Monuments on Facebook

Η σουπίτσα ως comfort food

Monday, 13 June 2016 09:51
Published in Αρθρογραφία

Καταρχήν ζητώ συγνώμη για την ημιμάθειά μου, δεν ξέρω πώς μεταφράζεται στα Ελληνικά η φράση "comfort food", θα προσπαθήσω να την περιγράψω όμως. Αναφέρεται σε τροφές κατά βάση απλές, ανεπιτήδευτες, γνώριμες συχνά από τα μικρότερά μας χρόνια, στις οποίες καταφεύγουμε όταν θέλουμε κάτι τέτοιο, ικανό να μας χαλαρώσει και να μας προκαλέσει άνεση, θαλπωρή.

Τέτοιου είδους τροφές είναι ο τραχανάς, διάφορα πιλάφια και ζυμαρικά, αλλά κυρίως οι σούπες. Όλων των ειδών και κυρίως οι πιο απλές. Κοτόσουπα όταν είμαστε λίγο άρρωστοι, χορτόσουπα για το hangover, βελουτέ για να ζεσταθεί το σωθικό μας και πάει λέγοντας.

Τι άλλο αποκαλούμε "σούπα", μπας και καταφέρουμε να μπούμε στο μουσικό μας θέμα; Τα γνωστά, χιλιοακουσμένα, που τα ξέρει ως κι η γιαγιά μου τραγούδια.

Στον ευρύτερο χώρο του ροκ, οι συνήθεις ύποπτοι. Τα διάφορα Moonchild, Highway Star, Paranoid, Smells Like Teen Spirit, Thunderstruck, Killing in the Name, Paranoid κλπ κλπ, μέχρι ναυτίας.

Τραγούδια, κοντολογίς, που εμείς οι μεγαλύτεροι τα έχουμε ακούσει τόσες χιλιάδες φορές, που ποτέ να μην τα ξανακούσουμε δε θα μας λείψει και τίποτε.

Παίζω μουσική σε μαγαζιά από το 1987, και αν είναι κάτι που βαριέμαι περισσότερο από το να παίζω ροκ, γενικά, είναι το να παίζω τις σούπες. Προτιμώ να παρακολουθώ τη λαδομπογιά να στεγνώνει σ’ ένα φρεσκοβαμμένο παγκάκι, παρά να περιμένω να τελειώσει το Smoke on the Water.

99 στις 100 φορές, όμως, όταν κάποιος θαμώνας έρχεται να ζητήσει ένα τραγούδι, θα είναι ένα από αυτά (η εκατοστή φορά θα είναι κάτι επίτηδες εξεζητημένο και που δε μπορεί να “παίξει” δημοσίως με τίποτε, ίσα ίσα για να δείξει ο θαμώνας ότι είναι ψαγμένος). Οπότε την παίζεις τη σουπίτσα και δε λες κουβέντα, ο πελάτης έχει πάντα δίκιο (και σε πληρώνει, στο τέλος της βραδιάς), με την ελπίδα τουλάχιστον η “σουπίτσα” να είναι το Killing In The Name, το οποίο για κάποιον ακατανόητο σε μένα λόγο ενθουσιάζει κυρίως τα θηλυκά, με αποτέλεσμα να βλέπεις τουλάχιστον να κουνιέται κανένα ωραίο κωλαράκι κι όχι το μούσι του γκόμενού της.

Η παρατήρηση αυτή με οδήγησε μια φορά, πριν χρόνια, να κάνω ένα σετάκι σ’ ένα ροκόμπαρο όπου έπαιξα ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ τις μεγαλύτερες επιτυχίες, τον ορισμό της σούπας. Ήθελα να βγάλω τα μάτια μου με τα ίδια μου τα χέρια, τόσο βαριόμουν.

Δεν υπήρξε θαμώνας όμως, που να μην ήρθε σε κάποιο χρονικό σημείο να μου πει πόσο φοβερή μουσική έπαιξα. Κι ας νόμιζα εγώ το ακριβώς αντίθετο, ότι είχα γίνει πιο γραφικός από τη Σαντορίνη.

Το συμπέρασμα είναι ότι μπορεί να καμωνόμαστε ότι ξέρουμε από μουσική, στην πραγματικότητα όμως δεν έχουμε ιδέα. Ο πολύς κόσμος θέλει το σίγουρο, το οικείο, αυτό που τον κάνει να νιώθει άνετα. Τη σουπίτσα. Το comfort food. Και έχει, φυσικά, κάθε δίκιο. Με τον παρά μου και την κυρά μου, λέει η παροιμία.

Αυτά δεν τα γράφω για να παραστήσω ότι ανακάλυψα καμμιά σπουδαία αλήθεια, απλώς για να πείσω τον εαυτό μου (και ίσως κανέναν συνάδελφο) πως στη μουσική κάλυψη χώρων δεν υπάρχει και πολύ έδαφος για προτάσεις, ψαγμενιά και “θα σας μάθω εγώ μουσική”. Ο κόσμος θέλει να ακούσει και να σιγοτραγουδήσει το γνωστό του, και στ’ αρχίδια του οι “προτάσεις” του ψαγμένου DJ. Του οποίου καθήκον βέβαια είναι μέσα στις σούπες να “περάσει” υποβολιμαία και κανα-δυο λιγότερο γνωστά τραγούδια στα οποία πιστεύει και μπορεί να υποστηρίξει, αλλά αν η αναλογία αλλάξει έστω και λίγο, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα κληθεί να ξαναπαίξει στο συγκεκριμένο μαγαζί…

Read 671 times

2 comments

  • Comment Link Angelo
    Angelo Posted 13.06.2016 in 10:20
    Ο χρυσός κανόνας είναι 2 για τους θαμώνες κι 1 για τον δισκοθέτη.
  • Comment Link Angelo
    Angelo Posted 13.06.2016 in 10:20
    Ο χρυσός κανόνας είναι 2 για τους θαμώνες κι 1 για τον δισκοθέτη.

Leave a comment