RAINBOW – Ronnie James...Blackmore!

Saturday, 04 July 2020 08:49
Published in Αρθρογραφία

 “I can hear it screamin’ in my mind…”, όλοι μαζί τώρα: “Long live rock and roll, Long live rock and roll, yeah”. Δικό σας…


Προσυπογράφει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

 

Για ποιους Rainbow είπαμε ότι θα μιλήσουμε;

Δεν είπαμε ακόμα. Βέβαια, ουσιαστικά, δε χρειαζόταν καν να πούμε ότι θα μιλήσουμε για τους Rainbow των Ritchie Blackmore και Ronnie James Dio. Συνεπώς, επειδή αναμφίβολα είστε πολύ ψαγμένοι, καταλάβατε ότι δε θα μπορούσα παρά να γράψω για την ιστορία τους μέχρι το 1979 και τα τρία πρώτα άλμπουμ τους. Όχι ότι δεν έχω και όλα τα υπόλοιπα, αλλά… Χρειάζεται να συνεχίσω πάνω σ’ αυτό; Δε νομίζω. Καταλαβαινόμαστε.
Λοιπόν, την τιμητική τους έχουν οι Rainbow, που αν τους πείτε και Ritchie Blackmore’s Rainbow, σίγουρα δε θα παρεξηγηθείτε. Αναδιατυπώνω: αν δεν τους πείτε έτσι, μπορώ άνετα να φανταστώ κάποιον που πιθανότατα θα σας παρεξηγήσει. Εσείς μπορείτε; ¨Όμως δεν υπάρχει καν λόγος να ασχολείται κανείς με τις «ιδιοτροπίες» των χαρακτήρων, ιδιαίτερα αν παίζουν τόσο (μα τόσο) καλή κιθάρα. Πώς είπατε; Ασχολήθηκαν -τουλάχιστον- τα μέλη των Elf; Χμ, σα να έχετε δίκιο. Περασμένα ξεχασμένα, όμως. Άλλωστε, εσείς δεν παίζετε στην ίδια μπάντα, οπότε, γιατί να ανησυχείτε;
Πριν ξεκινήσουμε όμως την αναδρομή στη μέγιστη αυτή hard rock (όσοι επιμένετε να τη θεωρείτε heavy metal, δε θα σας μαλώσω) μπάντα, επιτρέψτε μου να αποτίσω ένα πολύ σύντομο και καθαρά προσωπικό φόρο τιμής.

Δυο μακρινές αναμνήσεις και ένα επικό ξενέρωμα

Το ραντεβού ήταν για το πάρκο Ελευθερίας, όπου είχε πολύ πρόσφατα φυτευτεί πυκνό καταπράσινο (όχι πλαστικοποιημένο) και απαγορευμένο να πατηθεί γρασίδι. Εκεί ξαπλώσαμε, παρακολουθώντας τον Μ.Δ. να στήνει το φορητό στέρεο πικάπ του με αποσπώμενα ηχεία. Οι δώδεκα μεγάλες μπαταρίες κράτησαν πολύ καλά, τουλάχιστον μέχρι να μας πάρει στο κυνήγι ο φύλακας του πάρκου, όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του “Rainbow Eyes”. Λέτε να θύμωσε που ακούστηκε κι ένα slow;
Δυο μέρες αργότερα πίναμε καφέ με μια φίλη, συζητώντας για τα αγαπημένα μας τραγούδια. Κάτι σκίρτησε μέσα μου, όταν άκουσα πως το καλύτερό της ήταν το “Temple of the King”. Ομολογώ πως το σκέφτηκα για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά τελικά είπα «Δε βαριέσαι…» και της αντιπρότεινα ένα άλλο τραγούδι του ίδιου συγκροτήματος, που είχα ακούσει στο πάρκο Ελευθερίας και μιλούσε κι αυτό για κάποιο βασιλιά, μόνο που εκείνος δε θα την έβγαζε και τόσο καθαρή. Κάποια στιγμή αργότερα, όταν άκουσε το “Kill the King” έπαψε να απαντά στο τηλέφωνο. Γιατί άραγε; Λέτε να πενθούσε, κρατώντας αποκεφαλισμένο το βασιλιά;

Η αυτού αυταρχική κιθαριστική μεγαλειότης, ο Ritchie

Ο εβδομηνταπεντάρης πλέον Richard Hugh Blackmore γεννήθηκε στο εξωτικό για τα δεδομένα της Βρετανίας και πολύ αγαπημένο μου Weston-Super-Mare. Δε χρειάζεται να πω ότι είναι ένας από τους λίγους κορυφαίους κιθαρίστες, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με διάφορα συγκροτήματα. Μπορεί να μην έγινε ιδιαίτερα γνωστός ως μέλος των The Outlaws ή της μπάντας του Screaming Lord Sutch, όμως σύντομα καταξιώθηκε ως ένας από τους θρυλικούς Deep Purple. Απέκτησε όμως ακόμα περισσότερα εύσημα, λόγω των Ritchie Blackmore's Rainbow, που από το δεύτερο δίσκο τους περιόρισαν το όνομά τους απλά σε Rainbow. Το 1973 μαζί με τους David Coverdale και Glenn Hughes είχαν έρθει στους Deep Purple και οι αντιλήψεις τους περί εμπλουτισμού του έως τότε ήχου της μπάντας. Κι αν εμένα μου άρεσε από την πρώτη κιόλας στιγμή το “Stormbringer”, του Blackmore δεν του άρεσε με τίποτα. Μάλιστα, το κατέκρινε δημόσια ως "shoeshine music", επειδή είχε funky και soul στοιχεία.
Κι αν «τα πάρει» ο Ritchie, παρά το χιούμορ του, δε θέλεις να τον έχεις απέναντί σου. Τύποις η αφορμή δόθηκε με την άρνηση της μπάντας να ηχογραφήσει τη διασκευή του “Black Sheep of the Family” του Steve Hammond και το “Sixteenth Century Greensleeves”, που είχε προτείνει ο Ritchie. Το τι ακολούθησε, μπορείτε εύκολα να το φανταστείτε, αν δεν το γνωρίζετε. Ο Ritchie μάζεψε τις κιθάρες του και τα ηχογράφησε με τους μουσικούς της Αμερικανικής μπάντας των Elf, όπου τραγουδούσε ένας γνώριμος από τα παλιά που λεγόταν Dio. Και επειδή ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, έτσι γεννήθηκαν οι Ritchie Blackmore's Rainbow.

Ένας πολύ ευγενικός άνθρωπος, που ήταν μέγιστος τραγουδιστής

Ο Ronald James Padavona ή, αλλιώς, Ronnie James Dio «το είχε» όσο ελάχιστοι στο χώρο της σκληρής μουσικής. Για κάποιους, μάλιστα, είναι πρώτος και καλύτερος. Γι’ αυτό και τραγούδησε επίσης στους Black Sabbath και Heaven & Hell. Τώρα, τι να πω εγώ για τη φωνή του, όταν ο Blackmore έχει πει πως ένιωθε ανατριχίλες στη σπονδυλική του στήλη; Μάλλον τίποτα περισσότερο. Αξίζει να σημειώσουμε ότι, αν και ο Dio δεν έπαιξε ποτέ κανένα όργανο, συγκαταλέγεται πάντα στους συνθέτες των Rainbow μαζί με τον Ritchie. Οι στίχοι πάντως ήταν σίγουρα δικοί του, προσηλωμένοι στην αγαπημένη του μεσαιωνική θεματολογία. Έγινε επίσης γνωστός ως εκείνος που καθιέρωσε τα “Metal Horns”, που έκανε συχνά η γιαγιά του και συμβολίζουν (θεωρητικά), σύμφωνα με την παράδοση που ανάγεται στις Ιταλικές του ρίζες, το ξόρκισμα του κακού (πώς είπατε;). Πάντα προσηνής, ευγενικός και παθιασμένος, αποτέλεσε ένα από τα πιο αυθεντικά πρότυπα αντι-σταρ που είδαμε ποτέ στην ηλεκτρική μουσική.

Μια παλιά νέα μπάντα και κάποια κακεντρεχή σχόλια

Λοιπόν, ο Ritchie, όπως είπαμε, δεν ήθελε και πολλά για να αποχαιρετήσει τους Deep Purple και τελικά το έκανε στις 21 Ιουνίου του 1975, για να σχηματίσει τους ολοκαίνουργιους Ritchie Blackmore’s Rainbow, ενσωματώνοντας όλα τα μέλη της μπάντας των Elf. Ποιος να ψάχνει τώρα… Η ιδέα για το όνομά τους, που προέκυψε από το Rainbow Bar and Grill του West Hollywood, επικράτησε με συνοπτικές διαδικασίες. Αφού το “Black Sheep of the Family” είχε βγει καλό, σιγά μήπως το νέο συγκρότημα δεν πετύχαινε, έχοντας τον εαυτό του στην κιθάρα και τον Dio στα φωνητικά. Αυτά έλεγε απλά ο νόμος των πιθανοτήτων, κάνοντας το εγχείρημα ένα ρίσκο εκ του ασφαλούς.

Όπως είναι φυσικό, υπήρξαν και κάποιοι που δεν είδαν με καλό μάτι την αποχώρηση του Blackmore από τους Deep Purple. Γι’ αυτό και σύγκριναν διαρκώς τις δύο μπάντες, επιχειρηματολογώντας για να αποδείξουν ότι οι Rainbow ήταν ένα «κακέκτυπο» των Deep Purple. Το πόσο κακοπροαίρετοι όμως ήταν φαίνεται με μια απλή ακρόαση των τριών πρώτων εξαιρετικών δίσκων. Μπορείτε εύκολα να καταλάβετε τι έγινε από το “Down to Earth” και μετά… Λύσαξαν. Και τι κατάλαβαν; Μέχρι εκεί έφτανε το μυαλό τους.

Το ντεμπούτο “Ritchie Blackmore's Rainbow” (ή, σωστότερα Ritchie Blackmore's R-A-I-N-B-O-W)

Η παραγωγή του ντεμπούτου τους έγινε από τους Blackmore, Dio και τον πολύπειρο Martin Birch (Deep Purple, Fleetwood Mac, Black Sabbath, Blue Öyster Cult, Iron Maiden). Στη σύνθεση της μπάντας, εκτός από τους δύο πρωταγωνιστές, μετείχαν οι Micky Lee Soule (πιάνο, mellotron, κλαρινέτο, όργανο), Craig Gruber (μπάσο) και Gary Driscoll (ντραμς), ενώ δεύτερα φωνητικά έκανε η εξωτική Shoshana. Ο μόνος που δεν έμεινε ικανοποιημένος από αυτό ήταν ο Ritchie, λόγω των βλέψεων που είχε να κάνει κάτι διαφορετικό από το παρελθόν. Δεν του έφτασε ούτε το πολύ χαρακτηριστικό του ήχου τους επικό “Man on the Silver Mountain”, ούτε, φυσικά, οι δύο πιο ήπιες μεγάλες επιτυχίες “Temple of the King” και “Catch the Rainbow”. Και να ήταν μόνο αυτά; Δε συγκινήθηκε ούτε από τις επιτυχημένες διασκευές του "Still I'm Sad" των The Yardbirds και του “Black Sheep of the Family” (Quatermass cover) του Steve Hammond ή το “Sixteenth Century Greensleeves”, που αρχικά είχε εκτιμήσει. Ακόμα και το γεγονός ότι ο δίσκος έφτασε στο # 11 του UK Albums Chart και το # 30 του Billboard 200 δεν έφτανε. Hard to please, ο τύπος, δε λέω… Βλέπετε, δεν είχε φύγει από τους Deep Purple για να κάνει «μία από τα ίδια» (κλαψ, αχ αυτές οι ιδέες σου, βρε Ritchie), οπότε ήταν ανικανοποίητος. Μα καλά, ούτε τόσο δα δε σου άρεσε το “Snake Charmer”; Όχι, ε; Οπότε πήρε οριστικά την απόφαση για να φέρει τα πάνω κάτω (ξαφνιάστηκε κανείς;), αλλά όχι ακόμα και το να φτιάξει τους Blackmore’s Night. Ουφ, παρά τρίχα.


“Rising” ή Μήπως είδε κανείς τα Ξωτικά;

Δεν έμεινε ρουθούνι. Άντε, καλά, έμεινε ο Dio. Σιγά μήπως τον έδιωχνε κι αυτόν. Ανικανοποίητος ήταν όχι τρελός. Κι έτσι βρέθηκαν στη μπάντα ο Jimmy Bain (μπάσο), ο Tony Carey (κίμπορντς) και ο γνωστός από τη συμμετοχή του στη μπάντα του Jeff Beck Cozy Powell (ντραμς), με τον οποίο ο Ritchie συναγωνιζόταν στο ποιος θα κάνει τις περισσότερες φάρσες. Ένα μέρος του πομπώδους και επικού χαρακτήρα του “Rising” οφείλεται στη Munich Philharmonic Orchestra, αλλά και στην ελευθερία που αυτή τη φορά δόθηκε στον Martin Birch να κάνει μόνος του την παραγωγή. Κάποιες συνθέσεις είναι μεγαλύτερης διάρκειας, ενώ απουσιάζουν οι ήπιες στιγμές, αφήνοντας όλο το χώρο για να ξεδιπλωθούν απανωτές κιθαριστικές καταιγίδες. Με άλλα λόγια, βούτυρο στο ψωμί του βιρτουόζου Blackmore. Τα διαπιστευτήρια των “Tarot Woman”, “Stargazer” και “A Light in the Black” είναι από αυτά που δεν προσπερνιούνται με τίποτα. Το άλμπουμ, που είναι εντυπωσιακά ομοιογενές, χωρίς να είναι καθόλου επαναλαμβανόμενο, ήρθε σε μια εποχή που η κυριαρχία του hard rock είχε αρχίσει σιγά - σιγά να κλονίζεται. Το συγκρότημα έβρισκε για τα καλά τα πατήματά του, όπως φάνηκε και από το εξαιρετικό live “On Stage” που ακολούθησε, ενισχύοντας την αίσθηση ότι κάτι αληθινά σημαντικό επρόκειτο να συμβεί. Πού να υπήρχε και στοίχημα, για να το παίξεις. Σιγουράκι…

“Long Live Rock ‘n’ Roll” ή Μια Αγάπη που δεν κρύβεται με τίποτα…

Αυτό συνέβη λίγο μετά την πρωταπριλιά του 1978, με το σημείο αναφοράς για τη σκληρή μουσική “Long Live Rock ‘n’ Roll”. Προσέξτε: ο δίσκος αυτός αρέσει τρελά ακόμα και σε όσους δεν άκουσαν ποτέ heavy metal. Το συνειδητοποιείτε; Εδώ δεν υπάρχει ούτε υπόνοια μέτριας σύνθεσης, αλλά έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που τον λες και best of με λίγο ζόρι… Όταν άκουγες για πρώτη φορά το φερώνυμο τραγούδι με τους πυροβολισμούς των ντραμς του μεγάλου Cozy Powell στην εισαγωγή, σήκωνες ξαφνιασμένος ψηλά τα χέρια για να μη φας καμιά αδέσποτη.
Το δε εξώφυλλό του παραμένει ως ένα από τα κορυφαία στις προτιμήσεις μου, αλλά πιο «πονηρό» αποδείχτηκε το εσώφυλλο, όπου απεικονίζεται κοινό από συναυλία των Rush, με τα μπλουζάκια που έφεραν το όνομα του γκρουπ να έχουν βαφτεί μαύρα. Συγγνώμη παιδιά, αλλά ποιος (αγαπημένος, δε λέω, αλλά…) Tom Sawyer, όταν έχεις τέτοια τραγούδια… Πάρε κι ένα “Kill the King” τώρα και πες μου εσύ. Σιωπή, έτσι; Τελικά, λέτε να μην είναι κατάλληλο τραγούδι για να το προτείνεις σε μια κοπέλα, που δεν έχει φορέσει ποτέ μαύρο κραγιόν και ντύνεται σε παλ αποχρώσεις; Τι μπορώ να πω τώρα για τα “Lady of the Lake”, “L.A. Connection”, “The Shed” και “Sensitive to Light”; Χάλια μαύρα… Μην τα ακούσετε καν, γιατί… θα πάθετε πλάκα.
Η all-star εκδοχή της μπάντας είχε την προηγούμενη σύνθεση με τη διαφορά του Bob Daisley (Black Sabbath, Gary Moore, Widowmaker, Chicken Shack) στο μπάσο και την προσθήκη του David Stone στα κίμπορντς στο πλευρό του Carey, όπως επίσης και τη συμμετοχή εγχόρδων στα “Gates of Babylon” και “Rainbow Eyes”. Ο πάντα κορυφαίος Dio, κατά τη γνώμη μου, έφτασε στο απόγειό του, αναδεικνύοντας τη φωνή του ως το σημαντικότερο όργανο του δίσκου, έστω και με διαφορά νότας από την τρομερή κιθάρα του Blackmore. Λυπάμαι που φαίνομαι ασεβής, αλλά, κατά βάθος δεν είμαι. Με τον Dio σε τέτοια φόρμα, ακόμα και το «Μια Ωραία Πεταλούδα» να του έδινες να τραγουδήσει, το κοινό θα έκανε headbanging.

“Since You’ve Been Gone”, my dear Dio, “You cast your spell so break it”

Ο Dio αποχαιρέτησε ευγενικά τη μπάντα, για να ενταχθεί στους Black Sabbath το 1979, αντικαθιστώντας τον τότε «χύμα στο κύμα» μετέπειτα γκουρμέ νυχτερίδας Ozzy Osbourne. Δύσκολο να αρνιόταν, έτσι; Οπότε οι Rainbow ορφάνεψαν και πήραν τον τραγουδιστή Graham Bonnet, τον κιμπορντίστα Don Airey και τον πρώην Purple μπασίστα Roger Glover, μεταστρέφοντας τον ήχο τους προς ποιοτικά μεν, εμπορικά δε μονοπάτια. Το πασίγνωστο “Since You Been Gone” εκτίναξε τη φήμη τους (άραγε θα άρεσε στη φίλη μου; Δεν είχα την ευκαιρία να της ξαναμιλήσω για να μάθω…), για να ακολουθήσουν πέντε συνολικά άλμπουμ πριν τους τίτλους τέλους.

Ηθικό δίδαγμα # 1
Ναι, είναι δυνατόν να σου αρέσουν τρελά πολύ και οι Deep Purple και οι Rainbow (όταν είχαν τον Dio στη σύνθεσή τους). Αλήθεια!

Ηθικό δίδαγμα # 2
Οι Deep Purple και οι Rainbow ΔΕΝ είναι το ίδιο συγκρότημα, οπότε μην τους κρίνεις σα να ήταν. Κατανοητό, ε;

 

Ronnie James Dio shots by Chris Kissadjekian

 

 

 

Read 267 times

Leave a comment