Monuments on Facebook

"Τα μπλουζ του... τρόμου!"

Tuesday, 03 December 2019 17:34
Published in Αρθρογραφία

"Τα μπλουζ του... τρόμου!"

Τα χόρεψες για ερωτικά, μόνο που δε φανταζόσουν με τι χόρευες...

Αρθρογραφεί ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Τελικά, στη χώρα μας, όλα ήταν θέμα «μέσου».

Λυπάμαι που το λέω, αλλά ήταν αληθινό. Το γνωρίζαμε όλοι. Αλλά, ακόμα και στο χορό; Αυτό, ομολογουμένως, δε μπορούσε να το καταπιεί κανείς εύκολα. Με δυο λόγια: αν δεν είχες «μέσον» το d.j. η μοίρα σου ήταν όχι απλά αφημένη στα χέρια της τύχης, αλλά κάτι ανάλογο του κισμέτ. Με την κακή έννοια.

Πίσω στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, λόγω των -πολύ όμορφων κατά τα άλλα- συνθηκών που επικρατούσαν, η στιγμή που περίμενε κάθε ένας ήταν να χορέψει σε κάποιο πάρτυ τα δύο, άντε τρία, μπλουζ. Δεν έγραψα τυχαία την τελευταία λέξη στα Ελληνικά, αφού, την εποχή εκείνη, όποιος έλεγε θέλω να χορέψω μπλουζ, προφανέστατα εννοούσε slow. Φαίνεται απλό. Έλα όμως που δεν ήταν... Μπορούσες, φυσικά, να τα χορέψεις αν ήθελες εσύ και ήθελε και η άλλη. Αν όμως δεν ήθελε αυτή η συγκεκριμένη που περίμενες ή σε προλάβαινε ο predator που υπήρχε σε κάθε πάρτυ ή (τραγικό) σου τύχαινε το πιο μικρής διάρκειας τραγούδι; Βλέπετε, δεν είχες πολλές ευκαιρίες και το ήξερες καλά αυτό, αφού όσοι δεν είχαν βρει κάποιο χορευτικό ταίρι διαμαρτύρονταν έντονα για να γίνει και πάλι το πρόγραμμα πιο ρυθμικό. Πώς το λένε αυτό; Ζήλια; Κι αν ακόμα είχες μελετήσει όλα τα πιθανά σενάρια δράσης τόσο καλά, σα να σχεδίαζες τη ληστεία του αιώνα, οι πιθανόττες επιτυχίας ήταν μηδαμινές.

 

 

Εκτός... ναι, εκτός κι αν είχες για «μέσον» τον τύπο που έβαζε τη μουσική. Έτσι μπορούσες να μάθεις νωρίτερα πότε θα παίξει το πρώτο μπλουζ, ώστε να βρίσκεσαι τυχαία δίπλα στο «στόχο» και να «χτυπήσεις» στον απόλυτο αιφνιδιασμό. Κι έτσι, όχι μόνο χόρευες με το πρόσωπο που ήθελες, αλλά και με το τραγούδι που προτιμούσες. Μόνο που, παρά το «μέσον», κάποιες φορές δεν ήξερες τι χόρευες. Εντάξει, μη θυμώνεις. Για καλό σκοπό πήγαινες και αισθηματικά τραγούδια διάλεγες. Ναι, ναι, σίγουρα. Έλα όμως που κάποια πολύ γνωστά τραγούδια δεν καθρέφτιζαν τα τρυφερά συναισθήματά σου, αλλά μιλούσαν για διάφορα περίεργα ψυχοπλακωτικά θέματα ή για ανίατες ερωτικές απογοητεύσεις. Μια στιγμή: δεν είναι δικαιολογία το ότι ούτε κι εκείνη ήξερε τι χόρευε. Επίσης, δεν αλλάζει κάτι με το ενδεχόμενο αυτά να λειτούργησαν θετικά στην προσπάθειά σου.

 

 

Τα χόρεψες, λοιπόν, για ερωτικά, μόνο που δεν είχες ιδέα ότι κάποιες φορές η ντάμα σου ήταν ο ίδιος ο Reaper... Δεν είδες καν την κόσα πάνω από το κεφάλι σου. Ούτε κατάλαβες ότι ο τύπος που τραγουδά θρηνεί και οδύρεται, επειδή έχασε αυτό που εσύ, με τη φωνή του σύμμαχο, προσπαθούσες να κερδίσεις. Αν θέλεις να δεις ποια πασίγνωστα τραγούδια από εκείνα δεν ήταν και τόσο ερωτικά ή, έστω, αισιόδοξα, μπορείς να διαβάσεις παρακάτω. Αν τα έχεις χορέψει, που σίγουρα τα έχεις αν ζούσες τότε και δεν ήσουν φυλακισμενος σαν τη Ραπουνζέλ, σκέψου για λίγο τι ακουγόταν από τα ηχεία, ενώ εσύ έλεγες τα δικά σου. Αν είχες βάλει «μέσον» για να τα χορέψεις, ζήτα τώρα συγγνώμη από όλους εκείνους που έχουν υποστεί τις συνέπειες της πράξης σου, που είχε ως αποτέλεσμα ο μόνος τρόπος για να τους προσέξει μια κοπέλα που καθόταν δίπλα τους ήταν να βήξουν δυνατά. Ωραία! Συγχωρεμένος.

Λοιπόν, χαμήλωσε τα φώτα και άκουσε τους στίχους, γιατί δε θα μιλήσουμε για το Nights in White Satin των The Moody Blues, το Europa (Earth's Cry Heaven's Smile) των Santana, το Poor Man’s Moody Blues των Barclay James Harvest, How Deep is Your Love των Bee Gees, το Julia των Pavlov’s Dog, το Bridge Over Troubled Water των Simon & Garfunkel, το Holiday των Scorpions, το Without You του Nilsson, το Have I Told You Lately του Van Morrison ή το Babe των Styx. Θα πούμε για τα άλλα. Εκείνα τα υπερχειλισμένα από ερωτισμό, που ονειρευόταν κάθε κοπέλα που διάβαζε κρυφά Άρλεκιν, τοποθετημένο μέσα στο βιβλίο της Κοσμογραφίας.

 

 

Pink Floyd – The Great Gig in the Sky

Μία από τις καλύτερες συνθέσεις όλων των εποχών. Ανατριχιαστικά συγκλονιστική. H Clare Torry, την οποία, εκείνα τα μακρινά από το διαδίκτυο χρόνια, πολλοί θεωρούσαν μαύρη, δίδαξε το τι σημαίνει βγάζω έξω την ψυχή μου με νότες. Δεν ήταν όμως η μόνη που ακουγόταν στη Μεγάλη Συναυλία στον Ουρανό. Ψιθύριζε κάτι κι ο Gerry O'Driscoll, που ελάχιστοι τότε είχαν προσέξει. Κι έλεγε: “I am not frightened of dying, Any time will do, I don't mind, Why should I be frightened of dying? There's no reason for it, You've gotta go sometime”. Ποιο ερωτικό τραγούδι, λοιπόν; Εδώ μιλάμε για το καλύτερο δυνατό μουσικό ξεπέρασμα του θανάτου. Με ωμότητα και μεγαλείο.

 

 

King Crimson – Epitaph

Κι άλλο μεγαλείο εδώ, που προέρχεται από ένα από τα εγκεφαλικότερα συγκροτήματα όλων των εποχών. Η γαλήνια και ταυτόχρονα πομπώδης μουσική του, ντύνει αληθινά δυστοπικούς στίχους για το μέλλον της ανθρωπότητας. Εφιάλτες, κραυγές που πνίγονται από τη σιωπή και απαισιοδοξία. Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν και οι ακόλουθες συγκλονιστικές φράσεις, τις οποίες, για ευνόητους λόγους, αφήνω αμετάφραστες: “Knowledge is a deadly friend, If no one sets the rules, The fate of all mankind I see, Is in the hands of fools”. Πώς είπατε; Σας θυμίζει κάτι; Άντε, καλέ. Υπερβολές...

 

 

Led Zeppelin – Stairway to Heaven

Η Σκάλα προς τον Ουρανό, είναι μυστηριώδης και αποκρυφιστική. Άλλωστε, το τραγουδά κι ο Robert Plant: Μερικές φορές οι λέξεις έχουν διπλό νόημα και οι σκέψεις είναι ακατανόητες. Βρισκόμαστε μέσα σε δάση, όπου οι σκιές να είναι ψηλότερες από τις ψυχές και η παγανιστική εκδοχή της May queen παρούσα. Για να ζήσει η ψυχή στρέφεται προς τη δύση (το πιάσατε το υπονοούμενο;), ενώ ο αυλητής (τον γνωρίζετε τον κύριο;) μας εκλογικεύει και μας καλεί να τον ακολουθήσουμε. Κοίταξε κανείς πίσω από τον ώμο του;

 


Eagles – Hotel California

Μη νομίστε ότι απομακρυνόμαστε από το προηγούμενο θέμα. Κάποιοι είδαν τη μορφή του Anton LaVey, του ιδρυτή της «εκκλησίας του Σατανά» στο εσώφυλλο, άλλοι απλά άκουσαν τα λόγια και τους πολλούς λιγότερο ή περισσότερο εμφανείς συμβολισμούς. Για παράδειγμα το "wine και spirit", που δεν παρέχεται στο ξενοδοχείο αυτό (κάνετε την παραβολή με την εκκλησία), αφού "This could be Heaven or this could be Hell". Χμ, τι να είναι άραγε από τα δύο; Αφήστε δε που όλοι εκεί μέσα είναι κρατούμενοι για όλη τους τη ζωή, χωρίς να μπορούν να σκοτώσουν το θηρίο, αν και το μαχαιρώνουν με τα ατσάλινα μαχαίρια τους. Κι ύστερα μας έλεγαν ότι οι Αετοί φτιάχνουν μουσική για τις μετανοημένες παντρεμένες Αμερικανίδες...

 

 

Manfred Mann’s Earth Band – Father of Day, Father of Night

Άλλος ένας «εθνικός ύμνος». Ο Πατέρας της Νύχτας, μπορεί να έδιωξε το σκοτάδι και να έφτιαξε τον αέρα, τα δέντρα, τα βουνά, το κρύο, τη ζέστη και τα ουράνια τόξα, αλλά ταυτόχρονα είναι και πατέρας της μοναξιάς και του πόνου. Ο πατέρας που κατοικεί στις καρδιές και τις αναμνήσεις μας και εκείνος, τον οποίο δοξάζουμε. Παράλληλα, είναι και ο Πατέρας της Ημέρας. Με δυο λόγια, ο αληθινός πατέρας αυτού του τραγουδιού, που είναι ο Bob Dylan, απέδωσε την ιουδαϊκή προσευχή Amidah μέσα σε 1 λεπτό και 32 δευτερόλεπτα, σε αντίθεση με τη σχεδόν δεκάλεπτη απείρως καλύτερη διασκευή της, που θυμόμαστε εδώ. Είδες, λοιπόν, με τι έτρεφες την ερωτική σου διάθεση;

 

 

Rare Bird – Sympathy

Βαρύ συναισθηματικό πυροβολικό της εποχής, που μιλά για αγάπη. Όχι όμως αυτή που νόμιζες, όταν κι εσύ κοίταζες τις κοπέλες με το περίφημο βλέμμα της αγελάδας. Μέσα από μια σχεδόν αισθησιακή μουσική, ο Steve Gould σε ρωτά πώς μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος όταν τόσοι βρίσκονται έξω στο σκοτάδι, όταν οι άνθρωποι μισούνται μεταξύ τους, όταν κάποιοι έχουν όλο το φαγητό και κάποιοι πέφτουν για ύπνο νηστικοί; Δεν υπάρχει αρκετή αγάπη για όλους κι αυτό που χρειαζόμαστε είναι η συμπόνια. Για την ακρίβεια, έλεγε πως το μόνο που χρειαζόμαστε, είναι η συμπόνια. ΚΙ εσύ, ως ωφελιμιστάκος, τα έκανες πέρα όλα αυτά, επειδή δε σε αφορούσαν, και αγαπούσες (χα, χα) μία και μοναδική, που δεν το είχε και τόση ανάγκη.

 

 

Roy Buchanan - The Messiah Will Come Again

Πολλοί αναγνώριζαν τη μουσική του τραγουδιού, αλλά ελάχιστοι είχαν προσέξει τα λόγια και τον τίτλο του. Ο μέγιστος αυτός κιθαρίστας, με την τραγικά πολυτάραχη ζωή, μας μιλούσε στην εισαγωγή αφηγηματικά και πολύ σύντομα για τη ζωή του Χριστού με τρόπο μελαγχολικό, αναζητώντας την εξιλέωση. Κι ύστερα έπαιρνε το λόγο η Telecaster. Κυριολεκτικά. Η κιθάρα του Roy μιλούσε περισσότερο κι από φωνή. Το οξύμωρο είναι πως πολλοί ερωτεύτηκαν μέσα από αυτό το τραγούδι, που μόνο ερωτικό δεν ήταν. Τέτοια μόνο μουσική μπορούσε να σταθεί πλάι στο μνημειώδες “Super Session” των Al Kooper, Mike Bloomfield και Stephen Stills.

 

 

Kansas – Dust in the Wind

Δηλαδή, «χους ει και εις χουν απελεύσει»; Χμ, κάπως έτσι. Αν όχι, ακριβώς έτσι. Σκόνη στον Άνεμο, αυτό είμαστε μονάχα. Κι αρνούμαστε να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε μια μικρή σταγόνα στον ωκεανό. Το μόνο που διαρκεί αιώνια είναι η γη κι ο ουρανός, ενώ εμείς, ακόμα κι αν έχουμε πλούτη, δε μπορούμε να αγοράσουμε ούτε ένα επιπλέον λεπτό ζωής. Όχι μόνο εμείς, αλλά και τα πάντα είναι σκόνη στον άνεμο. Αδιέξοδοι στίχοι, όμορφα μελαγχολική μουσική και να, λοιπόν, ένα από τα πιο συναισθηματικά τραγούδια της εποχής. Πού να μιλούσε και για αγάπη...

 


Rainbow – Temple of the King

Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία ενός νέου και δυνατού άντρα, που, υπό τους ήχους της μαύρης καμπάνας, μπήκε στο Ναό του Βασιλιά. Εκεί αναζητούσε τη λύση του μυστικού περιμένοντας την ανατολή του ηλίου και ακούγοντας το τραγούδι του γέρου. Κι ύστερα έφυγε μακριά, έχοντας βρει την απάντηση που έψαχνε και βλέμμα γεμάτο ζωντάνια. Μεσαιωνικού τύπου ιστορία, χωρίς πριγκίπισσα κλεισμένη σε κάποιον πύργο, αλλά με μεγάλη απήχηση στις σύγχρονες «γαλαζοαίματες», που ήθελαν μέσα από τη μουσική του να βρουν τον ιππότη τους. Πού να μιλούσε και για κάτι τέτοιο...

 

 


Procol Harum - A Whiter Shade of Pale

Μια από τις πιο αναγνωρίσιμες εισαγωγές στη ιστορία της ηλεκτρικής μουσικής: πιο-Hammond-πεθαίνεις. Έβαλαν ολίγη και από Johann Sebastian Bach, πολύ ερωτική απογοήτευση, κάποιες όχι και τόσο κατανοητές περιγραφές και... έγινε το λευκότερο απ’ το χλωμό. Το δωμάτιο βούιζε, το ταβάνι εκτοξεύτηκε κι ύστερα ο πόνος τον οδήγησε στη θάλασσα, όπου εκείνη πήρε τη μορφή γοργόνας, που χαμογελούσε πικραμένη. Με το πρόσωπό της, σαν φαντάσματος, να γίνεται λευκότερο κι απ’ το χλωμό. Κι εδώ αναστέναξαν πάμπολλες καρδιές, αλλά για τελείως διαφορετικό λόγο.

 

 


Rolling Stones – Wild Horses

Ένα ακόμα τραγούδι ερωτικής απογοήτευσης. Η εμπιστοσύνη, που έχει για τα καλά κλονιστεί, υποδέχεται την ώρα των δακρύων. “Let's do some living after we die”, καταλήγει να τραγουδά ο Mick Jagger, αφού μας έχει πει πόσο την αγαπούσε, τι έκανε γι’ αυτήν και πως δε μπορεί να πιστέψει ότι του γλίστρησε μέσα από τα δάχτυλά του. Τι κι αν της συμπαραστάθηκε στα δύσκολα; Αυτή του έδωσε πόνο, όμως εκείνος δεν της κρατά κακία. Ούτε τα Άγρια Άλογα μπορούν να τον αποτραβήξουν από τη θλίψη του χωρισμού, αν και η ελπίδα πως κάποια μέρα θα τα ιππεύσει φαίνεται να μην έχει σβήσει.

 

 

The Beatles – The Long and Winding Road

Αυτή η τραγουδάρα μόνο για να τη χορέψεις μπλουζ με κάποια που σου άρεσε δεν ήταν. Κι όμως, δε γινόταν να μην το κάνεις. Τι κι αν μιλούσε για τον ατελείωτο και φιδογυριστό δρόμο, που οδηγούσε στην πόρτα της αγάπης, γεμάτος από τα δάκρυα της νύχτας; Βλέπετε, ο Paul McCartney της λέει ότι ποτέ εκείνη δε θα μάθει πόσες φορές έχει πάρει αυτό το δρόμο να τη βρει, χωρίς αποτέλεσμα. Αυτή, όμως, τον έχει παρατήσει να στέκεται στη μέση του δρόμου, χωρίς να του λέει προς τα πού πρέπει να πάει. Τόσο λυπημένοι δεν ακούστηκαν ποτέ οι The Beatles. Ίσως, επειδή αυτό ήταν το τελευταίο τραγούδι τους.

 


Deep Purple – Soldier of Fortune

Στην αρχή το εκτίμησαν οι μυημένοι. Μετά όλοι. Κι εδώ μόνο χαρμόσυνη δεν είναι η ιστορία. Ο τύπος ήταν περιπλανώμενος, περιμένοντας μάταια τη μέρα που εκείνη θα τον αγαπούσε. Όμως τα χρόνια περνούσαν, κι όλα τα τραγούδια που της είχε τραγουδήσει αντηχούσαν σαν ανεμόμυλος που γυρίζει, κάνοντάς τον να νιώθει τυχοδιώκτης. Τι κι αν κάποιες στιγμές ένιωθε πως είχε έρθει η στιγμή; Η αλήθεια ήταν πικρή και ο χρόνος αμείλικτος. Συναισθηματικώς, Βαθιά Πορφύρα (παρακαλώ, μη το λέτε πια «μωβ»).

 

 


Vangelis – Stuffed Aubergine

Όχι, δε γνωρίζω πολλούς που να ζήτησαν για να το χορέψουν. Ξέρω όμως τους λίγους τυχερούς που το ζητούσαν επίμονα, έχοντας προλάβει να ακούσουν το άλμπουμ, πριν το αποσύρει ο δημιουργός του. Ναι, ο δράκος τύπου Godzilla στο εξώφυλλο και ο τίτλος Γεμιστή Μελιτζάνα δεν παρέπεμπαν στο απόγειο του έρωτα, αλλά το αξεπέραστο αυτό ορχηστρικό αριστούργημα του Βαγγέλη Παπαθανασίου, μπορούσε άνετα να λειτουργήσει και ως τέτοιο.

 

Read 103 times

Leave a comment