Monuments on Facebook

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ RITCHIE

Tuesday, 25 October 2016 11:54
Published in Αρθρογραφία

Ανέβασα ένα βιντεάκι από την “επιστροφή” των (όποιων!) Rainbow στη σελίδα μου (skylos.gr) και μου έκανε εντύπωση πως ένας σχολίασε “καλύτερα από το τίποτα”. Στη συνείδηση, λοιπόν, ορισμένων οπαδών του Ritchie Blackmore, οι Blackmore’s Night τα τελευταία 19 χρόνια είναι απλώς “τίποτα”. Διαφωνώ, ωστόσο σεβαστή η γνώμη τους και φαίνεται πως το κίνητρο πίσω από την επιστροφή του στο ροκ ήταν κυρίως η επιθυμία των οπαδών και η νοσταλγία. Για τους κυνικούς που έχουν στο μυαλό τους μόνο τα λεφτά, η αμοιβή των Rainbow (το λεγόμενο “κασέ”) είναι ελάχιστα υψηλότερη από αυτήν του άλλου σχήματος. Εδώ τελειώνουν οι θεωρίες συνωμοσίας. Βαριέμαι να ασχολούμαι με το παρασκήνιο της επανεμφάνισης των Rainbow (αν και υπάρχει άφθονο!), γι’ αυτό και θα παραθέσω τις εντυπώσεις μου από τις δυο συναυλίες που παρακολούθησα στη Γερμανία.

Γράφει & φωτογραφίζει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Το σκεφτόμουν ως την τελευταία στιγμή αν θα πάω, από τη μία τον είχα επιθυμήσει φρικτά, από την άλλη θά’θελα να μείνω με τις εκπληκτικές αναμνήσεις από το Hammersmith το Νοέμβριο του 1995, τελικά αποφάσισα πως η ζωή είναι πολύ σύντομη κι ο Ritchie 71 ετών και σηκώθηκα να πάω.

Καταρχήν οφείλω να δηλώσω πως οι Thin Lizzy (οι όποιοι Thin Lizzy!) που άνοιγαν το σόου, ήταν αντικειμενικά καλύτεροι από το πρώτο όνομα, ένα σφιχτό, καλοκουρδισμένο γκρουπ εμπλουτισμένο με τον Tom Hamilton των Aerosmith και τον Scott Travis των Priest, με μπροστάρη τον απίστευτο Ricky Warwick που ήταν ό,τι πλησιέστερο προς τον απόντα Lynott.

Αλλά οι οπαδοί σπανίως είναι αντικειμενικοί, κι εγώ ήμουν εκεί για να δω τον Blackmore να παίζει ροκ. Πράγμα που έκανε με αξιοθαύμαστη αυθεντία.

Ασχέτως με το τι μπορεί να ακούστηκε, ήταν προβαρισμένοι εξαντλητικά, δε θα άφηνε το αφεντικό ποτέ τον εαυτό του να εκτεθεί. Είχαν ορισμένα προβληματάκια συγχρονισμού, αλλά ας μην ξεχνάμε πως ήταν η πρώτη φορά που έπαιζαν ζωντανά μπροστά σε κόσμο.

Το πρόγραμμα θα το βρείτε στο DVD που κυκλοφορεί το Νοέμβριο. Η ένσταση που ακούστηκε κατά κόρον ήταν το ότι έπαιξαν πολλά τραγούδια των Deep Purple, πράγμα ίσως περιττό τη στιγμή που η τρέχουσα έκδοση του συγκροτήματος υπάρχει, περιοδεύει και παίζει πολλά από αυτά, ένσταση την οποίαν έλαβε σοβαρά υπόψη του ο Ritchie, προς τιμήν του, και υποσχέθηκε ότι σε επόμενες συναυλίες (θα υπάρξουν, το 2017) θα επικεντρωθεί πολύ περισσότερο σε τραγούδια των Rainbow.

Το συγκρότημα; Άψογοι επαγγελματίες όλοι τους, εξαίρετοι παίκτες, και φυσικά αποκάλυψη ο Χιλιανός Ronnie Romero ο οποίος με το χαμόγελο, τη φωνή και τα λόγια προς το κοινό τους “είχε” όλους από την πρώτη στιγμή. Δεν είναι και λίγο να “σκίζεις” τραγούδια σαν το “Mistreated” και το “Child in Time” αβίαστα…!

Όσο για τον κυρίως λόγο που ήταν όλοι εκεί; Σωματικά λίγο πιο βαρύς απ’ ότι τον θυμόμασταν, η παρουσία του όμως στη σκηνή επιβλητική, ολόμαυρη, η κινησιολογία περιορισμένη όπως άλλωστε είναι από το 1975 και έπειτα, και το παίξιμο; Απαράμιλλο, φυσικά, το εντελώς ιδιαίτερο, ιδιοφυές παίξιμο του Ritchie Blackmore, του ενός και μοναδικού. Τα σόλο που έπρεπε να παιχτούν όπως είχα ηχογραφηθεί ήταν εκεί, και σε ορισμένα τραγούδια ανά τα δύο βράδια, άφησε τον εαυτό του να ξεφύγει, να αυτοσχεδιάσει, να ταξιδέψει, να μακρύνει σόλο σε σημείο που να λες από μέσα σου “αχ, ας μη σταματήσει ποτέ!”. Ελπίζω μόνο η επιλογή των τραγουδιών στο DVD (που είναι συρραφή των δύο συναυλιών) να τα περιλάβει. Ήταν ο συναρπαστικός, συγκινητικός Ritchie που ήταν ανέκαθεν, έπαιξε γρήγορα, δυνατά, αλλά και μελωδικά και τρυφερά, χωρίς πετάλια (παρά μόνο το παλιό μαγνητόφωνο-echo και ένα σλάιντ), καρφί στον ενισχυτή, χωρίς φανταιζί εφέ, μόνο με ψυχή, καρδιά, παλιά καλή τεχνική και συναίσθημα.

Ήμουν δυόμιση μέρες τριγύρω του, ανταλλάξαμε μόνο ένα νεύμα από απόσταση, ήθελα να του πω δυο λόγια και να βγάλω μια φωτογραφία, δε μου το απαγόρεψε κανείς αλλά δεν τόλμησα να πλησιάσω, είναι τέτοια η αύρα του… Άσε που το γεγονός ότι είμαι στενά με τους Purple προκάλεσε υποψίες και περίεργα βλέμματα από…κοντινούς του κύκλους. Αλλά είπα ότι δε θ ασχοληθώ με το παρασκήνιο. Μου φτάνει και μου περισσεύει το προσκήνιο, η μουσική. Κι είχε τέτοια άφθονη, χόρτασα ηλεκτρικό Ritchie.

Βρήκα μια γωνίτσα πάνω στη σκηνή, πίσω και αριστερά του σε απόσταση ούτε πέντε μέτρων και φχαριστήθηκα ήσυχα, χτυπήθηκα, εντυπωσιάστηκα, δάκρυσα σε κάποιες στιγμές. Ο Ritchie Blackmore. Στραβός, ιδιότροπος, ντροπαλός, απρόβλεπτος, αλλά μοναδικός και ιδιοφυής. Θα πάω και του χρόνου. Όσο υπάρχει και μπορεί και παίζει, αυτός «δε χάνεται’ με τίποτα.

Θα φύγει κι αυτός και δε θα τον αντικαταστήσει κανείς, ποτέ.

Είμαστε τυχεροί που τον έχουμε ακόμη.

 

 

 

 

Read 889 times

4 comments

  • Comment Link DIMITRIOS STATHAKOS
    DIMITRIOS STATHAKOS Posted 10.12.2016 in 10:46
    ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΤΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙ ΜΠΙΡΜΠΙΧΑΜ ΓΙΑ ΤΟΝ
    R. BLACMORE AN EΡΘΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΜΠΙΡΜΠΙΧΑΜ...

    Πες του πρεπει να γινει η επανένωση των 3 Ελλήνων
    που βρέθηκαν στο Knebworth το 1985 για κανενα ποτο.

    210 8823133 ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΜΟΥ...
  • Comment Link Dimitris
    Dimitris Posted 26.10.2016 in 13:11
    Μοναδικός Ritchie, με το χάρισμα να ανακαλύπτει ταλέντα (Ronnie). Ίσως να είναι ιδέα μου αλλά τα τραγούδια σαν να ήταν παιγμένα σε (αισθητά) πιο αργή ταχύτητα. Όπως και να έχει είμαστε τυχεροί που έπαιξε πάλι ηλεκτρικά. See you next year !
  • Comment Link Σταθης
    Σταθης Posted 25.10.2016 in 19:02
    Δημητρη, ευχαριστω. Μονο στις 4/11 ήσουν? Η προηγουμενη μερα ήταν κάτι το ανεπαναληπτο...
  • Comment Link Δημήτρης Πετρίδης
    Δημήτρης Πετρίδης Posted 25.10.2016 in 17:36
    Από κάποιον Θεσσαλονικέα που ήταν εκεί και στο Hammersmith Apollo στις 4 Νοεμβρίου 1995, και κατανοεί κάθε λέξη του παραπάνω άρθρου, ευχαριστώ τον αρθρογράφο για την ακριβέστατη και συγκινητική περιγραφή. Είμαστε τυχεροί που τον έχουμε ακόμη.

Leave a comment