WEST COAST POP ART EXPERIMENTAL BAND – Η ψυχεδελομάνα Δυτική Ακτή είχε κι ένα κρυφό καμάρι: Το Beverly Hills

Wednesday, 09 September 2020 14:02
Published in Αρθρογραφία

Η «ανοιχτόμυαλη» και απαράμιλλη ψυχεδελική μουσική των WCPAEB δεν έχει ανάγκη από κανενός είδους ουσίες για να μας ταξιδέψει. Τώρα, αν τις είχε ανάγκη για να γραφτεί, ρωτήστε τη μπάντα…

Υπενθυμίζει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο με εγωισμό, όραμα και αδυναμίες…

Πολλοί είναι εκείνοι που εκνευρίζονται από τα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα, αλλά ακόμα πιο πολλοί είναι όσοι επιδιώκουν να τα κάνουν φίλους τους. Όχι, αυτό δεν το είπε κάποιος Νεοπλατωνικός στοχαστής, αλλά η ίδια η ζωή.
Ένα τέτοιο φέρεται ότι ήταν και ο Bob Markley, για τον οποίο έχουν διαδοθεί πολλοί μύθοι, με κάποιους μάλιστα να έχουν συντηρηθεί από τον ίδιο. Κι αν τους πιστέψουμε, που εύκολα μπορούμε να το κάνουμε, δε μπορούμε να μη διαπιστώσουμε πώς, παράλληλα, ήταν ένα έξυπνος τύπος, που πρωτοστατούσε και καθοδηγούσε ένα από τα πιο χαρισματικά, κατά την προσωπική μου άποψη, ψυχεδελικά συγκροτήματα. Δηλαδή, τους West Coast Pop Art Experimental Band.

Ποιος ήταν όμως ο περιζήτητος Bob; Ήταν ένας γεννημένος στην Oklahoma και κάτοικος Beverly Hills γιος μεγιστάνα των πετρελαίων, που αν και είχε σπουδάσει νομικά, είχε διατελέσει τηλεοπτικός παρουσιαστής και πλέον ήθελε να γίνει διάσημος μέσω της μουσικής βιομηχανίας. Μια εποχή εργάστηκε ως παραγωγός σε δικές του δισκογραφικές εταιρείες σε δίσκους των Lucifer and the Peppermints, Bobby Rebel, και Sonny Knight. Ταυτόχρονα, έφτιαξε κατά τη διετία 1960 - 1961 τα δικά του singles "Will We Meet Again" και "Summer's Comin' On", που κυκλοφόρησαν μέσω της Reprise Records, τα οποία πήγαν… άπατα. Κι έτσι έπνιξε τον καημό του εμφανιζόμενος σε πάρτι που ο ίδιος διοργάνωσε στο τεραστίων διαστάσεων σπίτι του στο Hollywood ως support στους Yardbirds, οι οποίοι εκείνη την εποχή αντιμετώπιζαν προβλήματα με τις δημόσιες εμφανίσεις τους, λόγω του ότι δεν είχαν εξασφαλίσει άδεια εργασίας. Πού να παρακαλάς για να σε δεχτούν σε κάθε λογής Monterey τώρα; Αν έχεις το ρευστό, φτιάχνεις το τέλειο line-up στο σπίτι σου και παίζεις και ο ίδιος…

Ωραία η μουσική, αλλά τα κορίτσια είναι ακόμα καλύτερα  

Έι, για σιγά… Δεν το είπα εγώ αυτό. Εντάξει, το έγραψα, αλλά  άλλος το έλεγε. Μη βιάζεστε. Διαβάστε παρακάτω… Αυτή η εμφάνιση των Yardbirds έμελλε να σημαδέψει τον Markley, όχι τόσο επειδή διαπίστωσε ιδίοις όμμασι το σεβασμό που έδειξαν έμπρακτα οι καλεσμένοι του της μουσικής βιομηχανίας προς το γκρουπ, αλλά κυρίως λόγω της απήχησης που αυτό είχε στα νεαρά κορίτσια. Αργότερα, υπήρξαν δημοσιεύματα σχετικά με την αδυναμία του στα πολύ νεαρά κορίτσια και την αποφυγή το 1972 μιας όχι και τόσο τυπικής επίσκεψης στη φυλακή για σχετική αιτία. Παρακαλώ, τα βέλη που εκτοξεύονται απολύτως δικαιολογημένα για τη σεξιστική συμπεριφορά του Bob, να μην έχουν στόχο εμένα (δεν έχω και το e-mail του να σας δώσω…) Με αυτές τις αγνές μουσικές προσδοκίες αποχαιρέτησε τη σόλο καριέρα, έχοντας στόχο να φτιάξει μια μπάντα.  

Μωρέ, λεφτά έχεις, μπάντα που να σε θέλει, βρίσκεις;

Καλά, το σκέφτεστε; Κι αν σας πω ότι βρίσκεις και μάλιστα κορυφαία; Να το προχωρήσω κι άλλο, χωρίς να θέλω καν να θίξω πρόσωπα και καταστάσεις; Κι όσο λιγότερο μπορείς να παρέμβεις ουσιαστικά στη μουσική, τόσο πιο ελεύθερη είναι η μπάντα να σε δεχτεί, για να κάνει πράξη αυτά που πιστεύει. Χμ, για να δούμε όμως τι συνέβη και στην περίπτωσή μας.
 
Ο Γελαστός Άνεμος

Σε ένα παράλληλο σύμπαν τα αδέρφια Danny (κιθάρα) και Shaun (μπάσο) Harris αποδείκνυαν στην πράξη το ρητό «Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει», που δεν ανήκει σε κάποιον Επικούριο. Προερχόμενοι από μια μουσική οικογένεια, με πατέρα συνθέτη και μητέρα πιανίστρια, μετακόμισαν το1962 στο Los Angeles και εντάχθηκαν στους Snowmen, ενώ πήγαιναν ακόμα σχολείο. Συμμαθητής τους ήταν ένας άλλος κιθαρίστας, ο Michael Lloyd, που έπαιζε στους Rogues, αλλά σύντομα σχημάτισε μια νέα μπάντα με τα δύο αδέρφια και το ντράμερ John Ware: τους The Laughing Wind. Τραγούδια τους, όπως το "Good to Be Around" μπορείτε να βρείτε στο όψιμη συλλογή “The West Coast Pop Art Experimental Band Companion” (2011).
Η αναμφισβήτητη αξία των The Laughing Wind δεν ήταν δυνατό να μείνει κρυφή κι έτσι ο κύριος Kim Fowley δεν έγινε μόνο κολλητός και συνεργάτης τους, αλλά τους έφερε σε επαφή με κάποιο γνώριμό μας: τον Bob Markley. Κάπου εδώ τα παράλληλα σύμπαντα ευθυγραμμίστηκαν. Ο Bob, που ό,τι κι αν πει κανείς γι’ αυτόν δε μπορεί να αρνηθεί ότι είχε γούστο, τρελάθηκε με τους Laughing Wind και τους έκανε μια ενδιαφέρουσα πρόταση. Να τον δεχτούν ως τραγουδιστή και στιχουργό της μπάντας κι εκείνος, σε αντάλλαγμα, να καλύψει τα έξοδα των περιοδειών με την προσθήκη πλήρους light show, αλλά και την αγορά νέου εξοπλισμού. Εσείς θα απαντούσατε αρνητικά;
 
Γενηθήτω West Coast Pop Art Experimental Band!

Η μπάντα, πάντως, απάντησε καταφατικά το 1964 κι έτσι γεννήθηκαν επισήμως τον Αύγουστο της επόμενης χρονιάς οι West Coast Pop Art Experimental Band. Η αλλαγή του ονόματος ήταν απότοκη της ιδέας του Bob να φτιάξει στη δυτική ακτή το αντίπαλο ανατολικό δέος των Velvet Underground. Ευτυχώς που δεν τους πρότεινε, σε αντιστάθμισμα του “Waiting for the Man”, να γράψουν τραγούδι με τίτλο “Waiting for the Teenage Girl”. Σόρυ Bob, αστειεύομαι. Δε θα είχα ποτέ πρόθεση να σε θίξω, ιδιαίτερα τώρα που δεν είσαι κοντά μας. Και ακόμα περισσότερο, με το δεδομένο ότι σε εσένα οφείλεται η ίδρυση αυτής της τρελά αγαπημένης μου μπάντας.
Στην πρωτότυπη σύνθεση των West Coast Pop Art Experimental Band όλα τα παραπάνω μέλη τραγουδούσαν, αν και ο Markley κυρίως αφηγείτο (ως πρόδρομος της σημερινής κατάστασης) και έπαιζε ταμπουρίνο (και στις συναυλίες, κατά προτίμηση, εκτός ρυθμού). Οι ρόλοι υποτίθεται ότι ήταν διακριτοί: ο μεν μεγαλύτερος σε ηλικία Markley θα προσέβλεπε μέσω του γκρουπ στο να εξασφαλίζει επαφές με κορίτσια, ενώ οι άλλοι θα έπαιζαν απλά μουσική. Το «Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους», που δεν ειπώθηκε από κάποιον Πυθαγόρειο, θα μπορούσε να ισχύσει κι εδώ, αν στη μέση δεν υπήρχαν τόσα πολλά λεφτά.

Όλα στο φως!

Κυριολεκτικά. Οι ικανότητες των West Coast Pop Art Experimental Band ήταν τεράστιες και αυτό φάνηκε άμεσα. Οι συναυλίες τους, όμως, απογειώθηκαν ακόμα περισσότερο λόγω του επιβλητικού ψυχεδελικού light show, που συνόδευε τα τραγούδια από την αρχή ως το τέλος. Είχε, μάλιστα, τόσο μεγάλο αντίκτυπο στο κοινό, που συχνά περιγράφεται ως «έργο τέχνης». Αυτό ήταν ένας κύριος λόγος που το συγκρότημα έγινε αγαπημένο των Los Angeles hippies. Υπεύθυνος γι’ αυτό ήταν ο Buddy Walters, ο οποίος είχε κάνει το ίδιο επιτυχημένα τη δουλειά για τον Jimi Hendrix και τους Animals. Αυτά ήταν τα καλά του να έχεις ένα ματσωμένο στη μπάντα, κι ας μην ξέρει πολλά από μουσική.  

Ήταν, τελικά, οι West Coast Pop Art Experimental Band “pop” και “experimental”;

Χμ… Δύσκολα μου βάζετε, με τέτοιες υποκειμενικές έννοιες. Αν πω ότι ήταν γκρουπάρα, σας καλύπτω; Όχι; Καλά. Για να δούμε… Καταρχάς, απαντώ άνετα καταφατικά, αλλά (ε, μη μου πείτε, το περιμένατε αυτό το «αλλά») όχι μόνο. Θα προσέθετα πως ήταν σίγουρα και πάνω απ’ όλα ψυχεδελικοί, θυμίζοντας ότι κατεξοχήν τότε τόσο η pop, όσο και η rock αποτελούσαν εξίσου οχήματα της ψυχεδέλειας. Ήταν avant-garde; Αυτό κι αν ήταν! Σε σημείο, να το κοντράρεις στα ίσα με την ψυχεδέλεια. Επίσης, γινόταν αντιληπτή, μέσα στο μουσικό πολυεπίπεδο που διέκρινε τις συνθέσεις τους, όλη η μεσουρανούσα Αμερικανική folk-rock των The Byrds και των The Beach Boys, μόνο που τελικά δεν ακουγόταν έτσι, αλλά πέρα και μπροστά από αυτήν. Κι αυτό διότι υπήρχε διάχυτη μια «περίεργη» και ασυνήθιστη μουσική ατμόσφαιρα, που έσπαγε τα καθιερωμένα και τα ήδη δημιουργημένα στεγανά. Λυπάμαι, αλλά δε μπορώ να το περιγράψω καλύτερα. Άντε, να προσπαθήσω άλλη μια φορά: Οι West Coast Pop Art Experimental Band δεν είναι άλλο ένα πολύ καλό ψυχεδελικό συγκρότημα. Ωπ! Τώρα καλά το πάω. Είναι πολλά παραπάνω, που θα καταλάβεις μόνο αν ακούσεις τη μουσική τους με προσοχή (και δε δώσεις σημασία στους στίχους τους - άμα θέλω ποίηση, διαβάζω Καρυωτάκη και Ελύτη).  

Τι μπορεί να κάνει κανείς μέσα σε πέντε χρόνια;

Σίγουρα όχι πολλά. Κατά κανόνα όμως λιγότερα από όσα έκαναν οι φίλοι μας. Κυκλοφορώντας το ντεμπούτο τους “Volume One” (1966) στην ανεξάρτητη εταιρεία FiFo, άρχισαν το σερί του «τουλάχιστον ένας δίσκος κάθε χρόνο», μέχρι που συμπλήρωσαν έξι, αφού το 1970 διαλύθηκαν. Τα τρία επόμενα άλμπουμ “Part One” (1967), “Vol. 2 (Breaking Through)” (1967) και “Volume 3: A Child's Guide to Good and Evil” (1968) βγήκαν μέσω της Reprise Records, ενώ τα όχι ανάλογου επιπέδου “Where's My Daddy?” (1969) και “Markley, A Group” (1970) σε ανεξάρτητες εταιρείες.

“Volume One”

Όπως είπαμε, η μπάντα είχε από τα πρώτα της βήματα την αμέριστη συμπαράσταση του Kim Fowley, με τις πολύτιμες συμβουλές του οποίου οι επιρροές από τους The Byrds, The Kinks και Mothers of Invention βρήκαν μοναδική έκφραση στο “West Coast Pop Art Experimental Band - Vol. One” (1966). Το άλμπουμ αυτό φέρεται -μάλλον σκόπιμα, χμμ, πάει ο νους σας σε κάποιον;- να έχει κυκλοφορήσει μόνο σε εκατό κόπιες, έχοντας αποκτήσει δυσθεώρητη τιμή και τελείως cult διάσταση ακόμα και για την εταιρεία FiFo που ανήκε σε ποιον; Στον Markley, φυσικά. Δε χρειάζονταν ιδιαίτερες μουσικές γνώσεις για να καταλάβει κάποιος ότι εδώ κάτι υπέροχο γεννιόταν (βλέπετε, ή μάλλον, ακούτε ιδίως τα "Don't Break My Balloon" και "If You Want This Love"), παρά τις κάμποσες διασκευές. Μεταξύ τους συναντάμε τα "You Really Got Me" (The Kinks), "It's All Over Now, Baby Blue" (Bob Dylan), "She Belongs to Me" (Bob Dylan) και "Louie Louie" (Richard Berry). Τι κι αν οι πωλήσεις του δίσκου δεν ήταν αξιόλογες; Οι ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας, ειδικότερα μάλιστα το περίφημο light show που λέγαμε, έδωσαν μια cult διάσταση στη μπάντα και απέφεραν συμβόλαιο με τη Reprise Records.

“Part One”

Τέλειος τίτλος για το δεύτερο δίσκο σου, ειδικότερα με τον πρώτο να λέγεται “Volume One”. Respect, mates. Το “Part One” (1967) ήταν συγκλονιστικό, γεμάτο πολύχρωμες και υπνωτιστικές μελωδίες, οι οποίες έδιναν τόσο πλήρη τον ορισμό του ψυχεδελικού ήχου, που τελικά κατέληγαν να προηγούνται της εποχής τους. Στο μεταξύ, για παν ενδεχόμενο, το γκρουπ είχε γίνει σεξτέτο με την προσθήκη του κιθαρίστα Ron Morgan (Rogues), λόγω των σοβαρών πλέον διαφωνιών μεταξύ του Markley και του Lloyd. Ο πρώτος είχε τερματίσει τη «δήθεν», που τώρα μοιάζει λίγο (είπα «λίγο») με τη λεγόμενη hipster, στάση του και τους αυτοσχεδιασμούς στα live, ενώ τα λοιπά μέλη δεν έλεγες πως ήταν και πολύ χαρούμενα γι’ αυτό. Χρήμα εναντίον μουσικής: ποιος θα νικήσει; Η συνέχεια παρακάτω. Οι διασκευές εδώ ήταν λίγες, με εξέχουσες τις "Help, I'm a Rock" (Mothers of Invention) και "High Coin" (Van Dyke Parks), το ψυχεδελικό πάντρεμα του λατρεμένου στη Δυτική Ακτή folk rock με το garage rock αριστοτεχνικό, ενώ υπάρχει και το πρωτόλειο spoken rap δείγμα του "1906".

“Vol. 2 (Breaking Through)”

“All tracks written by Bob Markley and Shaun Harris, except where noted” λέει, κι όποιος δει το όνομα του Lloyd που είχε συγγράψει κι αυτός τραγούδια, ας μου το πει κι εμένα. Πέρασε πολύς καιρός μέχρι ο Markley να δηλώσει πως τότε δεν είχε καταγραφεί πλήρως η αλήθεια. Το λες αυτό συγγνώμη; Ναι, καλά… Εμείς τη δεχόμαστε όμως, έστω κι έτσι. Όσο για τον Lloyd ρωτήστε καλύτερα τον ίδιο. Οι πειραματισμοί τους αυτή τη φορά εξαντλήθηκαν σε δικές τους αποκλειστικά συνθέσεις, χωρίς να υπάρχουν διασκευές. Ο Markley δε δίσταζε να δείχνει στιχουργικά όλο και περισσότερο τις προτιμήσεις του, με τη μπάντα να γράφει στο οπισθόφυλλο ότι δεν υπέστη κανενός είδους λογοκρισία. Λέτε να ήθελαν να μη δυσαρεστήσουν εκείνους που πίστευαν ότι δε γίνεται να είσαι ανεξάρτητος στην αγκαλιά μιας πολυεθνικής; Όπως και να ‘χει, το άλμπουμ ήταν και πάλι υπέροχο!  

“Volume 3: A Child's Guide to Good and Evil”

Αλήθεια, ανήκετε κι εσείς σε όσους πιστεύουν ότι αυτό είναι το καλύτερό τους άλμπουμ; Συγχαρητήρια στους… γονείς σας! Έχετε γούστο, δε λέω… Λέω όμως κι εγώ ότι είναι δισκάρα. Και μάλιστα, παρά την αποχώρηση του Danny Harris και του John Ware, που αντικαταστάθηκε από τον Jim Gordon. Ο Morgan πήρε περισσότερες πρωτοβουλίες, έπαιξε αρκετό ηλεκτρικό σιτάρ, έλαβε υπόψη και την όλη British Invasion και flower power τρέχουσα φάση και το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Το γλαφυρό εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον John Van Hamersveld, στον οποίο ανήκαν και τα κλασικά των “Crown of Creation”, “Exile on Main St.” και “Magical Mystery Tour”.

“Where’s My Daddy”

Πάλι καλά που o Markley δεν το ονόμασε “Who’s Your Daddy”. Οι πωλήσεις του προηγούμενου δίσκου και πάλι δεν ήταν οι αναμενόμενες κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα το τέλος της συνεργασίας τους με τη Reprise Records και την επιστροφή σε ανεξάρτητη εταιρεία με το “Where’s My Daddy” (1969). Η εμμονή του Markley με τα νεαρά κορίτσια είχε πλέον γίνει ενοχλητική και, κατά τη γνώμη μου, έπαιξε ένα κάποιο ρόλο στο ότι η μπάντα τελικά δεν γνώρισε ούτε λίγη από την, κατά τη γνώμη μου, τεράστια επιτυχία που της αναλογούσε. Τι έλεγε η γιαγιά με σοβαρό βλέμμα, βλέποντας πέρα από τις βουνοκορφές; Το χρήμα διαφθείρει. Μπορεί να ‘ναι κι έτσι. Εγώ θα προσθέσω πως μπορεί να καταστρέψει την καλή μουσική.

Το κύκνειο άσμα “Markley, A Group” …

... ουσιαστικά είναι ένα καθαρόαιμο άλμπουμ των West Coast Pop Art Experimental Band, παρά τις επίμονες προσπάθειες κάποιου (ο χαζός τώρα θα ρωτούσε: «ποιου»;) να μετονομάσει τη μπάντα. Παράλληλα ήταν και το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Μετά από αυτό, ο Markley επέστρεψε στα καθήκοντά του ως παραγωγός και τέτοιος δήλωνε μέχρι που μας άφησε και ο ίδιος το 2003. Κατά τα λοιπά, τα αδέρφια Harris παλλινδρόμησαν μεταξύ μουσικής και ηθοποιϊας, ενώ ο Morgan συνέχισε αυτό που ήξερε καλά, παίζοντας, μεταξύ άλλων, στους Three Dog Night.

Επιμύθιον

Εσύ πόσα μπλουζάκια West Coast Pop Art Experimental Band έχεις;
Χα, χα… Πόσα;

Read 116 times

Leave a comment