ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ TA ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ BLUES: Studebaker John Grimaldi

Monday, 19 September 2016 12:39
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Με αφορμή μια εκδήλωση με τους ηλεκτρικούς κιθαρίστες της χώρας μας-ονόματα δεν λέμε για να μην παρεξηγηθώ με φίλους και γνωστούς- ένοιωσα ξανά την απόλυτη βαρεμάρα που νιώθω καιρό τώρα ( γνώμη ενός φτωχού “ακροατή” που πάντα θέλω να είμαι) για τα ηλεκτρικά Blues. Προϊόντα δισκογραφικών εταιριών πλέον οι “επαγγελματίες” μουσικοί κιθαρίστες (όχι στην χώρα μας, που τα πράγματα είναι ερασιτεχνικά) αναπαράγουν τα ίδια και τα ίδια οδηγώντας το είδος στα μουσικά μουσεία λες και είναι η καλύβα του Muddy Waters...Απογυμνώνοντας τον σημαντικό παράγοντα “Στίχο” και με μια θεματική τελείως “κατεστημένη” αφοσιώνονται στην τεχνική του πράγματος (κιθάρες, μαγνήτες, ενισχυτές) χάνοντας το νόημα του ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ BLUES.

Γράφει ο Νίκος (Blues Pariah) Καρέλλος 

Τα Blues είναι ΚΑΙ στίχος. Απλός, εύληπτος, αλλά που συνάμα σπάει κόκαλα...”Death don't Have no Mercy In this Land” (Rev. Garry Davis) για παράδειγμα από την μια μεριά να μιλάει για θάνατο, και “I'll play the blues for you”(Albert King) από την άλλη, ένα τραγούδι για το πως θα γδυθεί μια τύπισσα (σημαντικό κι αυτό , αλλά...). Αν τα συγκρίνετε μέσα στο χρόνο αγνοώντας το πανέμορφο παίξιμο του Albert King που έκανε το κομμάτι Classic των Big City Blues θα δείτε ότι τα Blues “αναπνέουν” καλύτερα μόνο όταν σου ρίχνουν γροθιές στο στομάχι πράγμα που κάνει ο Garry Davis με την τραχιά φωνή του και την ακουστική κιθάρα του, στοιχειώνοντας τις μοναχικές μας νύχτες....

Ο τελευταίος πιστεύω που έδωσε μια ουσιώδη ώθηση στον Big City ηλεκτρικό ήχο, ήταν ο Stevie Ray Vaughan και γι’ αυτό και μετά τον θάνατό του πήξαμε στους “απλούς” μιμητές του. Αργότερα ήρθε ο πρωτότυπος - αλλά βασισμένος στα πρωτόγονα Blues του βαθύ Νότου - ήχος των North Mississippi Hills ( R.L. Burnside, North Mississippi All Stars) να ταράξει τα νερά ,να τραβήξει το ενδιαφέρον πιο Indie και Alternative ακροατηρίων και να μπολιάσει το είδος με νέα μουσικά ακούσματα που πολλές φορές δεν αρέσουν στους πιουρίστες του είδους.
Υπάρχουν πολλά είδη Blues. Αυτά που παρέθεσα είναι η ταπεινή μου γνώμη και τίποτε άλλο. Δεν θέλω να κάνω τον έξυπνο και δεν θέλω να προσβάλω κανέναν. Εμπειρία παραθέτω μονάχα. Αυτό που κατάλαβα και βίωσα 32 χρόνια πίσω από τα πλατώ του “BLUES bar” (και αναλογικά μα και ψηφιακά) είναι ότι όσο ακούς Blues τόσο σε τραβά ο “αρχέγονος” ,ακουστικός τους ήχος τους και δύσκολα μένεις μόνο στον ηλεκτρικό ήχο των Chicago Blues που δυστυχώς, εδώ και πολλά χρόνια, μετατρέπεται σε τουριστική ατραξιόν...(Long live Lester Buttler and the Red Devils!).

Μια από τις δισκογραφικές εταιρίες που προσπάθησε ν' ανανεώσει τον κουρασμένο αυτόν ήχο των ηλ. Blues την δεκαετία του '90 ήταν και η καθιερωμένη πια Blind Pig Records. Από τους βασικούς μουσικούς που βοήθησαν την Blind Pig στο ξεκίνημά της, ήταν o Studebaker John Grimaldi με τους HAWKS που δεν σταμάτησε από τότε να βγάζει αξιολογότατους δίσκους πάντα με κομμάτια δικά του που ενώ δεν ξεχνούν τα αστικά Blues των 60's , μπολιάζουν το είδος με εμπνευσμένoυς στίχους και έξυπνο και μετρημένο Rock- Blues παίξιμο στην φυσαρμόνικα και την κιθάρα. Κάτι που σε κάνουν να τα προσέξεις , να τα γουστάρεις και να περιμένεις τον επόμενο δίσκο. Ο ίδιος λέγοντας ότι οι παλιοί – όπως ο Walter Horton- του συμβούλευαν πάντα να μη προσπαθεί να τους μιμηθεί αλλά να φτιάξει δικό του ήχο.

Αυτό ακριβώς και κατάφερε ο Studebaker John με εύθραυστα αργά Βlues , αλλά και επιθετικά Rockin' Blues επηρεασμένα από την βαθιά του αγάπη για τον Hound Dog Taylor. Αυτοδίδακτος μουσικός σε ηλικία επτά χρονών άρχισε να παίζει φυσαρμόνικα χρησιμοποιώντας την φυσαρμόνικα του πατέρα του και αργότερα -έφηβος πια- αποφάσισε να ξεκινήσει να παίζει και κιθάρα μετά που είδε τον Hound Dog Taylor να παίζει με τον χαρακτηριστικό άγριο , ακατέργαστο Houserockin' τρόπο του. Από τότε η φυσαρμόνικα και η slide κιθάρα του ,έγιναν σήμα κατατεθέν του.

Με δισκογραφία που ξεκινά από το 1979 ο Studebaker John κυκλοφορεί στην Blind Pig τέσσερις πολύ καλούς δίσκους : “Too Tough” (1994), “Outside Lookin’ In” (1995), “Thermoluxe” (1996) και “Time Will Tell” (1997). Κομμάτια όπως τα μελωδικά “This City”,”Missing You “αλλά και τα ρυθμικά “Time will Tell” και “ My Way Or The Highway” απλά δεν “γερνούν”.

Φέτος ο Studebaker John έβγαλε ακόμα έναν δίσκο αποδεικνύοντας ότι άμα είσαι καλός σε κάτι δεν χρειάζεται ούτε ν' αλλάζεις, ούτε να πειραματίζεσαι. 'Έτσι λοιπόν η ένρινη φωνή του Grimaldi καθώς και το “εφιαλτικό” παίξιμο του στην φυσαρμόνικα και στην κιθάρα είναι εκεί με την ίδια ακριβώς συνταγή χωρίς να κουράζει , πράγμα σπάνιο για έναν μουσικό που εμπνευσμένα υπηρετεί ένα “κουρασμένο” είδος χρησιμοποιώντας τις συνταγές των κλασσικών. Τίτλος του “Eternity’s Descent” όπως και ο τίτλος του πανέμορφου instrumental κομματιού που κλείνει το album ala “Lenny” του Stevie Ray Vaughan. Ξεχωρίζουν τα: “My Life” και “ Passed and Gone” με απαισιόδοξους και υπαρξιακούς στοίχους (- I just try to live My Life...-Sometimes I feel like my time is passed and gone...).

Το βαρύναμε το πράγμα;

Ε, έτσι είναι τα Blues!...



 

 

Read 534 times

Leave a comment