ΑΠΟ ΤΑ BLUES ΣΤΗΝ AMERICANA ΚΑΙ ΠΙΣΩ...

Thursday, 04 February 2016 15:34
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

The BLUES Pariah 

Από το Νίκο Καρέλλο

Η αλληλεπίδραση των μουσικών ειδών

Η επιρροή της Folk / Country μουσικής στην Αμερική στα Blues είναι αναμφισβήτητα μεγάλη όπως και το αντίθετο / Η ταυτοποίηση   της Country αποκλειστικά με Cowboys και Cowgirls , καρώ πουκάμισα και κιτσάτες μπότες, για πολλά χρόνια απέτρεπε πολλούς-βάζω και τον εαυτό μου μέσα- από το να ακούσουν μιαν  άλλη Country , πιο κοντά στη Folk παράδοση της Αμερικάνικης  μουσικής που εξέφραζε πάντα την φτωχότερη  κοινωνική τάξη  λευκών που συχνά δεν διέφερε σε τίποτε με την αντίστοιχη των έγχρωμων μειονοτήτων του Νότου(βλέπε Sharecropping). Η αλληλεπίδραση είναι πολύ παλιά- από τα πρώτα χρόνια ηχογραφήσεων- και έγινε πιο έντονη η παρουσία της την δεκαετία των 90s με την εμφάνιση ενός μουσικού ρεύματος που ονομάστηκε: Americana και περιλαμβάνει όλα τα είδη αμερικάνικης Roots Music  όπως  country, roots-rock, folk,bluegrass, R&B and blues.

Μια από τις πρώτες συνεργασίες Country –η μήπως θα έπρεπε να πώ Folk- και Blues μουσικών είναι αυτή του Woody Guthrie και ενός από τους πατέρες των Blues του Leadbelly στη κυκλοφορία της Folkways το 1988 του άλμπουμ: Folkways : the original Vision. Είναι ένας δίσκος-αναφορά σ’εκείνη την σχεδόν αρχαϊκή εποχή των ηχογραφήσεων που έγιναν ακριβώς τότε On Columbia”). που η μουσική βιομηχανία άρχισε να αδιαφορεί γι’αυτού του είδους τη μουσική.Περιέχει αντιπροσωπευτικά κομμάτια και τον δύο καλλιτεχνών που διασκευάστηκαν από πάρα πολλούς καλλιτέχνες της μετέπειτα Rock σκηνής άλλοτε κοντά στις αυθεντικές εκτελέσεις και άλλοτε δραστικά μεταλλαγμένα. Ένa σύντομο ταξίδι από την Country-Folk του Guthrie (Vigilante Man, We Shall Be Free, This Land Is Your Land) στα Αρχαϊκά blues του Leadbelly ( Gallis Pole, Goodnight Irene, Midnight Special.

Πολλοί μουσικοί του «κλασσικού» πλέον Rock  -και όχι μόνο αυτοί που παίζοντας το επονομαζόμενη Country Rock ήταν βαθιά επηρεασμένοι από αυτούς του δημιουργούς- αφιέρωσαν ακόμη και ολόκληρους δίσκους σαν φόρο τιμής  σε μεγάλους δημιουργούς  τόσο της Country όσο και της Blues μουσικής. Ένας απ' αυτούς  είναι και ο Country Joe McDonald (Country Joe and the Fish) που μέσα στην πιο Ψυχεδελική εποχή των ‘60s, το 1969 βγάζει τον πρώτο του προσωπικό δίσκο πλαισιωμένος από μουσικούς του Nashville και αφιερωμένο αποκλειστικά στον W.Guthrie έχει τίτλο:” Thinkin’ of Woody Guthrie” με εκτελέσεις κομματιών του Guthrie αλλά χωρίς να ξεχνά και τον Leadbelly.

Φτάνοντας στα σημερινά (2012) μουσικά δρώμενα βρίσκουμε έναν παλιό γνώριμο που και αυτός με την σειρά του επιχειρεί μια επιστροφή στο μουσικό παρελθόν του: Neil Young with Crazy Hors

Τίτλος του άλμπουμ:”Americana” .Περιέχει τι άλλο από διασκευές γνωστών “Λαϊκών” Αμερικάνικων τραγουδιών παιγμένα με τον χαρακτηριστικό ήχο των Crazy Horses: Oh Susanna, Clementine,This Land is Your Land αλλά και Wayfaring' Stranger, Gallows Pole και Tom Dula, οχι πάντα με εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Ένας μάλλον προβλέψιμος δίσκος που δεν προσθέτει αλλά ούτε και αφαιρεί τίποτα στην ιστορία του Neil Young αλλά που δείχνει την κλεφτή ματιά που ρίχνει η μουσική βιομηχανία σε πιο Roots και εναλλακτικές μουσικές τάσεις.

Τάσεις που έχοντας όλο και περισσότερο πολύπλοκα ονόματα σε μια προσπάθεια να περιγράφουν τις καταβολές τους (Alternative Folk,Dark Folk,Southern Goth,Neo Folk,Indie Folk και άλλα ) παρασύρουν ,όπως άλλωστε πάντα συνέβαινε ,όλο και περισσότερους Ευρωπαίους μουσικούς. Μέσα σε όλη αυτή την “συνεύρεση” και αλληλεπίδραση ειδών η παρουσία των Blues είναι δυνατή όχι μόνο σαν μουσικό είδος πρόσφορο για στείρα μίμηση και αναπαραγωγή, αλλά σαν συναισθηματική επιρροή (Blue Feeling).Μέσα σ' όλο αυτό τον χαμό νέων ονομάτων και τάσεων εμφανίστηκε και ένας παλιός γνώριμος να δώσει το δικό του στίγμα και να ξαφνιάσει ευτυχώς ευχάριστα: TOM JONES. Μετά από χρόνια περιπλάνησης στα καζίνο του Las Vegas .διασκεδάζοντας πενηντάρες νοικοκυρές και κάνοντας μας να τον θεωρούμε μια μεγάλη αλλά “χαμένη” φωνή,βγάζει τρεις δίσκους αφήνοντας τους πάντες άφωνους.

2010-Praise & Blame, 2012-Spirit In the    Room  και  2015 -Long Lost Suitcase

Τρεις υπέροχοι  δίσκοι  γεμάτοι  από  Blues, Dark Ballads, Folk ,Gospel, Spirituals ,  Americana και Country τραγούδια που μ’ έναν μαγικό τρόπο τα κάνει σχεδόν «δικά του». O Jones είχε δείξει ήδη από την συμμετοχή του σε μια από τις επτά ταινίες/αφιερώματα του Scorseze για τα Blues όπου τραγούδα μαζί με τον Van Morrison το Bring It On Home/ Trouble In Mind (με τον Jeff Beck στην κιθάρα), την επιθυμία του για “επιστροφή στις ρίζες”.Το ευχάριστο είναι ότι στις ζωντανές εμφανίσεις του επιδεικτικά αγνοεί τις εκκλήσεις του κοινού να τραγουδήσει το Delilah. Blues λοιπόν από την « φωνή», άλλοτε εκρηκτικά : Wish you would, Burning Hell του Hooker, Run On , άλλοτε εφιαλτικά και σκοτεινά: Nobody’s Fault but Mine , Soul of a Man , Bad As Me του Tom Waits(!) , Traveling Shoes ,  Ain ’t no Grave και άλλοτε  μελωδικά όπως μόνο αυτός ξέρει κάνοντας τα προσεκτικά επιλεγμένα κομμάτια ν’ ακούγονται φρέσκα και ανανεωμένα: Tomorrow Night , He Was A Friend Of Mine.Φτάνει μόνο ν’ ακούσετε τον Irish  Folk τρόπο που διασκευάζει το Factory Girl των Stones για να καταλάβετε. Όλο αυτό το υλικό είναι σοφά μοιρασμένο στα τρία άλμπουμ κάνοντας το δύσκολο να διαλέξεις.Η λύση είναι μία: τα παίρνεις και τα τρία. “When I Die Where Will I Go?” αναρωτιέται στο Burning Hell ο 75χρονος Tom Jones κάνοντας μας ν’ ανατριχιάσουμε... Κυρίες και κύριοι η  «ΦΩΝΗ» τραγουδά επιτέλους Blues.

 

 

Read 687 times

Leave a comment