IAN GILLAN: “Born As Today” - In The Hall of the Mountain King

Friday, 21 August 2020 10:18
Published in Αρθρογραφία

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πως θα ήταν ο κόσμος της σκληρής μουσικής αν αφαιρούσες από την ερμηνεία των τραγουδιστών τις υψίφωνες μελωδικές γραμμές και τον χωρίς ενδοιασμό πειραματισμό της φωνής στα άκρα; Τι θα έμενε; Συμβατικές ερμηνείες χωρίς δυναμισμό και το κυριότερο; Η λέξη ανατριχίλα θα απουσίαζε από το δικό μας λεξιλόγιο και από τα δικά μας ‘’χωράφια’’.

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Ευτυχώς στις 19 Αυγούστου του 1945, στο Hounslow του Λονδίνου ένα νεογέννητο αγοράκι έριξε την πρώτη του τσιρίδα όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το φώς του ήλιου και πήρε την πρώτη του αναπνοή. Που να ήξεραν τότε οι γονείς του ότι αυτή η τσιρίδα μετά από λίγα χρόνια θα καθόριζε το Μουσικό μας Σύμπαν και θα μετατρεπόταν σε κραυγή που θα έσκιζε τον ουρανό και θα σήκωνε τις τρίχες μας κάγκελο. Που να ήξεραν τότε ότι το παιδί τους μέσα από την ακραία ερμηνεία και την άνευ προηγουμένου έκταση και συχνότητα της φωνής του θα γινόταν ο πνευματικός πατέρας και καθοδηγητής του Βruce Dickinson! Φίλοι και φίλες η έννοια «Rock τραγουδιστής-ερμηνευτής που άνοιξε τους ορίζοντες και έβαλε τα θεμέλια στον συγκεκριμένο τρόπο ερμηνείας επηρεάζοντας τους πάντες και τα πάντα», έχει συνώνυμο στα λεξικά και τις εγκυκλοπαίδειες και μπορεί να αποτυπωθεί απλά με δύο λέξεις: Ian Gillan!

O πιτσιρίκος Ian αποφάσισε να γίνει τραγουδιστής και να ασχοληθεί με τη μουσική όταν είδε μία από τις ταινίες του Elvis Presley. Έτσι λοιπόν με το καλλιτεχνικό όνομα Jess Gillan το 1962 σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα το οποίο ονομαζόταν Garth Rockett And The Moonshiners. Αργότερα έγινε μέλος των Javellins οι οποίοι ήταν μία από τις πρώτες μπάντες στην Αγγλία που χρησιμοποιούσαν κάτι νέους ενισχυτές ονόματι Marshall(!) Παράλληλα προκειμένου να εξασφαλίσει το χαρτζιλίκι του δούλεψε σε μία εταιρεία που κατασκεύαζε μηχανήματα πάγου και αργότερα στην αλυσίδα supermarkets ‘’Tesco’’. Βλέποντας ότι ούτε η μπάντα αλλά ούτε και η «κανονική» του δουλειά τον οδηγούσαν πουθενά αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση των Episode Six. Σε αυτό το συγκρότημα συναντά τον κολλητό του φίλο μέχρι και σήμερα Roger Glover. Ξεκινάει να γράφει στίχους , όταν ο Roger Glover τον απείλησε ότι δεν θα του ξαναμιλούσε αν δεν έγραφε κάτι. Κι έκτοτε, κάθε, μα κάθε μέρα έγραφε είτε στίχους, είτε μικρά κείμενα… Με τους Episode Six κυκλοφορεί μερικά singles, κάνει περιοδείες κυρίως στη Μ. Βρετανία και έγινε σχετικά γνωστός, μέχρι που οι Deep Purple που έψαχναν για τραγουδιστή και μπασίστα  χτύπησαν την πόρτα του, οπότε οι Gillan και Glover βρέθηκαν να παίζουν σε μία μπάντα που παρ’ όλο που είχε τρία albums στην πλάτη της, χρειαζόταν αυτό το «κάτι» που μάλλον το είχε ο Ian!

Aκριβώς σε αυτό το χρονικό σημείο του προσφέρθηκε η ευκαιρία να συμμετάσχει στη rock opera ‘’Jesus Christ Superstar’’ του Andrew Lloyd Webber προκειμένου να ερμηνεύσει το ρόλο του Ιησού. Και όπως έχει δείξει ο χρόνος και τα γεγονότα αποδέχτηκε την πρόταση και το έπραξε και με το παραπάνω, καθώς μετά από μισό αιώνα η ερμηνεία του στον συγκεκριμένο ρόλο παραμένει υποδειγματική και αποτελεί μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής.

Μετά από αυτό το εγχείρημα ακολούθησε η παγκόσμια καταξίωση με τους Deep Purple καθώς τα albums διαμάντια ‘’In Rock’’, ’’ Fireball’’ και ‘’Machine Head’’ στιγμάτισαν τα 70’s όσο ελάχιστα άλλα . Όλοι πλέον μιλούσαν για τον εκπληκτικό τραγουδιστή με την ασύλληπτη έκταση και σχεδόν όλοι οι rock τραγουδιστές της γενιάς του προσπάθησαν να τον μιμηθούν και να παραδειγματιστούν από το έργο του. Και πώς να κάνεις διαφορετικά όταν ακούς τις εξωπραγματικές ερμηνείες του στα ‘’Child in Time’’, ‘’Pictures Of Home’’, ‘’Highway Star’’ και ‘’When A Blind Man Cries’’;;; Πώς είναι δυνατόν να αγνοήσεις τα μυθικά κατορθώματα του επί σκηνής και να παραβλέψεις τον «διάλογο» μεταξύ της φωνάρας του και της κιθάρας του Ritchie Blackmore στο ‘’Strange Kind of Woman’’ το οποίο περιλαμβάνεται στο κατά πολλούς καλύτερο live album (“Μade in Japan”)  όλων των εποχών;

Μετά από αυτό το live album ακολούθησε η κυκλοφορία του ‘’Who Do We Think We Are’’ και ο Gillan μην μπορώντας να ανταπεξέλθει στο εξαντλητικό πρόγραμμα της μπάντας, μα και όντας ξενερωμένος γενικότερα με τη μουσική βιομηχανία και ειδικότερα με τον κιθαρίστα των Purple, Ritchie Blackmore αποχώρησε από το συγκρότημα και για τα επόμενα δύο χρόνια ασχολήθηκε με εξωμουσικές δραστηριότητες, όπως επιχειρήσεις που πήγαν κατά διαόλου και τον άφησαν σχεδόν άφραγκο. Επειδή όμως όταν αγαπάς κάτι πραγματικά δεν το εγκαταλείπεις, ο Gillan επέστρεψε δύο ακόμη φορές στους Deep Purple. H πρώτη ήταν το 1984 όπου αρχικά τα πάντα φαίνονταν ρόδινα: Κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό ‘’Perfect Strangers’’ κι έκαναν μία πολύ επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία. Στη συνέχεια όμως τα πράγματα χειροτέρεψαν και πάλι, και μετά την περιοδεία για το ‘’House of Blue Light’’, αποχώρησε ξανά όντας στα μαχαίρια με τον Blackmore. Tη δεύτερη φορά που επέστρεψε, το 1993 το έκανε καθαρά για να γιορτάσει τα 25 χρόνια της μπάντας με το επετειακό ‘’ The Battle Rages On’’ και όπως φανερώνει και ο τίτλος, η μάχη μεταξύ του Gillan και του Blackmore καλά κρατούσε, μέχρι που ο δεύτερος αποχώρησε και όλοι οι υπόλοιποι πλέον είναι χαρούμενοι με αυτά που κάνουν μέχρι και σήμερα έχοντας βρει την ησυχία τους.

Είναι γεγονός ότι η σχέση του Gillan με τον Βlackmore είναι από τις πιο γνωστές ιστορίες «διαλυμένης οικογένειας» που υπάρχουν στην ιστορία της σκληρής μουσικής. Και φαντάσου ότι στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 μοιραζόντουσαν το ίδιο δωμάτιο! Για να λέμε όμως και του στραβού το δίκιο, ο Blackmore ποτέ δεν ήταν από τους πιο «εύκολους» ανθρώπους. Από την άλλη, ο Gillan δεν ήταν κάποιος που θα κρατούσε το στόμα του κλειστό, αν είχε να πει κάτι. Στην τελική ήταν ο front man της μπάντας και έπρεπε να φέρεται ανάλογα. Έτσι λοιπόν οι καβγάδες τους ήταν ομηρικοί, όπως και ο πόλεμος δηλώσεων μεταξύ τους. Αποκορύφωμα όλων, το ‘’Come Hell or High Water’’ live DVD όπου κυριολεκτικά βλέπεις τους Deep Purple να διαλύονται μπροστά στα μάτια σου!


Αρκετό ενδιαφέρον όμως παρουσιάζει και η πορεία του Gillan εκτός των Deep Purple καθώς οι Ian Gillan Band έπαιζαν jazz-rock και μέσα από αυτή την προσπάθεια ο σπουδαίος τραγουδιστής μας έδειξε ότι δεν φοβάται να φλερτάρει και να πειραματιστεί με άλλα ηχοχρώματα παρουσιάζοντας μας μια διαφορετική πλευρά αισθητικής και άποψης. Αργότερα οι Gillan που ακολούθησαν, πραγματοποίησαν μία αξιοπρεπέστατη πορεία με τα πολύ καλά hard rock albums τους, ενώ μία από τις πιο παράδοξες συνεργασίες είναι αυτή του Gillan με τους Black Sabbath και το album ‘’Born Again’’.

H περιοδεία για τον συγκεκριμένο δίσκο αποτέλεσε έμπνευση για κανα-δυό σκηνές που υπάρχουν στην ταινία ‘’This is Spinal Tap’’… Όταν δε έφυγε από τους Deep Purple για δεύτερη φορά, έκανε ένα πολύ χαλαρό album μαζί με τον Glover, ενώ το ‘’Toolbox’’ του 1991 είναι μία από τις κορυφαίες solo hard rock κυκλοφορίες του με εξαιρετικές συνθέσεις και ερμηνείες. Επίσης είναι αδιανόητο να παραβλέψουμε το φιλανθρωπικό project ‘’WhoCares’’ που έστησε ο Gillan με τον Tony Iommi το 2011 και είχε ως σκοπό την αναστήλωση και οικονομική ενίσχυση ενός μουσικού σχολείου στην Αρμενία το οποίο καταστράφηκε από τον σεισμό του 1988. Το ‘’WhoCares’’ είναι ένας δίσκος αριστούργημα και ένα πραγματικά all star project καθώς σε αυτό συμμετέχουν οι Jon Lord, Nicko McBrain, Jason Newsted και Mikko Lindstrom.

Όσο αφορά τα επιτεύγματα του στο σανίδι στα νιάτα του, ο Gillan σου δίνει την εντύπωση ότι κυριολεκτικά νιώθει σαν στο σπίτι του όταν βρίσκεται πάνω στη σκηνή. Τραγουδάει ξυπόλητος, διαθέτει τρομερή άνεση και είναι γνωστό το χιούμορ που τον διακρίνει on stage, το οποίο πολύ συχνά φτάνει στα όρια του αυτοσαρκασμού. Κι όταν οι υπόλοιποι ξεσαλώνουν κατά τη διάρκεια των ατελείωτων αυτοσχεδιασμών και ορχηστρικών θεμάτων αυτός καταφεύγει στα congas πράγμα το οποίο ξεκίνησε να κάνει από το πρώτο κιόλας βράδυ που έπαιξε με τους Purple στο Speakeasy club του Λονδίνου… Σχετικά με την απόδοση του δεν τίθεται περιθώριο αμφισβήτησης. Άκου οποιοδήποτε live album και θα καταλάβεις τι εννοώ. Και επειδή σέβεται απόλυτα όσο κανένας άλλος αυτό που κάνει, ο Gillan είχε τα κότσια πριν μερικά χρόνια να προβεί σε μία παραδειγματική κίνηση, καθώς μόλις κατάλαβε ότι πλέον δεν του «βγαίνει» λόγω ηλικίας, πήρε την απόφαση να σταματήσει να λέει το τραγούδι-σήμα κατατεθέν του ‘’Child in Time’’.

Ε και; Και πάλι προς τιμήν του είναι αυτή η συνειδητή απόφαση και πάλι respect μέχρι εκεί που δεν πάει. Καλό θα ήταν να τηρήσουν το ίδιο και ορισμένοι συνομήλικοι συνάδελφοι του οι οποίοι καβαλάνε τα πτώματα τους και καλπάζουν έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ακόμα «το έχουν»!...
Ο Gillan ανήκει στις φωνές που σφράγισαν και συνεχίζουν να σφραγίζουν δεκαετίες. Ανήκει στις φωνές που σημάδεψαν και σημαδεύουν ζωές. Ποιοι είμαστε εμείς για να προσποιηθούμε ότι τάχα δεν έχει σημαδέψει και τη δική μας; Γι αυτό ακριβώς τον λόγο η ερώτηση ‘’Ποιούς έχει επηρεάσει; ’’  ακούγεται αστεία. Εννοείται ΟΛΟΥΣ! Και αυτό μπορεί να στο εξηγήσει πολύ καλύτερα ο Bruce Dickinson.

Kατα τ’άλλα ο κύριος Gillan παραμένει μέχρι και σήμερα απόλυτα ταγμένος στη μουσική, καθώς κυκλοφορεί δίσκους και περιοδεύει με τους Deep Purple με ρυθμούς 18χρονου. Λατρεύει το να βρίσκεται πάνω στη σκηνή και όπως άλλωστε έχει δηλώσει και ο ίδιος οι δυο ώρες του live είναι οι δυο πιο ενδιαφέρουσες ώρες της ημέρας ενός μουσικού. Η μουσική σε όλες της τις εκφάνσεις είναι η ίδια του η ζωή και τον «γεμίζει»  τόσο πολύ που σύμφωνα με τα λεγόμενα του δεν μπορεί να βρει κανένα υποκατάστατο. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που έχει αφιερώσει την αυτοβιογραφία του ‘’Child in Time’’ στο rock ‘n’ roll!


Mέχρι και σήμερα με την αστείρευτη καλλιτεχνική του παραγωγικότητα και δημιουργικότητα μας διδάσκει ότι η μουσική είναι ατέρμονη. Με τις αθάνατες ερμηνείες του, τη στάση ζωής του, το ήθος του και το όραμα του μας υπενθυμίζει μέχρι και σήμερα ότι οι μουσικοί υπηρετούν την μουσική και όχι το αντίθετο. Και θες και το βασικότερο; Σαν ζωντανός θρύλος που τιμάει τα παράσημα του στο έπακρο με αξιοπρέπεια, μας διδάσκει μέχρι και σήμερα ότι το να ροκάρεις πάνω στη σκηνή είναι σαν το ποδήλατο… Δεν το ξεχνάς ποτέ!



Εύχομαι και ελπίζω να έρθεις ξανά από τα μέρη μας με τους υπόλοιπους Purple για να σε προσκυνήσουμε για νιοστή φορά.

 

(Υ.Γ. Χρήστου Κισατζεκιάν: Το πολύ πρόσφατο "Whoosh' των βετεράνων που κυκλοφόρησε στις 7 του μήνα που κυλά θέλει για άλλη μια φορά το αειθαλές κουιντέτο να παραδίσει μαθήματα επαγγελματικής αρτιότητας. Ναι. Το ξέρουμε όλοι όσοι τους λατρεύουμε πως οι εποχές που μας χάριζαν θεμελιώδη, "μουσειακά" άσματα έχει παρέλθει δια παντώς, Όμως κι εδώ, από τη μέση ιδίως και μετά, η Περιπέτεια σε συνεπαίρνει. Όσο για τον Ian... Ο φίλτατος Παναγιώτης τα είπε όλα με το όνομά τους! Ο Gillan υπήρξε Ηγέτης & Πρωτεργάτης- ΤΕΛΟΣ!)

Athens/Greece 2001-2011 concert shots by Chris Kissadjekian

Read 241 times

Leave a comment