"This was NOT ONLY a Bad Ugly Year"

Saturday, 07 January 2017 18:17
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Το 2016 πήρε π...όδι (κρατήθηκα) και ολ τουγκέδα ναουμ' υποδεχτήκαμε το 2017. Μπορεί να ήταν σκ@τ@ και απόσκ@τ@ εντός, εκτός και επί τ ‘αυτά, αλλά σίγουρα ήταν μια χρονιά πάρα πολύ πλούσια σε καλούς δίσκους.

Απαντά ο Δημήτρης Τσέλλος 

Θα προσπαθήσω λοιπόν να κάνω μια δική μου αποτίμηση του 2016, όπως εγώ το είδα, το άκουσα, το έζησα, χωρίς νούμερα και λίστες. Θα αφήσω όσο το δυνατόν έξω δίσκους που αναφέρουν οι καλοί συνοδοιπόροι Τάσος και Αντώνης στις δικές τους ανασκοπήσεις ώστε να έχετε μια πολύ πλήρη εικόνα του τί συνέβη, και για να μη μπερδευτούμε, θα τα πιάσουμε τα πράγματα κατά είδος.

 

Κλασσικό (Hard) Rock - A.O.R. Εκπέμπει μόνο στα FM

Ξεκινάμε από τα μεγάλα ονόματα. O Glenn Hughes είναι The Voice of Rock και στο “Resonate” μας το κάνει πενηνταράκια. Ο επίσης αειθαλής Graham Bonnet στο βιβλίο του (“The Book”) γελάει στα μούτρα του Χρόνου που νομίζει πως κάποιος είναι και η “κομμώτρια” Joe Lynn Turner με τους Sunstorm στο “Edge Of Tomorrow” παραδίδει ως συνήθως μαθήματα rock μουσικής, κρατώντας καθρεπτάκι για όσους δεν τον παραδέχονται. Οι Dare του Darren Wharton, σταθερή A.O.R αξία (“Sacred Ground”) και οι συμπατριώτες τους Magnum με το “Sacred Blood 'Divine' Lies”, μπορεί να μην πιάνουν τα μεγαλεία του παρελθόντος, αλλά είναι καλοί. Όπως σταθερά καλοί είναι και οι Δανοί άρχοντες Pretty Maids (“Kingmaker”). Ο Goran Edman στους Cry Of Dawn θυμάται τον καλό του εαυτό και μας χαρίζει τη καλύτερή του ερμηνεία εδώ και χρόνια και η φωνάρα των Stryper, Michael Sweet, δεν πατάει φρένο πουθενά στο “One Sided War”. Το “Reach” είναι η ανέλπιστη επιστροφή των Tyketto, οι Phantom V είναι βάλσαμο για όσους δεν ανέχονται Bonfire χωρίς τον Lessmann, και ο Chris Ousey του “Dream Machine” είναι να τον πιείς στο ποτήρι!

 

 

 

«Τουμπανιασμένο» hard rock εξ Ελβετίας από τους Crystal Ball (“Deja-Voodoo”) και τους Shakra (“High Noon”), πρώην και νυν μέλη των Thunderstone, Kotipelto και Warmen βγάζουν τα σώψυχά τους και παίζουν απενοχοποιημένα επιμεταλλωμένο AOR στο “One for the Road” ως King Company και η σύναξη αστέρων που ονομάζεται The Dead Daisies είναι χάρμα ώτων στη δισκάρα “Make Some Noise”. Αυθεντική βρετανίλα στους Cranston (“Cranston”) και O’Regan (“Polymorphic Tragedy”) και αυθεντική γερμανίλα από τους Rock Wolves των Rareball, Voss, Gudze.

Hardline - “Human Nature”. Τηρουμένων των αναλογιών καλοί, εξάλλου κανείς μας δεν περιμένει ένα νέο “Double Eclipse”. Το αυτό ισχύει και για τους Jaded Heart και το “Guilty By Design”. Πολύ καλό, αλλά αυτοί μπορούν και περισσότερα, τόσες δισκάρες έχουν. Οι Bulletrain του “What You Fear The Most” πάνε για μεγάλα πράγματα, οι Dynazty μας δίνουν τα μυαλά στο χέρι με ένα τρομερό “Titanic Mass” όπου παίζουν power - progressive A.O.R (!) και οι First Signal των Harry Hess και Dennis Ward στο ραδιοφωνικό rock του “One Step Over The Line” είναι άψογοι. Κλασσικά άξιοι οι Human Zoo (“My Own God” και δώστου σαξόφωνο), White Widdow (“Silhouette”) και μπόμπα το αποτέλεσμα για το πρώτο δίσκο των πρώην Danger Danger, The Defiants. Οι Change Of Heart επανακάμπτουν με το “Last Tiger” και μεις, συνεισφέρουμε με δισκάρες από Wild Rose (“4”) και Dangerangel (“All the Kings Horses”).


 

 

 

 

Για το τέλος, σας άφησα τον καλύτερο δίσκο καθαρόαιμου hard rock της χρονιάς: “Got Newz” από τους Βραζιλιάνους King Bird. Ακούστε και λιώστε.

 

 

70's Vintage Rock - Heavy (μούσια, πουκαμίσες και καμπάνα παντελόνι)

Να πιάσουμε τα πράγματα από τη κορυφή; Λοιπόν, αυτή ανήκει μάλλον στο “Let Love Show The Way”του super power trio Simo, που έφεραν τα πάνω-κάτω, τα μέσα-έξω και τα πέρα-δώθε. Από κοντά όμως ακολούθησαν οι Blood Ceremony (εντονότερες από ποτέ οι Jethro Tull καταβολές και επιρροές του “Lord Of Misrule”), οι Wytch Hazel με το λατρευτό “Prelude” που κάνει όσους ξυπνούν και κοιμούνται με Wishbone Ash να λυγίσουν και οι Rival Sons των οποίων το “Hollow Bones” κόσμος και λαός, μεταξύ αυτών και ο Παναγιωτόπουλος, θεωρεί συγκλονιστικό. Oι Scorpion Child από την άλλη, εξακολουθούν και τρέχουν με σπασμένα φρένα στο “Acid Roulette”. Μπράβο στα παιδιά.

 

 

Tarot - “Reflections”. Φίλοι των The Devil's Blood, μη σκάτε για το “χαμό” τους. Βγάλτε τις πλερέζες και ακούστε τo. Εξίσου μαγικό με τον προκάτοχό του το “Desire's Magic Theatre” των Purson και καλό, αν και ελαφρώς κατώτερο από τον δικό του, το “Lady in Gold” των Blues Pills. Τα ομώνυμα άλμπουμάκια των Lugnet και The Stang Band αποτελούν τρομερά ντεμπούτα στο χώρο, όπως και το “Beyond the Sun” των Sons of Icarus (“You Want It All” και τα μυαλά στο μπλέντερ!). Αν πάλι θέλετε να βρεθείτε νοερά στα Μάταλα, ακούστε κάτι από Dewolff (“Roux-Ga-Roux”) Surly Gates (“Lay Low”) και Unaka Prong (“Margot”). Όχι όμως όλα μαζί. Έναν εγκέφαλο τον έχετε. Α! Μιας και μίλησα για εγκεφάλους, ταμάμ για κάψιμο είναι οι Stars That Move (“No Riders”), Hidden Trails (“Instant Momentary Bliss”) και King Gizzard And The Lizard Wizard (“Nonagon Infinity”). Με ρέγουλο, έτσι;


 

Η all-star συγκροτηματάρα Spiritual Beggars μας τα λέει περίφημα στο “Sunrise to Sundown”, ομοίως οι Landskap στο εξαιρετικό “ΙΙΙ”. Εντός συνόρων, πολύ ωραίοι heavy rock δίσκοι αυτοί των Bus (“The Unknown Secretary”) και Noely Rayn (Thin Lizzy-ικό άρα καλό το “Escape from Yesterday”). Ακροβατούν μεταξύ sabbath-ικού rock και ψυχεδέλειας οι Electric Citizen στο “Higher Time” και μεταξύ folk και rock οι Hexvessel στο ταξιδιάρικο, πανέμορφο “When We Are Death”. Για τους The Soulbreaker Company τί να γράψει κανείς... “La Lucha”.
Τίποτ'άλλο.

 

Blues Rock δηλαδή επιστροφή στις ρίζες

Μ ‘αρέσει πολύ, αλλά εδώ υπάρχουν κάτι ιερά τέρατα που το κατέχουν πολύ περισσότερο από μένα το άθλημα. Μου έκαναν όμως καλή παρέα και τους προτείνω οι:
Danny Bryant's Redeyeband - “Blood Money” (δεν τον ήξερα, μου'ρθε κατακέφαλα)

 

Gary Hoey - “Dust & Bones” (μακράν ο πιο rock απ'όλους ο παρολίγον κιθαρίστας του Ozzy)
Studebaker John & The Hawks - “Eternity's Descent” (πρόταση Καρέλλου, εγώ απλά είπα ναι)
Joe Bonamassa - “Blues of Desperation” (και το φύσημα της μύτης του να ηχογραφήσει, θα είναι τέλειος)

 

Το Rock/Metal της νέας σκηνής

Εύκολα τα πράγματα εδώ, καθώς δεν είμαι ο γκουρού του τομέα αυτού που λέγεται Αντωνιάδης και είχα στοχευμένες ακροάσεις. Η κορυφή ανήκει σε τρείς: Στους Sixx:ΑΜ με το θεϊκό διπλό “Prayers For The Damned/Blessed”, στους Stonewall Noise Orchestra με το “The Machine, The Devil & The Dope” (ο θεούλης Per Wiberg έβαλε για τα καλά το χεράκι του φαίνεται) και στους τσαμπουκάδες Blessed Hellride που στο “Bastards & Outlaws” έπαιξαν αυτό που δεν αποφάσισε να παίξει φέτος ο Zakk Wylde, δηλαδή μπυρόβιο και μπαρουτοκαπνισμένο southern metal.
Εξίσου τσαμπουκάδες, αλλά θέλουν λίιιιγη δουλειά ακόμη οι Black Swamp Water (“Chapter One”) και οι King Of Bones (“Don't Mess With The King”), αλλά εκεί που γίνεται της παλαβής είναι στο “Good Morning Apocalypse” των Heaven Below. Rock, alternative, power metal, κλασσικό heavy, progressive, όλα τουρλουμπούκι και στο τέλος...; Καλό ήταν, όσο και περίεργο! Πιο πάνω που έγραψα για southern metal θυμήθηκα τους Black Stone Cherry που μας ταξίδεψαν στο “Kentucky”. Το ταξίδι ήταν πιο βαρύ από κάθε άλλη φορά, και άρεσε.
MarysCreek - “Infinity”. RavenEye - “Nova”. A Perfect Day - “The Deafening Silence”. Τρείς δίσκοι που κερδίζουν εύκολα όποιον έχει καλό γούστο. Οι Through Fire (πρώην Emphatic) είναι άκρως ενδιαφέροντες στο “Breathe”, όπως και οι Rideau, λατρεμένοι της Λιβεράκου. Ντόπιο πράγμα που σαλεύει από τους INK στο “Loom”. Τους είδατε στο Ράδιο Αρβύλα;
The Temperance Movement - “White Bear”. Τόσο καλό, όσο rock, bluesy και alternative.
The 69 Eyes - “Universal Monsters”: Πιο αναμενόμενο από δήλωση ΓΓ του ΚΚΕ, πιο κολλητικό από UHU, πέρασε, άγγιξε, έφυγε όταν αυτό αποφάσισε, περιμένουμε το επόμενο.
Sivert Hoyem - “Lioness”. Για σκοτεινά clubs, και για το Ηρώδειο. Για popsters, rockers και metalheads. Δεν περιγράφω άλλο.

 

Παραδοσιακό, “τσαρουχάτο” Heavy Metal

Τρομερή χρονιά για όλους τους αμανικοραφτάκηδες και εραστές της κονκάρδας! Στο πάνω-πάνω ράφι, οι τρομεροί Sumerlands με τον ομότιτλο δίσκο-ύμνο και οι βάρβαροι Eternal Champion με το “The Armor of Ire”. Ανατριχίλα σκέτη... Οι Dark Forest στο “Beyond The Veil” θυμούνται τις εποχές που Πίκτες κυριαρχούσαν στην Αλβιώνα και ακούγονται φανταστικοί, με τους Ravensire στο “The Cycle Never Ends” να είναι πολύ αντρουά και ακατέργαστοι για τα αυτάκια των απανταχού “ιντελεκτουέλ” και “δήθεν” ακροατών. Ποτέ σας ρε!

Μόνο συγκίνηση για τους προπάτορες Omen και το “Hammer Damage”, μόνο Maiden για τους Monument του δικού μας Peter Ellis (“Hair Of The Dog”) και τους Attick Demons (“Let’s Raise Hell”). Οι Legion βγαίνουν από τη σαρκοφάγο τους μετά από 11 χρόνια (!) και μου ρίχνουν γερή σφαλιάρα με το “War Beast”. Σταθερά δυναμικοί οι Spellcaster στο “Night Hides the World”, δαγκώνουν με λύσσα οι Elm Street του “Knock 'Em Out With a Metal Fist” και οι Iron Curtain του “Guilty As Charged”. Η Σουηδία μας έστειλε τους ερωτεύσιμα “άγουρους” Gravebreaker που κοπανάνε γερά στο “Sacrifice”, και τους σαρωτικούς Lethal Steel με το “Legion of the Night”. O Καναδάς ποντάρει έχοντας καλό φύλλο. Spell - “For None And All”, συνδιασμός πρώιμου μετάλλου με horror ατμόσφαιρα. Striker - “Stand in the Fire”, φουλ επίθεση όπως πάντα. Cauldron - “In Ruin”, κάθε φορά και καλύτεροι.

 

 

Είχαμε ακόμη Sleepy Hollow και “Tales of Gods and Monsters” για όποιον ηδονίζεται με παλαιάς κοπής αμερικάνικο heavy, Them και “Sweet Hollow” για όποιον έχει μεγάλη αγάπη προς τον King Diamond, ατόφιο 80s “πνεύμα” από τους Χιλιανούς πιτσιρίκους Lucifer's Hammer που ξυρίζουν κόντρα στο “Beyond The Omens”. Οι High Spirits με το “Motivator” σε ασφαλή ύδατα, οι Ίβηρες Hitten θυμίζουν ταύρο μαινόμενο στο “State of Shock” και οι Fury (“Lost In Space”) αισθάνονται ωραίοι ως Βρετανοί. Ευχάριστη έκπληξη αυτή των Diamond Head, όπως και αυτή των Πειρατών (τί ποιοί είναι;!;!;) στο “Rapid Foray”. Εξίσου πειρατικό, μπορεί και καλύτερο αλλά θα χάνει πάντα σε πιθανή σύγκριση λόγω ειδικού βάρους, το “War Of The Roses” των Blazon Stone.

Οι Primal Fear ως σεξτέτο με αστεράτη σύνθεση, κάνουν ό,τι αυτοί ξέρουν στο “Rulebreaker”, και καλό θα ήταν να μη μάθουν κάτι άλλο. Ο “πολύς” Herman Frank μας αρπάζει ξανά από το σβέρκο και μας κοπανάει το κεφάλι στα ντουβάρια με το “The Devil Rides Out”, οι έτεροι γερόλυκοι Denner και Shermann μαζί με άλλα παλιοσείρια (Shaw, Peck, Grabowski ) είναι νοσταλγικά καλοί στο “Masters Of Evil”, το ίδιο και στις συναυλίες τους, αν δεν έχεις τσίμπλες με τον King Diamond στα μάτια. Grand Magus και ποιότητα δεν χωρίζουν ποτέ. Μπορεί το “Sword Songs” να μην είναι ισάξιο των προηγούμενών τους επικών αριστουργημάτων, αλλά εξακολουθεί και είναι Magus.

Η Ελλαδάρα στέλνει κόσμο και κοσμάκη για λάχανα: Dexter Ward “Rendezvous With Destiny”, Crimson Fire “Fireborn”, Dark Nightmare “Tortured Souls”. Οι Marauder δήλωσαν παρουσία μέσω του “Bullethead”. Το οπλοστάσιό τους; Κάποια μυριάδες χρόνια στη πλάτη, όρεξη, πάθος, μεράκι.

Μια κατηγορία μόνοι τους οι Agatus. Ενώνουν το σκοτάδι των Rotting Christ με τον άφθαστο λυρισμό των Warlord και Lordian Guard καθώς και πρωτόγονα ακούσματα τύπου Thunder Rider, και δημιουργούν έναν από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών για το ελληνικό metal. “The Eternalist”, για όποιον δεν κατάλαβε....

 

(Loose your mind with) Power Metal!

Καταρχάς, ο καλύτερος δίσκος για φέτος (όχι για το είδος, γενικά) έρχεται από την Ψωροκώσταινα. “InnerWish” και άλλο ένα διαμάντι προστέθηκε στα τόσα που έχει να παρουσιάσει η πατρίδα μας τα τελευταία 15-20 χρόνια. Επίσης από δω έρχεται και άλλη μια απίστευτη δουλειά, το “Awakening” των Wardrum. Δικοί μας και οι Arryan Path με το “Chronicles of Light”, “δικά μας παιδιά” επίσης οι Mystic Prophecy του υπέρβαρου “War Brigade”, ελέω Δημήτρη Λιαπάκη. Οι Theocracy όπως πάντα μούρλια στο “Ghost Ship”, οι Narnia στο ομότιτλό τους δισκάκι ξανανιώνουν και οι ηγέτες του γερμανικού power metal αλλά με εντελώς αμερικάνικο ήχο Brainstorm τσακίζουν κόκκαλα με το “Scary Creatures”.


 

Από τις ΗΠΑ ήρθε το “Vampiro” των θεών Helstar. Ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησε το '16 εκτός συνόρων, η απόλυτη επιστροφή των Rivera και Barragan. Και επειδή δεν μπορούσε μόνο του να εκπροσωπήσει τη σκηνή της χώρας του, ήρθαν για παρέα οι cult θρύλοι Attacker (“Sins Of The World”) με τον παντοδύναμο Bobby Lucas στα φωνητικά. Μιας και είμαστε στην Αμερική, ας κατηφορίσουμε προς τη Βραζιλία, για να βρούμε τον συμπαθέστατο Edu Falaschi με τους Almah (“E.V.O”) να προσπερνά τις μαύρες μέρες του και δείχνει σε καλή κατάσταση. Welcome back!
Πίσω στη Γηραιά Ήπειρο τώρα.
Σας άρεσε ο Ronnie Romero με τους Rainbow; Lords of Black - “II”. Έρχονται με τη φόρα του ντεμπούτου τους.
Αν σας λείπει ο καλός Malmsteen: Iron Mask - “Diabolica”. Έχει και Diego Valdez στη φωνή.
Αν σας “χάλασε” το νέο Sabaton: “The Last Full Measure” των Civil War.
Θέλετε Fabio Lione και δεν χορταίνετε; Eternal Idol - “The Unrevealed Secret”.


 

Σας αρέσουν οι μελωδικοί deathsters, αλλά δε μπορείτε τα κάφρικα φωνητικά; The Embodied - “Ravengod”. Ακούγονται ως μελωδική death metal μπάντα χωρίς brutal φωνητικά. Αλλά να μου πεις, αυτό είναι πάνω-κάτω και οι ίδιοι οι μελοντεθάδες. “Σκληροί” με power metal απωθημένα!
Από όλο αυτό το “μπούτι-βυζί-φωνή” Female Fronted Metal (που στην ουσία power-ιά είναι απλά κάποιοι ντρέπονται να το παραδεχτούν), αν έπρεπε να διαλέξω κάτι, θα ήταν το μεγαλεπήβολο “The Holographic Principle των Epica, το εντελώς κινηματογραφικό “The Puzzle” της Dark Sarah και το εντυπωσιακό “Arakhne” των δικών μας Enemy of Reality. Σοβαρό, μουσικό άλμπουμ. Όχι μπανιστήρι metal.

 

Classic Doom - Epic Doom και ζωή σε μας...

Άκουσα από Candlemass το “Death Thy Lover”, τους είδα και με Mats Leven, μου τρέχουν ήδη τα σάλια. Πραγματικά must για τους απανταχού καταστροφολόγους, πεσιμιστές και «να ανοίξει η γη να με καταπιεί» οι δίσκοι των Stone Magnum (“Holy Blessings To None”), Spiritus Mortis (“The Year Is One”) και των δικών μας The Temple που διδάσκουν θανατικό στο “Forevermourn”. Από κοντά και οι Northern Crown με το προσκύνημα στους Candlemass που ονομάζεται “The Others”. Σε πένθιμους ρυθμούς, βάδισαν ακόμη τα “The Grand Wall” των Ordog και “Behind - Beyond” των Spirit Adrift, με το πρώτο να είναι ό,τι πρέπει για τους οπαδούς των My Dying Bride και πρώιμων Anathema.

 

Μάστορες οι Cardinals Folly και Lord Vicar (“Holocaust Of Ecstasy And Freedom” και “Gates Of Flesh” αντίστοιχα) για τους αμετανόητους 70s Sabbath fans και τους φίλους του πρωτόλειου doom, νοσταλγικό το ντεμπούτο των Worshipper “Shadow Hymns”, επιστροφή στις ρίζες για τους Witchcraft στο “Nucleus”, εξαιρετικό το ομότιτλο των Moon Coven...“Φευγάτο” μείγμα doom/stoner/psych/blues/ο,τι να'ναι από τους Αυστραλούς Elbrus στον ομώνυμό τους δίσκο και διαμαντάκι σωστό το ντεμπούτο των Μεξικανών (!) Spacegoat, που μ'άφησε με το στόμα ανοικτό. Η Gina Rios είναι η νέα ιέρεια του χώρου, πάει και τελείωσε.

Τέλος, δίσκοι άξιοι όχι απλά αναφοράς αλλά επαίνων, το απόλυτο “Realms” των Darkher, που φέρνει την ατμόσφαιρα κηδείας στα ηχεία μας και καθηλώνει καθώς και το μελωδικότατο doom/ambient “Hour of the Nightingale” των Trees of Eternity.

 

Progressive (όσα αντέχω τις παρλαπίπες δηλαδή)

Watchtower “Concepts of Math: Book One” - Τα απανταχού ιδρύματα φρενοβλαβών να ετοιμάσουν extra πτέρυγες παρακαλώ.
Fates Warning “Theories of Flight” - Δισκάρα. Ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει από το 1998.
Dream Theater “The Astonishing” - Δεν ταράζει τα νερά αλλά φανερώνει σημάδια ανάκαμψης.
Marillion “F.E.A.R” - Απευθείας σύνδεση με το ένδοξο παρελθόν τους
Redemption “The Art Of Loss” - Φορτισμένο συναισθηματικά, με Ray Alder στα φωνητικά.
Neal Morse “The Similitude Of A Dream” - Όλοι οι γνώστες λένε πως θα αφήσει εποχή.
Hammers Of Misfortune “Dead Revolution” - Ενώνουν τους πάντες, από epic warriors και true metallers ως progressive rockers.
Charred Walls Of The Damned “Creatures Watching Over the Dead” - Heavy/Thrash προοδευτικό, όσο και all star-ικό.

 

Sunburst “Fragments of Creation” - Με τον “Έλληνα Roy Khan” Βασίλη Γεωργίου και τον νέο ήρωα της κιθάρας Gus Drax να ξανακλέβουν τη παράσταση.
False Coda “Secrets and Sins” - Επίσης ελληνικό, επίσης καλό.
Verbal Delirium “The Imprisoned Words of Fear” - Επίσης ελληνικό, επίσης καλό vol. 2.
Hangar “Stronger Than Ever” - Με τον drummer/μηχανή Aquiles Priester
Overtures “Artifacts” - Για τους νοσταλγούς των Conception.
Assignment “Closing The Circle” - Με τον θεούλη των φωνητικών Diego Valdez (βλ. Iron Mask).

 

 

Royal Hunt “Cargo” - Σε δικά τους συμφωνικά progressive hard rock ύδατα οι Δανοί ευγενείς.
Myrath “Legacy” - Prog/power τσιφτετέλια.
Haken “Affinity” - Ενώνουν μαεστρικά τους Dream Theater με τους Porcupine Tree
Astrakhan “Adrenaline Kiss” - Με πρώην μέλη των Royal Hunt, Evergrey και Pain Of Salvation.
Huxley Would Approve “Grave New World Part One” - Πιο Pink Floyd είσαι ο ίδιος ο Waters.
The Dear Hunter “Act V: Hymns with the Devil in Confessional” - Όσοι δηλώνετε μαγεμένοι από αυτό το εκλεκτικό προοδευτικό rock, σας καταλαβαίνω απόλυτα.

Αυτά. Για περισσότερα στα κορίτσια μας.

 

Pagan -Viking - Folk, καλικάντζαροι, ξωτικά και τροβαδούροι...

Οι ηγέτες Moonsorrow του “Jumalten Aika” κυκλοφορούν ίσως τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους και ένα ορόσημο του pagan metal. Στον Τάσο δεν άρεσε αλλά εμένα να ακούτε. Οι Sig Ar Tyr στο “Northen”, πιστοί στο μανιφέστο Bathory, έβγαλαν το “Blood Fire Death” του σήμερα. Όχι, δεν είμαι ιερόσυλος.
Επικό γαελικό μέταλλο στο “Guardians” των Saor, που θα έκανε ακόμη και έναν Redcoat στη μάχη του Culloden να παραδεχτεί την αξία του.


 

Sojourner “Empires of Ash” - Ταξίδι σε πιο black ηχότοπους, εξίσου μαγευτικούς.
Romuvos “Infront Of Destiny” - Οι Λιθουανοί συνθέτουν ονειρική, φυσιολατρική μεσαιωνική μουσική για νυκτερινές εξορμήσεις - εκδρομές σε δάση, λίμνες και ποτάμια. Να πάτε, θα περάσετε ωραία.
Παραλίγο να ξεχάσω το πανηγυριτζίδικο “Legacy Of Blood” των Skiltron που με 5-10 λεπτά ακρόασης σου φτιάχνουν το κέφι για 5-10 μέρες.

Εκτός συναγωνισμού: Οι live δίσκοι των Saxon, Judas Priest και U.D.O. Δεν έχει γιατί. Είναι live δίσκοι των Saxon, Judas Priest και U.D.O

Extreme metal καφριλίκια μη ψάχνετε, εδώ έχουμε Τάσο και Στέφανο, εγώ δεν μπλέκομαι σε τούτα τα χωράφια, παρά σπάνια.


Ουφ! Αυτό ήταν. Στανταράκι όλο και κάτι καλό θα μου ξέφυγε, μέρες άλλωστε έκανα ξεσκαρτάρισμα. Που να μην κρατούσα και σημειώσεις μες στη χρονιά. Απογοητεύσεις - προσδοκίες κ.λ.π. δεν αναφέρω, πρώτον διότι τις πρώτες τις πετώ στα σκουπίδια γρήγορα, δεύτερον διότι δεν θέλω να γελά ο Μεγάλος σαν κάνω σχέδια.

Μόνο να 'μαστε καλά του χρόνου, να ξαναγράψω κατεβατό εγώ, να το διαβάσετε εσείς!

 

Read 674 times

Leave a comment