Monuments on Facebook

THE JOSHUA TREE TOUR 2017 - “Πάμε σαν άλλοτε”

Thursday, 02 February 2017 16:17
Published in Αρθρογραφία

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις που αφορούν τη μουσική το 2017 είναι πως οι U2 θα περιοδεύσουν ανά τον κόσμο παίζοντας το οριακό album τους “The Joshua Tree” στην ολοκληρία του, με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη του κυκλοφορία.

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Προσωπικά οι U2 έχουν πάψει να με συγκινούν εδώ και περισσότερο από 20 χρόνια, ο δε Bono μου είναι εξαιρετικά αντιπαθής. Μαζί με κάτι Coldplay, Bon Jovi, Metallica κ.λ.π., προτείνουν μια νερωμένη εκδοχή του ροκ, φτιαγμένη για να αρέσει σ’ αυτούς που δε γουστάρουν και πολύ rock ή heavy metal (αυτοί που γουστάρουν πολύ rock και metal, προτιμούν Megadeth ή Monster Magnet ή Clutch, κατά τη γνώμη μου!).

 

Η είδηση όμως έχει τη σημασία της. Το τελευταίο album των U2 και η περιοδεία που το συνόδευσε ήταν ο ορισμός της αποτυχίας. Το μεν “Songs of Innocence” ούτε δωρεάν δε μπόρεσαν να το διαθέσουν, με την επαίσχυντη συμφωνία με την Apple όπου το album ερχόταν δωρεάν και προ εγκατεστημένο σε κάθε της καινούρια συσκευή, και ψάχναμε τρόπο να το ξεφορτωθούμε! Η δε περιοδεία με διαθέσιμα εισιτήρια, αραιά αραιά, παρόλο το υπερθέαμα.

Οπότε έκαναν οι U2 την ανάγκη φιλοτιμία, και το γύρισαν στη νοσταλγία. Και πάλι ταπεινή μου γνώμη πως, όταν ένας καλλιτέχνης σταματάει (προσωρινά ή οριστικά, αδιάφορο) τη δημιουργία και το γυρνάει στη νοσταλγία, ειδικά παίζοντας ολόκληρα άλμπουμ του χρυσού του παρελθόντος ή Greatest Hits shows, παύει να είναι ζωτικός και δημιουργικός. Το κάνουν οι περισσότεροι, κακά τα ψέματα. Ακόμη κι οι αγαπημένοι μου Deep Purple έπαιξαν σε Αμερικάνικη περιοδεία πριν λίγα χρόνια ολόκληρο το “Machine Head”. Σφάλμα τους.

Το κοινό δε θέλει “Songs of Innocence”, ούτε “Now What?”! Θέλει τις επιτυχίες που ξέρει, αυτές με τις οποίες μεγάλωσε, σε μια υποσυνείδητη προσπάθεια να ξαναζήσει τα νιάτα του. Έτσι εξηγείται το ένα εκατομμύριο πανάκριβων εισιτηρίων που εξαντλήθηκαν σε μια μέρα, για την Ευρωπαϊκή περιοδεία των Guns ‘n’ Roses χωρίς υποψία νέου άλμπουμ. Και δε λέω πως είναι κάτι κακό, ούτε καλό, είναι αυτό που είναι. Ένα γεγονός.

 

Επαναλαμβάνω, όμως, κάτι που έγραφα σε ένα άλλο κείμενο για τον Bob Dylan. Ο αληθινός ρόλος του καλλιτέχνη -του σπουδαίου καλλιτέχνη!- είναι να δημιουργεί και να καθοδηγεί το κοινό του, όχι να το ακολουθεί και να προσπαθεί να του ικανοποιήσει τα γούστα. Και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα οξύμωρα της rock μουσικής : οι περισσότεροι μεγάλοι, δημοφιλείς καλλιτέχνες (δεν εξαιρώ φυσικά τους U2) έτσι κέρδισαν την αγάπη των οπαδών τους: επειδή είχαν κάτι να προτείνουν, και είχαν ιδέες και καψούρα να πάνε τη μουσική τους πιο μπροστά, και οι οπαδοί τους ήταν ευτυχισμένοι που τους ακολουθούσαν σ’ αυτό το ταξίδι. Τη στιγμή που παύουν να το κάνουν αυτό, δημιουργείται η σαφής διάκριση ανάμεσα στον αληθινά σπουδαίο δημιουργό και στη μηχανή αναπαραγωγής επιτυχιών. Διαλέγεις και παίρνεις.

Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι η περιοδεία “The Joshua Tree Tour 2017” θα σπάσει ταμεία. Και θα είναι η αρχή ενός φαύλου κύκλου ο οποίος θα αποφέρει μεν εκατομμύρια, αλλά καλλιτεχνική χρεωκοπία.

*Υποσημείωση : από όλα αυτά εξαιρείται μόνο ο Bruce Springsteen (ο μοναδικός, ίσως, 100% αλάνθαστος καλλιτέχνης σε όλη την ιστορία του rock) : όταν ο Springsteen έπαιξε ολόκληρα albums του, δεν ήταν ούτε το μισό του set, και ήταν πάντα διανθισμένα με τα ακυκλοφόρητα κάθε εποχής, που ποτέ δεν είχαν παιχτεί live!...

Read 604 times

Leave a comment