Monuments on Facebook

Σκέψεις πάνω σε ένα άρθρο για τους Red Devils ,τον Lester Butler και τους Rolling Stones

Tuesday, 31 January 2017 12:33
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Υπάρχουν κάποια πράγματα που έγιναν κάπου, κάποτε και δημιούργησαν μύθους και ιστορίες που χάθηκαν μαζί με αυτούς που συμμετείχαν σ ‘αυτά...

Γράφει ο Νίκος Καρέλλος

Ο τραγικός θάνατος του Lester Buttler έκανε ακριβώς αυτό. Να δημιουργήσει ένα μύθο γύρω από τους Red Devils και τον μοναδικό δίσκο που άφησαν πίσω τους το "King King". Ένας από τους καλύτερους δίσκους στην ιστορία του λευκού Blues, ηχογραφημένο ζωντανά το 1992 σε μέρος “ταπεινό”- όπως ήταν το συνοικιακό club “King King” -που σημάδεψε και αυτούς και τον Butler. Το κακό ήταν ότι δεν υπήρξε συνέχεια.

 

Αρκούσε όμως για να δείξει με απλό , ανεπιτήδευτο και απόλυτα “RAW” τρόπο τι σημαίνει λευκό Blues. To “King King” υπήρξε ένα από τα πιο αγαπημένα albums που έπαιξα στα decks του “Blues” στα 32 χρόνια που αυτό υπήρξε. Διαβάζοντας το άρθρο του “συναδέλφου” Αλέξανδρου Ριχάρδου τον περασμένο Δεκέμβριο θυμήθηκα όλη την σχεδόν “ underground” έρευνα ώστε να βρεθεί “το χαμένο Blues άλμπουμ του Mick Jagger με τους Red Devils”. Κάτι που θα μου έδινε την ευκαιρία ν' ακούσω λίγο ακόμα Blues απ' αυτούς. Θυμάμαι ότι όταν τελικά βρέθηκε με τους γνωστούς τρόπους μέσω διαδικτύου, με ανυπομονησία κάθισα να το ακούσω .Το άκουσα και μετά -για χιλιοστή φορά- έβαλα να ακούσω το “ King King”. Ξανά! Και καπάκι το “13 featuring Lester Butler”, έναν άλλο δίσκο του Luster Buttler -μετά που έφυγε από τους Red Devils- με τους 13 , μια μπάντα που συμμετείχε ο Kid Ramos και ο Alex Schultz στην κιθάρα.

Οι 13 ήταν μια προσπάθεια να κρατηθεί το κλίμα των Red Devils. Που όμως και αυτή δεν είχε συνέχεια, αφήνοντας με την σειρά της μια δίψα για περισσότερο πρωτόγονο ηλεκτρικό Blues που μόνο ο Butler ήξερε να αποδίδει βουτώντας στην κυριολεξία το μικρόφωνο του ηχολήπτη και ουρλιάζοντας μέσα απ’ αυτό ψάχνοντας τον απόλυτο ήχο που θα ένωνε την ψυχή του με έναν Little Walter η έναν Jimmy Reed... Και το κατάφερε ( τουλάχιστον αυτό λέει ο μύθος και μ' αρέσει )!!!

 

Η συνεργασία των Devils με τον Jagger ποτέ δεν κατάφερε να πει κάτι πέρα από το ιστορικό του πράγματος. Καλοπαιγμένο, άρτιο και επαγγελματικά εκτελεσμένο λευκό blues και τίποτε άλλο. Δεν υπήρχε αυτό το μαγικό σπάσιμο των ποτηριών στο πάτωμα που ακούγεται στην εκτέλεση του “Smokestack Lightning” στο “13”με τον Butler να ουρλιάζει : “Somebody Put the X On Me,I Got The X On Me” και αμέσως μετά ακούγονται και κάτι σκυλιά να γαβγίζουν... Αληθινή κόλαση! Ο Butler κουβαλούσε την κατάρα του Robert Johnson. Μια κατάρα που στοιχειώνει όποιον ακολουθήσει τον πλέον αρχέγονο δρόμο των Blues...

Στα βιντεάκια του διαδικτύου τον ακούμε να λέει ότι δεν τον νοιάζει τι ώρα της ημέρας θα τραγουδήσει, γιατί για αυτόν το να τραγουδάει είναι σαν να προσεύχεται και τον “απελευθερώνει”. Έτσι ακριβώς ήταν όταν όλα ξεκίνησαν. Μπορεί να το βάρυνα λίγο το πράγμα, αλλά η ιστορία των Blues είναι γεμάτη με ταραγμένες ψυχές που προσπαθούσαν να βρουν εξιλέωση μέσα από τον μοναδικό τρόπο που ήξεραν να εκφραστούν. Την μουσική τους.

 

Δεν θέλω να υποβιβάσω την σπουδαιότητα των Rolling Stones , του Mick Jagger και την αγάπη του για τα Blues. Ο δίσκος του με τους Devils και το τελευταίο άλμπουμ των Stones που είναι μπορώ να πω ένας φόρος τιμής στην μουσική που τους ενέπνευσε, και είναι άψογοι. Τέλειοι θα μπορούσα να πω. Aλλά κάτι λείπει. Αυτό το κάτι το είχε ο Lester Butler και οι Red Devils που με την σειρά τους το έχασαν κι αυτοί… Μην αδικούμε τους Stones. Στο κάτω κάτω αυτοί μας έμαθαν τον δρόμο να βρούμε “στιγμές” όπως οι Red Devils και να τους κάνουμε κομμάτι της μουσικής μας “μνήμης”!

Όλα έχουν σημασία τους.
Τίποτε δεν πάει χαμένο.
Όλα έχουν την θέση τους...
Έτσι και οι μοναδικές στιγμές του "κάπου, κάποτε"

 

 

Read 382 times

Leave a comment