THE RIDES - Μια…υποτιθέμενη Super Band

Friday, 09 December 2016 11:41
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Όταν ακούς για νέες κυκλοφορίες η συνεργασίες καθιερωμένων αλλά όχι πια και τόσο ηλικιακά νέων μουσικών, όσο και αγαπημένων σου και να είναι, κρατάς πάντα «μικρά καλάθια» που λένε. Μια η επανάληψη, μια το άγονο της εποχής μας είναι πολύ πιθανό να σε οδηγήσουν σε δυσάρεστες εκπλήξεις.

Γράφει ο Νίκος "Blues Pariah" Καρέλος 

Όταν συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο αυτή η έκπληξη είναι ευχάριστη. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την περίπτωση των Rides. Stephen Stills (Crosby Stills ,Nash and (ενίοτε) Young , Buffalo Springfield, Manassas) φωνή, κιθάρα ,Barry Goldberg (Electric Flag) πλήκτρα και Kenny Wayne Shepherd κιθάρα, φωνή.
Τρεις καθιερωμένοι μουσικοί ενώνουν τις δυνάμεις τους και τον Αύγουστο του 2013 κυκλοφορούν το “Can't Get Enough”. Ένα άλμπουμ “κλασικού Blues-Rock” που βασικά παρουσιάζει τις δυνατότητες αλλά και την χημεία που έχουν μεταξύ τους οι μουσικοί. Τα κομμάτια του ακούγονται σαν να έχουν ηχογραφηθεί live στο studio. Ένα υλικό φτιαγμένο να λειτουργεί σε συναυλίες.

Άλλωστε ο Stills δηλώνει ότι έτσι όπως έχει καταντήσει η μουσική βιομηχανία (Internet, κατεβάσματα κλπ.) ο μόνος τρόπος για να “επιβιώσει” ένας μουσικός είναι να πάρει τους δρόμους και να παίζει σε συναυλίες, όσο κουραστικό και αν είναι αυτό. Ακόμα και το όνομα του δεύτερου άλμπουμ τους,”Pierced Arrow” παραπέμπει σε ατελείωτες περιοδείες και ζωντανές εμφανίσεις. Αλλά γι' αυτό λίγο αργότερα.

 

Το “Can't Get Enough” δεν αποτελεί καμιά επανάσταση στο χώρο του Blues – Rock αλλά δεν αφήνει κανέναν δυσαρεστημένο. Έχει αυτή την γλυκιά αίσθηση του “παλιού καλού” Blues με άψογες εκτελέσεις κλασσικών κομματιών “Honey Bee” (Muddy Waters),Talk to Me baby (Elmore James), κάνει ένα όχι και τόσο πετυχημένο πέρασμα από τα λημέρια του Iggy Pop (Search and Destroy) και του Neil Young ( “Rockin' in the Free World”) για να καταλήξει στις δικές τους συνθέσεις που είναι απόλυτα εναρμονισμένες με τα υπόλοιπα κομμάτια με τα υπέροχα slow“Can't Get Enough” και “Don't want Lies” να υπενθυμίζουν το ότι για να μπεις στον κόσμο των- με την χαλαρή έννοια- Blues του St. Stills θα πρέπει ν' αφήσεις την μουσική να σε “οδηγήσει” εκεί που αυτός θέλει. Θυμάστε το Super Session του 1968; Το “ Can't Get Enough” είναι ίσως μια πρόβα του τι μπορεί στις μέρες μας να βγει από την συνεργασία τριών πολύ καλών μουσικών χωρίς ο ένας να καπελώνει τον άλλο σε επιδείξεις δεξιοτεχνίας .Το άλμπουμ δεν έλαβε καλές κριτικές πράγμα άδικο για μια τελείως ειλικρινή προσπάθεια που δεν άφηνε πίσω του την μυρωδιά της ΑΡΠΑΧΤΗΣ!

 

Το 2016 οι Rides μετά από πολλές συναυλίες και σαν καθιερωμένο πλέον συγκρότημα συνεχίζουν την “συνταγή” με ένα δεύτερο δίσκο. Το “Pierced Arrow” παίρνει τον τίτλο του από ένα αυτοκίνητο που τις δεκαετίες του 1920 και 1930 ήταν το ιδανικό μέσο μετακίνησης περιοδευόντων μουσικών μιας και λόγω μεγέθους χωρούσε και τους μουσικούς και τον εξοπλισμό τους . Χωρίς να διαφοροποιείται από το “Can't Get Enough”δείχνει τους μουσικούς να “απολαμβάνουν” την συνεργασία τους και σιγά σιγά να καταφέρνουν να το βγάζουν και προς τα έξω. Περιέχει περισσότερες δικές τους συνθέσεις χωρίς να ξεχνά τους κλασσικούς πάλι(Willie Dixon: My Babe), ξαφνιάζοντας με μια πολύ διαφορετική εκτέλεση του “I've Got to Use my Imagination” ενός σχεδόν disco κομματιού που είχε γίνει επιτυχία από τους Gladys Knight and the Pips παλιά το 1974 και είναι σύνθεση των Barry Goldberg/ Gerry Goffin, κάνοντας μερικούς από εμάς τους αρχαίους αντι- καρεκλάδες να αναθεωρήσουμε ...Το κομμάτι δίνει αρκετό χώρο για ευρηματικά ηλεκτρικά solos αλλά και τον Goldberg να ξεμυτίζει σοφά με το αρμόνιο του ισορροπώντας την τάση για φλυαρία. Μόνο και μόνο γι' αυτή το κομμάτι θα προτιμούσα το “Pierced Arrow” από το “Can't Get Enough”.Ο Stills ,γνωστός για τον κοινωνικό προβληματισμό με τα: “Virtual World” και το “Mr. Policeman” επιχειρεί να καυτηριάσει την Αμερικανική πραγματικότητα.

Πληροφοριακά ,μετά την εκλογή Tramp , ανέβασε ένα κομμάτι-διαμαρτυρία -που μπορείτε να το ακούσετε στο https://soundcloud.com/user-62751906/look-each-other-in-the-eye-single- θυμίζοντας τις μέρες του “Ohio” και του θλιβερού Nixon... Οι άλλες έξι συνθέσεις αλήθεια ότι είναι λίγο τετριμμένες κινούμενες οι περισσότερο στον χώρο του rock' n' roll ακόμη και rockabilly με το αργό “There was a place” σύνθεση και των τριών με την συμμετοχή και του μπασίστα Kevin McComick που τους συνοδεύει στις ζωντανές τους εμφανίσεις μαζί με τον drummer του Shepherd, τον γνωστό από τους Double Trouble του αξέχαστου St. Ray Vaughan, Chris Layton.

Δύο δίσκοι λοιπόν από μουσικούς που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν να παίξουν και το παίζουν τόσο καλά που δεν κουράζουν κανέναν.

Συγκροτήματα τέτοιου είδους σε έναν χώρο, αυτόν του Blues-Rock, που για χρόνια τώρα φαντάζει πολύ κουρασμένος και κουραστικός ,είναι νομίζω απαραίτητες, χωρίς ευτυχώς να έχουν την ανάγκη να τις αποκαλούν Super Bands...

 

 

Read 521 times

Leave a comment