Monuments on Facebook

DEEP PURPLE / Rock’n’Roll Hall of Fame

Monday, 25 April 2016 11:07
Published in Αρθρογραφία

…Σοβαρά όμως τώρα, αν ήθελε ο Ritchie Blackmore να παραστεί, υπήρχε επίγεια (ή και υπέργεια!) δύναμη που θα μπορούσε να τον εμποδίσει;;;

Η ιστορία των Deep Purple (η οποία, πλάκα πλάκα φέτος συμπληρώνει 48 χρόνια-κοντά μισόν αιώνα, ποιος να το φανταζόταν το 1974…) είναι τόσο πολυτάραχη και ενδιαφέρουσα, ώστε οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτήν είναι πιθανότατο να πυροδοτήσει αντεγκλήσεις και σχόλια. Έχουν συμβεί τόσα πολλά στο συγκρότημα αυτό (ας περιοριστούμε εκεί κι ας μην ανοίξουμε τον άλλο λάκκο με τα φίδια που λέγεται οικογενειακό δέντρο των Deep Purple!) που είναι φυσικό να δημιουργηθούν προτιμήσεις, συμπάθειες και αντιπάθειες. Έχει για όλους ο μπαξές.

Γράφει ο Στάθης Ν.Παναγιωτόπουλος

Μας αρέσει δε μας αρέσει, η φετινή τους εισδοχή στο Rock n Roll Hall of Fame είναι μία από τις σημαντικές στιγμές της ιστορίας αυτής. Κι ας είναι ακράδαντη πεποίθηση του υπογράφοντος ότι ο “θεσμός” αυτός είναι πιο κωμικός και από την Eurovision (η Eurovision, ειρήσθω εν παρόδω, είναι πολύ πιο σοβαρός και συνεπής θεσμός, κάνει αυτό ακριβώς που λέει και δεν προσποιείται ότι είναι κάτι διαφορετικό).

Και αυτή, λοιπόν, η σημαντική στιγμή, αναπόφευκτα πυροδοτεί αντεγκλήσεις, ειδικά στη χώρα μας όπου ο διχασμός ακόμη και για τα πιο ασήμαντα είναι κάτι σαν εθνικό σπορ. Πριν αναφερθώ στο κυρίως θέμα, το παρασκήνιο της εισδοχής δηλαδή, θα ήθελα να σημειώσω δύο πράγματα : πρώτον, οι γραμμές αυτές γράφονται πριν την 8η Απριλίου, ημερομηνία της τελετής, και δεύτερον (μια που προέρχομαι από οικογένεια νομικών!) ότι όσα γράφω είναι προϊόν αποκλειστικώς δικών μου εκτιμήσεων και σκέψεων, πιθανότατα εσφαλμένων, και δεν βασίζονται σε καμία μαρτυρία κανενός εμπλεκομένου είτε με το συγκρότημα είτε με τον θεσμό.

Όταν ανακοινώθηκε, νωρίτερα φέτος, ότι οι Deep Purple θα γίνουν δεκτοί στο RnR Hall of Fame (για συντομία HoF), και ειδικότερα με τα μέλη τους Ritchie Blackmore, Jon Lord, Ian Paice, Rod Evans, Ian Gillan, Roger Glover, Glenn Hughes και David Coverdale, η πρώτη “επίσημη” αντίδραση ήρθε από τον Ian Gillan, με μια μετριοπαθή αλλά σαφή ανακοίνωση που κοντολογίς έλεγε ότι “ευχαριστούμε αλλά δε θα παραστούμε”. Το σκεπτικό, σύμφωνα με την αιωνίως ψύχραιμη φωνή του Ian Paice, ήταν πως θα έπρεπε να τιμηθούν όλα τα μέλη που πέρασαν από το συγκρότημα, ασχέτως χρονικής διάρκειας, μια που ο καθένας με τον τρόπο του και στο μέτρο που του αναλογούσε βοήθησε να διαμορφωθεί αυτός ο μουσικός ογκόλιθος. Ποια η λογική να εξαιρεθεί ο Tommy Bolin, ο Joe Lynn Turner και ο Nick Simper (καλά, αυτό το τελευταίο ήταν ξεκάθαρη ανορθογραφία εκ μέρους του HoF), ακόμη δε περισσότερο ο Steve Morse κι ο Don Airey, βετεράνοι πια του συγκροτήματος κι ας μην έχει ο χρόνος της συμμετοχής τους το ίδιο ειδικό βάρος με αυτόν των Coverdale/ Hughes, για παράδειγμα.
Κάποιοι από εμάς χάρηκαν. Να πάει να πνιγεί το HoF. Τώρα μας θυμήθηκαν; Τώρα δε θέλουμε εμείς! Πρόκειται περί ανεκδότου. Νιώσαμε και μια πίκρα, ωστόσο, επειδή, πως να το κάνουμε, κάθε αναγνώριση προς το αγαπημένο μας συγκρότημα είναι μια πηγή υπερηφάνειας.
Και το θέμα θεωρήθηκε λήξαν. Και μετά ξεκίνησε το παρασκήνιο.

Το μάνατζμεντ του συγκροτήματος ήρθε σε επικοινωνία με το HoF ώστε να βρεθεί η χρυσή τομή, με σκοπό να παραστούν μεν όσα από τα παλιά μέλη επιθυμούν, αλλά να παίξει ζωντανά η τρέχουσα σύνθεση, “the living, breathing Deep Purple” όπως προσφυώς τους αποκαλεί ο Gillan, ο οποίος πήγε κι ένα βήμα παραπάνω, λέγοντας ότι πολύ ωραία θα ήταν ολοκληρώνοντας τη ζωντανή εμφάνιση, να τζαμάρουν το Smoke on the Water όσοι θα ήταν παριστάμενοι.
Οι δύο πλευρές συμφώνησαν. Ο Glenn Hughes άρχισε να ράβει καινούριο κοστούμι για την τελετή, ο Coverdale άφησε να εννοηθεί ότι ίσως παραστεί, ο Rod Evans είναι εξαφανισμένος από το 1980. Ο Ritchie Blackmore μέσω του management του εξέδωσε μια ανακοίνωση που έλεγε κατ’ ουσίαν ότι “μου απαγόρεψαν να παραστώ, γι’ αυτό κι εγώ δε θα πάω, δεν ήθελα έτσι κι αλλιώς”. Προφανώς έτσι ερμήνευσε την προαναφερθείσα συμφωνία - ο ίδιος; το περιβάλλον του; Μάλλον ποτέ δε θα το μάθουμε. Σοβαρά όμως τώρα, αν ήθελε ο Ritchie Blackmore να παραστεί, υπήρχε επίγεια (ή και υπέργεια!) δύναμη που θα μπορούσε να τον εμποδίσει;

Δε θέλω να επιρρίψω ευθύνες σε κανέναν, άλλωστε η θέση των οπαδών είναι να ακολουθούν και όχι να καθοδηγούν και στο κάτω κάτω της γραφής οπαδοί είμαστε όλοι, τίποτε παραπάνω.
Και ως οπαδός τολμώ να εκφράσω την άποψη ότι δε με ενθουσιάζει όλη αυτή η σειρά των γεγονότων. Μακάρι να είναι ωραία η τελετή της 8ης Απριλίου, και οι Purple να δείξουν για άλλη μια φορά πόσο σπουδαίο, συναρπαστικό συγκρότημα παραμένουν. Όσο ωραία και να είναι, ωστόσο, φανταστείτε Blackmore και Morse να ανταλλάσσουν φράσεις, Hughes και Coverdale στην ίδια σκηνή με τους άλλους τέσσερις, ένας αληθινός θρίαμβος της μουσικής επί της “πολιτικής”. Όνειρο. Και επειδή κανείς δε γίνεται νεότερος και το τέλος είναι πάντοτε κοντά, όνειρο θα παραμείνει. Ακόμη περισσότερο -και γι’ αυτό φταίει 100% το HoF- που θα είναι για πάντα απών ο μεγάλος ήρωας (κατ’ εμέ) του συγκροτήματος, ο Jon Lord…

Read 636 times

Leave a comment