CAMEL - LITTLE SONGS

Tuesday, 02 June 2020 15:50
Published in Αρθρογραφία

Τα μικρής διάρκειας τραγούδια των Camel. Ή, αλλιώς, πόσο μεγαλείο μπορεί να χωρέσει πριν συμπληρωθούν δύο λεπτά.

Εξυψώνει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Για τους Camel τα έχουμε πει αρκετές φορές. Γιατί όμως νιώθω πως έχουμε ακόμα πολλή τροφή για σκέψη; Πόσο μάλλον για αγαλλίαση.

Αυτή τη φορά, προτείνω για ακρόαση (όλη, φυσικά, τη δισκογραφία τους) τα μικρής διάρκειας τραγούδια τους. Όπως θα δείτε, υπάρχει λόγος… Ο γενικός κανόνας θέλει τα μικρής διάρκειας τραγούδια να έχουν σχέση με μέτριες, ανολοκλήρωτες, παρενθετικές ή, τελικά, μη αξιοποιήσιμες ιδέες. Προφανέστατα, οι Camel ανήκουν στις ελάχιστες εξαιρέσεις του. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ερεύνησα καν τη μέχρι το 1984 δισκογραφία τους, λόγω ισόβιας υπερβολικής δόσης, αλλά έκανα μια απλή επιβεβαίωση από τα βινύλια. Οι μυημένοι, καταλαβαίνετε πολύ καλά το γιατί. Από το 1996 και πέρα έψαξα λίγο πιο συστηματικά μέσα όμως από ψηφιακούς δίσκους.
Κάθε τραγούδι των Camel, ιδιαίτερα τα μεγάλης διάρκειας, είναι κυριολεκτικά γεμάτο από πολλά μικρότερα. Κυριολεκτικά “Song Within a Song”. Χρειάζεται να θυμίσω την περίπτωση του “Lady Fantasy” και ολόκληρου του “Mirage” ή συνολικά του “Moonmadnes”; Εδώ μιλάμε για το κατεξοχήν συγκρότημα που, κατά το πρότυπο του progressive rock ή σωστότερα του jazz rock, ενσωμάτωνε σε μια σύνθεση τόσες επιμέρους ιδέες, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό για μια ολόκληρη πλευρά δίσκου.

Ποια είναι η ορθή επιστημονική μέθοδος; Πείραμα – παρατήρηση – συμπέρασμα: ακούσαμε όλα τα τραγούδια τους, παρατηρήσαμε την πολυμέρειά τους και συμπεραίνουμε ότι όλα τα τραγούδια των Camel είναι γεμάτα από μικρότερα. Έχοντας αυτό το δεδομένο, λοιπόν, θα μιλήσουμε στη συνέχεια μόνο για εκείνα που είναι εμφανίζονται ως αυτοτελή, με αναμφισβήτητο χαρακτηριστικό το ότι έχουν δικό τους τίτλο και όχι υπότιτλο και δεν ξεπερνούν τα δύο λεπτά.
Θα μπορούσα, ως γνήσιος αιώνια μετεξεταστέος μαθητής της μουσικής επιστήμης, να τα κατατάξω σε κατηγορίες ανάλογα με το ύφος τους, όπως για παράδειγμα της κλασικής μουσικής ή της jazz. Επειδή όμως η μουσική των Camel δε χωρά σε ένα, δύο ή ακόμα και τρία ταυτόχρονα είδη, επέλεξα να τα αναφέρω ανά άλμπουμ.

“The Snow Goose” (1975)
Τώρα, αν πω ότι σε αυτόν τον κορυφαίο όλων των εποχών δίσκο πρωτοεμφανίστηκαν τα μικρής διάρκειας τραγούδια των Camel, θα έχω μεν δίκιο, αλλά ταυτόχρονα θα νιώθω τύψεις, σκεπτόμενος ό,τι είχε προηγηθεί στα "The White Rider", “Never Let Go”, "Six Ate", "Curiosity", “Arubaluba”… εντάξει, σταματάω πριν τα γράψω όλα. Επανερχόμενος στις «μικρές» συνθέσεις του “The Snow Goose”, σπεύδω να ξεκαθαρίσω ότι είναι στο σύνολό τους συγκλονιστικές. Η προσωπική μου πρωτιά, που δεν έχει αλλάξει στο πέρασμα των χρόνων, ανήκει στο καθηλωτικό “Fritha Alone” (1.40’) που μιλά με ανατριχιαστική οικειότητα στα μύχια της ψυχής. Τόσο που «τρομάζεις». Αλήθεια, πώς είναι δυνατό να σε γνωρίζει τόσο καλά;
Πλάι του το δίδυμο αδελφάκι του, το “Rhayader Alone” (1.50’), που αποκαλύπτει απλά τι χρώματα μπορεί να πάρει η μοναξιά, καθώς περπατάει προς το φως. Το “Sanctuary” (1.05’) σου αποδεικνύει μέσα από λίγες νότες το μεγαλείο της μυστηριακής συγκατάβασης και το “Fritha” (1.19’) μιλά για τα διαφανή συναισθήματα της θάλασσας. Στο “Friendship” (1.43’) η νύχτα γεμίζει με ανοιχτά παράθυρα, ενώ στον επίλογο του “The Great Marsh” (1.20’) αποδέχεσαι, έστω και καθυστερημένα, ότι δεν υπάρχει ό,τι σου έμαθαν να αποκαλείς μοίρα.

“Moonmadness” (1976)
Με το υλικό αυτού του δίσκου θα μπορούσαν άνετα να φτιαχτούν άλλοι δύο. Τουλάχιστον. Και να είναι εξίσου εκπληκτικοί. Η προϋπόθεση όμως της διάρκειας που θέσαμε αντιστοιχεί μόνο στο εισαγωγικό ξάφνιασμα του “Aristillus” (1.56’), που μέσα από την πολυχρωμία του, σε προετοιμάζει για το κορυφαίο εκείνο κομμάτι της jazz, που μόνο χάρη στη rock μπορεί να γεννηθεί.

“I Can See Your House from Here” (1979)
Μία μόνο σύνθεση, αλλά με διαχρονική σοβαρότατη υποψηφιότητα για την πρωτιά. Το “Survival” (1.12’) είναι κυριολεκτικά επικό και αληθινά μεγαλειώδες, μέσα στην απλότητά του. Μπορείς ακόμα και να το πεις καθαρόαιμο κλασικής μουσικής, αλλά σύντομα, αφού σκεφτείς σε ποιους ανήκει, θα το πάρεις πίσω. Η μελωδία έχει κάτι από τον κίνδυνο της ομορφιάς και τις ανώφελες τύψεις για μια ζωή που νόμισες πως ήταν δική σου.

“Nude’ (1981)
Στο concept αυτό άλμπουμ υπάρχουν οι συνθέσεις “Nude” (0.22’), “Please Come Home” (1.12’) και “The Last Farewell: The Birthday Cake” (0.30’), που είναι πλήρως ευθυγραμμισμένες με το «παιχνίδι» της ζωής και του θανάτου και τη σκλαβιά της λησμονιάς.

“The Single Factor” (1982)
Τόσο το “Lullaby” (0.59’), όσο και το “A Heart’s Desire” (1.11’) είναι συναισθηματικά φορτισμένα τραγούδια, που παραπέμπουν σε ώρες φτιαγμένες για σιωπή κι ευγνωμοσύνη, αλλά και τη δύσκολη προσπάθεια να νιώσει κάποιος την ευτυχία όταν τη ζει.

“Stationary Traveller” (1984)
Εδώ έχουμε την τρίτη υποψηφιότητα για την πρωτιά. Το “After Words” (2.01’) ξεπερνά το όριο κατά ένα δευτερόλεπτο, αλλά, αυτός δε θα έπρεπε να είναι επαρκής λόγος για να το αφήσω απέξω. Τα πλήκτρα της σύνθεσης αυτής είναι τόσο νοσταλγικά που «πονούν». Θα ‘λεγες πως φτιάχνουν τις σιωπές της νύχτας με ξένες αναμνήσεις.

“Dust and Dreams” (1996)
Συνέχεια των concept άλμπουμ με το συγκεκριμένο, που είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο “Grapes of Wrath” του John Steinbeck. Παρεμπιπτόντως, όσοι δεν το έχετε κάνει, διαβάστε το μεγαλειώδες “East of Eden”, που είναι σαφώς ανώτερο. Οι συνθέσεις εδώ έχουν ανάγλυφη, εκτός από τη διάχυτη στο πρώτο μισό του βιβλίου σκόνη, την περηφάνεια των τίμιων φτωχών ανθρώπων, που μεταναστεύουν στην ίδια τους τη χώρα. Μέσα από τις μελωδίες των “Dust Bowl” (1.54’), “Dusted Out” (1.35’), “Broken Banks” (0.34’), “Whispers” (0.52’) και “Little Rivers and Little Rose” (1.56’) τα ηλιοβασιλέματα ρίχνουν αργά τις σκιές τους στους προτοκαλεώνες και τα αμπέλια, κάνοντας ψευδαίσθηση ακόμα και το αληθινό.

“Harbour of Tears” (1996)
Το επίσης concept άλμπουμ αυτό έχει θεματολογικά να κάνει με τη μετανάστευση οικογενειών Ιρλανδών στις Η.Π.Α., μία από τις οποίες ήταν και εκείνη της γιαγιάς του Andy Latimer. Τα "Irish Air" (0.57’), "Irish Air" (Instrumental Reprise) (1.57’), "Cóbh" (0.51’), "Under the Moon" (1.16’) και "Generations" (1.02’) κρατούν ξάγρυπνα τα χρόνια του πόνου της ξενιτιάς και τις ψυχές που αγωνιούσαν για ένα καλύτερο αύριο, που φαινόταν όλο και πιο μακρινό.

 

Camel concert shots @ Rodon Club, 2000, by Chris Kissadjekian

 

Read 260 times

Leave a comment