(Not just another album review for Helen) PAIN OF SALVATION - In The Passing Light Of Day (InsideOut Music)

Saturday, 07 January 2017 10:59
Published in Αρθρογραφία

And so I find myself here once again...

Γράφει η Ελένη Λιβεράκου Eriksson

Ναι, ποτέ δεν έκρυψα την παντοτινή αγάπη που τρέφω στην μπάντα ασχέτως με το τι συμβαίνει στα έγκατα της. Το όνομα Pain Of Salvation, η επαναστατική τους εισαγωγή στα '90 και σε ένα είδος προοδευτικής μουσικής που τους έκανε πασίγνωστους αλλά και λατρεμένους, συμπεριλαμβανομένων χαρακτηριστικών φωνητικών, κιθαριστικών καταιγίδων και ένα καταπέλτη από τύμπανα είναι το ένα σκέλος τους που με καλύπτει.

Από την άλλη μεριά έρχεται το μοναδικό στυλ του frontman (και μοναδικού αρχικού μέλους στην μπάντα από το ξεκίνημα τους από τότε που ιδρύθηκαν το 1984) Daniel Gildenlöw να μου θυμίσει πως τίποτα τελικά δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά κάτι... ευτυχώς.
Από το Entropia στο Remedy Lane και από τα Road Salt στο In The Passing Light Of Day είναι μακρύς ο δρόμος και πολύ μα πάρα πολύ διαφορετικός. Διακυμάνσεις, δοκιμές, πειραματισμοί.

 

Αλλαγές μουσικής πορείας, αποχωρήσεις παλιών μελών και ένα σωρό εμπόδια (που τείνουν να συμβαίνουν στους φυσιολογικούς ανθρώπους ξέρετε...) έγιναν κομμάτια από την αληθινή ζωή, κομμάτια και νότες σε χαρτιά και από κει φτάνουμε στο νεογνό του Daniel στο ξεκίνημα μιας καινούργιας χρονιάς.
Παρασκευή και 13 (Ιανουάριος 2017) τολμά να βγει στο φως. Μέσα από την βαριά σκοτεινιά που χαρακτηρίζει το νέο αυτό άλμπουμ (μετά από αρκετά χρόνια... ξανά) ο Daniel σηκώνει κεφάλι, αναγεννάτε, και δίνει χωρίς σκέψη ότι καλύτερο έχει, ότι “μάθημα” πήρε από την ίδια τη ζωή ή ακόμα από την πορεία του προς τον προθάλαμο ενός – ίσως – ξαφνικού θανάτου.

Ο Σουηδός έχει αποδείξει σε όλα τα προηγούμενα χρόνια του τι πραγματικά αξίζει σαν μουσικός, συνθέτης και προσωπικότητα.
Δεν πτοείτε αν οι φαν του αντιδρούν, τον κοροϊδεύουν, τον υποτιμούν ή τον κατακρίνουν. Τα έχουμε δει και τα έχουμε διαβάσει. Συνεχίζει όταν “έχει” να δώσει. Και μην κακοφανεί σε κάποιους, αλλά το κάνει πάντα σχεδόν με μεγάλη επιτυχία άσχετα αν μας αρέσει εμάς ή όχι. Ο μουσικός δεν πλάθεται για να γίνεται υποχείριο των κολλημένων αναγκών μας. Δημιουργεί και σε αφήνει ελεύθερο να διαλέξεις αν θα τον ακολουθήσεις ή όχι.

Ο Daniel στην προκειμένη περίπτωση βγάζει τα εσώψυχα του και ξορκίζει τον θάνατο δίνοντας σου το μήνυμα της πιο λεπτής ισορροπίας που μπορεί να υπάρχει μέχρι στιγμής στον πλανήτη Γη. Αυτή της μεταξύ Ζωής και Θανάτου.
Η απερίγραπτη εμπειρία που είχε με την υγεία του 2 χρόνια πριν τον έκανε να επαναπροσδιοριστεί και να “μάθει” να βλέπει αλλά και να ζει την κάθε μέρα μέσα από ένα άλλο πρίσμα.

Μπήκε στο νοσοκομείο αρχές χειμώνα με τα πρώτα χιόνια και βγήκε καλοκαίρι. Έπρεπε να μάθει να ανεβοκατεβαίνει ξανά τις σκάλες, να περνάει χρόνο με την οικογένεια του, να δίνει βασική σημασία σε πράγματα που είχαν λόγο για αυτόν - όχι ότι δεν ήταν έτσι, απλά οι προτεραιότητες ανά διαστήματα αλλάζουν. Και ξαφνικά έρχεται εκείνη η μοιραία στιγμή να σου δώσει να καταλάβεις πως είσαι μια πνοή που μπορεί να σταματήσει σε οποιοδήποτε χρόνο. Και αυτό το μαθαίνεις πολλές φορές με πόνο, αγωνία και εντελώς ξαφνικά.
Αυτό είναι και το “θέμα” στο νέο αυτό υπέροχο άλμπουμ των Pain Of Salvation.

 

Συνοδεύεται από υπέροχες μουσικές που αυξομειώνονται στο γνωστό Gildenlöw ύφος. Aggressive και έντονο στην πλειοψηφία των κομματιών, έχει αυτό που θα κάνει τους οπαδούς του να “κοπούν” στο άκουσμά του. (Ξέρετε ποιοι...είμαστε...)
Η φωνή του Daniel δεν έχει αλλάξει καθόλου, ίσα – ίσα λες και ο πόνος και το δράμα τον τρέφουν αυτόν τον άνθρωπο.
Οι κιθάρες του Ragnar Zolberg δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους προηγούμενους του σχήματος (καλά οκ, ο μουρλο-Johan Hallgren δεν είναι και ούτε έχει την παρουσία και το εκτόπισμα του αλλά είναι αξιόλογος) αφού πολύ πιθανό παίρνει γραμμές πορείες συν το ότι ο Gildenlöw έχει ένα μεγάλο μέρισμα κιθαριστικό στο άλμπουμ.

Πιανιστικά πολλά μέρη αλλά και πλήκτρα γενικότερα παίζουν μεγάλο ρόλο επίσης εκ Daniel D2 Karlsson . (Και εδώ λείπει το feeling του Fredrik)
Εντάξει ο Léo Margarit έχει δείξει την “διαγωγή” του χρόνια τώρα... και είναι “κοσμιοτάτη”!
Οι παραμορφώσεις είναι πολύ έντονες στις κιθάρες που κάποιες φορές δεν ξεχωρίζει το μπάσο του Gustaf Hielm όπως θα έπρεπε, η αλήθεια είναι πως στο ρόλο αυτό ο Kristoffer Gildenlöw είχε δώσει χαρακτηριστικές γραμμές και βάρος στις μελωδίες. Και έτσι όμως το If This Is The End για μένα είναι ίσως και η πιο ανατριχιαστική στιγμή του In The Passing Light Of Day. Συγκλονιστικό κομμάτι! Αχ, ρε Daniel πως ξέρεις να βγάζεις τη λύτρωση μέσα από τον πόνο...
Τα backing vocals υπερτερούν σε όλο το άλμπουμ και του δίνουν μια απίστευτη ομορφιά όπως και οι αφηγήσεις του Daniel και οι κραυγές του. Σου δίνει την αίσθηση ενός δράματος που ενώ έχει ήδη υπάρξει ξαναπαίζεται για να κατανοηθεί. Πρέπει να ήταν λιγάκι ζόρικο όλο αυτό το concept της “αναπαράστασης” όταν κιόλας δεν ήταν τίποτα λιγότερο από οδυνηρό στην πραγματικότητα του.
Πνευστά και έγχορδα δίνουν πινελιές συγκινητικές διάσπαρτα σε όλο το έργο...

Η αρχή (On a Tuesday) και το τέλος (The Passing Light of Day) είναι υπέροχες στιγμές. Αν ακούσεις και τα lyrics δε, σου υπόσχονται τον πάτο, αλλά όχι την μαυρίλα. Μπορείς να αναδυθείς με την ελπίδα της επόμενης μέρας.
Μην βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα από ανόητες αναρτήσεις εδώ και εκεί στο internet. Γίνε μόνος/η σου μάρτυρας ίσως σε ένα από τα πιο όμορφα άλμπουμ τους μετά από χρόνια. Τουλάχιστον σε επίπεδο που θυμίζει εκείνους... τους “παλιούς” POS που ήξεραν πως να σε τσακίσουν και να τους λατρεύεις για αυτό.
Παραγωγή εκπληκτική και φωτογραφίες για άλλη μια φορά από τον φίλο τους από χρόνια και πολύ καλό φωτογράφο Lars Ardarve.

 

Όσο για το εξώφυλλο που πολλοί έριξαν λιγάκι “χολή” και καλά γιατί να είναι ο Daniel εκεί... (και γιατί όχι... τι άλλο δηλαδή?). Εγώ ρωτώ... Γιατί όχι? Με την θεματολογία και τις συνθήκες του In The Passing Light Of Day ταιριάζει απόλυτα. Μια μεγάλη τομή που στην κυριολεξία τον διχοτόμησε από την μια πλευρά του και από την άλλη ο πιτσιρικάς, το μέλλον, η ελπίδα και η αγνότητα που ζωγραφίζει στο άλλο του πλευρό την αναγέννηση, την ελπίδα, την υπόσχεση για την κάθε μέρα που ξημερώνει. Το φως. ΑΥΤΟ και μόνο έλαβα εγώ.
Καιρός να ταρακουνηθούμε λιγάκι λέω εγώ μπας και αρχίζουμε και βλέπουμε / ακούμε / νιώθουμε τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θέλουμε να τα φανταζόμαστε και στην συνέχεια να δημιουργούμε εντυπώσεις...

Έφυγα, πάω πάλι για ακρόαση και αυτή τη φορά (μετά από την πρώτη έκπληξη που έλαβα) θα το ευχαριστηθώ πολύ και αυτό είναι σίγουρο.

Daniel η επιστροφή σου σηματοδοτεί μια καινούργια έννοια στην λέξη ζωή!!!

Ενθουσιασμένη!

Websites:
www.painofsalvation.com
www.facebook.com/painofsalvation
www.twitter.com/thebestofpain

Read 680 times

Leave a comment