο καθένας μας. Όμως ενώ όλα έδειχναν πως θα ακούγατε ξανά νέα από τα χωράφια μας, η αναθεματισμένη και καθοδηγούμενη(!) Κρίση μας έκοψε τα φτερά, την όρεξη, το σθένος… Όχι όμως για πολύ όσον αφορά τον πρωταγωνιστή!

 

 

Το 2010 και αφού κάθε τόσο μου έστελνε τα νέα του «παιδάκια» να τα ακούσω και να του πω γνώμη αφού τα ακροαστώ (ως είθισται από το 2004 για ΚΑΘΕ τι που μας αφορά) στο “mobile studio” (βλέπε στο αμάξι μου), τσουπ, λαμβάνω μια μέρα δια χειρός του το SL Theory “I” ολοκληρωμένο & περιτυλιγμένο με σελοφάν. Μην τα λέμε πάλι. One Man Show και πάλι, και τα αποτελέσματα αποσβολωτικά. Εδώ παίδες βρίσκουμε για πρώτη φορά, στην πρώιμη μορφή τους άσματα που συναντούμε στην περσινή ορχηστρική κυκλοφορία της dream team (“Saints’n’Sinners”), όπως και στον επερχόμενο δίσκο που ακούσαμε πρώτοι προχθές (“If You Saw Me Dead”).
Το προτελευταίο κεφάλαιο τούτης της εκτεταμένης μα χρήσιμης ιστορικής αναδρομής γεννήθηκε γύρω στο 2012-13, δηλαδή αμέσως μετά την αυτοχρηματοδοτούμενη κυκλοφορία του πρώτου, ακατέργαστου μα φαντασμαγορικού “Progressively Dark” από τον Άνθρωπο-Ορχήστρα. Ναι. ΚΑΙ σε αυτό το ηχογράφημα, τα πάντα όλα ανήκουν στον τιμώμενο Mozart της Ελλαδίτσας μας: σύνθεση, ενορχήστρωση, στίχοι, παραγωγή, φωνητικές ερμηνείες, όπως επίσης και Ο-Λ-Α τα υπόλοιπα κανάλια (κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα και φυσικά, τύμπανα)!...

 

 

Οκ. Εγώ τον ήξερα τον φίλο μου απ’ έξω κι ανακατωτά. Γνώριζα δεκαετίες πως είναι από κείνες τις σπανιότατες περιπτώσεις καθημερινών ανθρώπων που, ποιος ξέρει γιατί και πώς, κουβαλάνε μέσα τους μια αχαλίνωτη πηγή Έμπνευσης που αναβλύζει αυτοβούλως -έως και τυραννικά!- Μουσική Πανδαισία. Και έτυχε αυτό σε ποιόν;;; Σε αυτόν που επέλεξε να κάτσει σε σκαμπό, «κρυμμένος» πίσω από θεόρατα τύμπανα. Θέση που σε θέλει εν γένει «φιμωμένο» ως μουσικοσυνθέτη, με τις ελάχιστες εξαιρέσεις να επιβεβαιώνουν απλά αυτόν τον άχαρο κανόνα (Brewer, Collins, Peart, Copeland, Cobham, Grohl)!...
Κι όμως. Παρότι ήξερα όλα τα παραπάνω, παρότι τον χάζευα όταν έφερνε στους W.T.B? δειλά-δειλά ολοκληρωμένα τραγούδια σαν το μαγευτικό “I Need Your Love” και, σα να μην έφτανε αυτό, τα τραγουδούσε σα φτερωτός Δαίμονας, με το που πρωτάκουσα το παραπάνω κύημα, έμεινα πλέον άναυδος! Οκ. Είχα ξανανιώσει πολλές φορές Salieri απέναντι σε ένα Mozart, οπότε μου ήταν γνώριμο το συναίσθημα...

Όμως εδώ πλέον χάθηκε η μπάλα. Τα λόγια περιττεύουν, κυρίως για όσους τυχόν διάβασαν τότε την αντίστοιχη παρουσίαση του “P.Dark” από τις σελίδες της μόνιμης στήλης μου στο Metal Hammer, στον «Τρελό του Χωριού». Εδώ αντιμετώπιζες πλέον έναν Καλλιτεχνικό «Εμετό» που φανέρωνε μια άκρως καταπιεσμένη περσόνα της σύγχρονης Ελλάδας που αναγκαστικά, ως πατέρας, βιοπορίζεται μέρα-νύχτα με τα Ναυτιλιακά, και όμως βρίσκει χρόνο να ξεδιπλώσει βίαια τα όσα η Πηγή του χαρίζει απλόχερα από γεννησιμιού του!...


Αυτά δεν τα διαλέγεις εσύ, είναι πλέον γνωστό. Αυτά σε διαλέγουν.

Αυτό ήταν. Ενώ είχαμε ξεκινήσει λοιπόν τα δυο μας να γεννάμε το μουσικό περιεχόμενο του ενός και μοναδικού album των Double Treat, ένα κομμάτι της καρδιάς του αδελφού μου ήταν πάντα «εκεί», στα Προοδευτικά Σκοτάδια του. Τόσο, που μου πρότεινε επανειλημμένα να βάλουμε μπρος παρέα και τούτο το project ώστε να το παρουσιάσουμε καθώς του αρμόζει: επί σκηνής μεγάλης, επιβλητικά, ίσως και με ορχήστρα. Ευγνωμονώντας τον για τούτη την τιμή που μου προσέφερε, ίδρωσα και μόνο στην ιδέα του να βγάλω το δαιδαλώδες μπάσο που έπαιζε (πρόσεξέ με!) ο κολλητός μου ο drummer όντας αριστερόχειρας, και δει με τις χορδές upside down!!! Το γνώθι σ’αυτόν που με χαρακτηρίζει (όσον αφορά την τεχνική μου κατάρτιση τουλάχιστον) από τη μια και ο φυγόπονος χαρακτήρας μου (όσον αφορά το μπάσο και μόνο!) από την άλλη,fifty-fifty, με ώθησαν να κάνω πίσω μια για πάντα...

 

 

Όσο για το “Wander Thirst” των DT, ήταν αποτέλεσμα συναντήσεών μας, μια φορά τη βδομάδα όποτε βόλευε και τους δυο. Ανεβαίναμε στο δώμα - home studio του Πειραιά με ποτάκι στο χέρι, ξεκινούσαμε με μπάσο και τύμπανα μονάχα, και κάθε βράδυ έφευγα ευτυχισμένος αφήνοντάς του τον κορμό ενός νέου τραγουδιού από πλευράς μου, όπως φυσικά και το ελεύθερο να εκφραστεί συνθετικά από πλευράς δικής του. Μπασοτύμπανο. Ε, λοιπόν, υπήρξαν φορές που την επομένη μου το έστελνε ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ!... Με στίχους, φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα, και φυσικά τα τύμπανά του. Αδιανόητο;;; I Know!

 

 

Το κυκλοφορήσαμε καταρχάς ως αυτοχρηματοδοτούμενο και τούτο το 2012, μα την επόμενη χρονιά βρήκαμε στέγη στην Sleaszy Rider του φίλτατου Τόλη Παλαντζά. Παρόλα αυτά, το 2014 ο Σωτήρης είχε κι άλλο φορτίο να αποθέσει, κι άλλη κληρονομιά να μας χαρίσει, το τελευταίο του σκαλί ως ένας φτωχός και μόνος καουμπόι σε αυτόν του τον γόνιμο Γολγοθά: το αυτοχρηματοδοτούμενο “Different Space, Different Time”.

Σειρά όμως είχε και η ζωντανή εκδοχή των Double Treat επί σκηνής. Βλέπεις ένα από αυτά που συμφωνούσαμε εξαρχής ως συνοδοιπόροι είναι το ότι αν δε μοιραστείς το Πάθος που σε κατατρώγει με τους γύρω σου, ότι κι αν γεννήσεις μοιάζει ορφανό! Και εκεί είναι που μπήκε το τελευταίο πετραδάκι και ο σπόρος για την δημιουργία των SL Theory. Πώς; Στην προσπάθειά μας να βρούμε συνεργάτες που θα συνδυάζουν το ζητούμενό μας: χαρακτήρα, τεχνική & συνέπεια. Βγήκα λοιπόν στη γύρα ως γνωστός γυρολόγος άλλωστε και να που στο διάβα μου ανακάλυψα δυο κρυμμένους θησαυρούς της Ελληνικής πραγματικότητας…
Ήταν στον προθάλαμο του Ωδείου «Γιώργος Φακανάς» πριν από συναυλία fusion κιθαρίστα (μη με ρωτάτε ποιου, έχω δει εκεί εκατοντάδες!) που μου τον συνέστησε ο επίσης χαρισματικός μουσικοσυνθέτης & μπασίστας Δημήτρης Μουτάφης, φίλος καλός και του Σωτήρη. Αναφέρομαι στον Γιάννη Νίγδελη. Το πηγαίο χαμόγελο αυτού του άκρως ταλαντούχου κιθαρίστα με ήθελε να του δίνω την κάρτα μου και να σου τον λοιπόν στους Double Treat τον ίδιο μήνα.

 

 

Ήταν αντίστοιχα σε συναυλία-Φεστιβάλ female fronted metal bands στο Κύτταρο όπου, παρά τον Β’ πρωταγωνιστικό του ρόλο, ο νεαρός Μιχάλης Καρασούλης με γράπωσε από το «γιακά» τόσο αβίαστα, που τον περίμενα ως το τέλος της βραδιάς να βγει από τα παρασκήνια για να τον προσκαλέσω.
Κλείνοντας αυτή την ιστορική αναδρομή ώστε να προχωρήσουμε στο δια ταύτα -ήτοι το νέο στουντιακό διαμάντι του Λαγωνίκα και της αλλόκοσμης Θεωρίας του εν ονόματι “Cipher”- οι Double Treat διέλυσαν το Μάιο του 2016 λόγω της άχαρης δυσπραγίας για την οποία ήμουν απόλυτα συνυπεύθυνος και διήρκησε τόσο, που η δημιουργική φλόγα του φούντωσε θηριωδώς και τα έκανε όλα παρανάλωμα…

Νίγδελης & Καρασούλης από DT, Φλούρος από WTB?, να λοιπόν η μαγιά για τούτο το μεγαλεπήβολο και πολλά υποσχόμενο project του αστείρευτου Λαγωνίκα! Και ήταν ο τελευταίος εξ αυτών που του πρότεινε τους άκρως καταξιωμένους και έμπειρους Γαβαλά & Κόλλια.
Αυτό ήταν, το νερό είχε μπει στο αυλάκι.

 

 

Εντατικές πρόβες, αδιαπραγμάτευτη συνέπεια και τεχνογνωσία στον αντίποδα της προηγούμενης κατάστασης, όλα μαζί οδήγησαν το σχήμα μονομιάς σε σχέδια & πρακτικές όπως για αρχή τη σύμπραξη μικρής ορχήστρας εγχόρδων, χορωδίας φωνητικών και των SL Theory στο ιστορικό Sierra Studio το Δεκέμβρη του 2016 (The Sierra Orchestral Session, βλέπε ανταπόκριση @ search).

 

 

Ακολούθησε η μεγαλειώδης Avant-Premiere ή πρόβα τζενεράλε στο “PassPort” του Κεραμικού το Μάρτη του 2017 (επίσης διαθέσιμο @ search) η οποία όπως γνωρίζετε οι οπαδοί του σχήματος απαθανατίστηκε και κυκλοφόρησε πέρυσι σε CD & DVD (“Progressively Dark: A Concert for Group & String Orchestra”).
Και να λοιπόν που κατά πάσα πιθανότητα μες τη χρονιά που εκπνέει, θα έχουμε στα χέρια μας το πρώτο studio album των Fantastic Six, με τίτλο “Cipher”.

Όμως εδώ αφήνω για το μέρος Β’ την φίλτατη Jane να καταγράψει τις εντυπώσεις τις για το επερχόμενο μετεωρίτη όπως μονάχα αυτή ξέρει, κι ας αργήσει ως συνήθως, αφού άλλωστε από κοινού τσακίσαμε τη γουρουνοπούλα που ακολούθησε της ακρόασης... Μαζί τα φάγαμε! 

 

 

Ένα μονάχα προς το παρόν από μέρους μου και κλείνω:
Και ΜΟΝΟ το “The Life & Death of Mr.Ess” να μας χάριζαν όλοι αυτοί, είχαμε κλείσει ως αμετανόητοι του Προοδευτισμού!

photos by Chris Kissadjekian

 

 

 

 

 

Read 209 times

Leave a comment