"UNTIL THE LIGHT TAKES US, DARKNESS SURROUND US" - BLACK METAL

Wednesday, 08 March 2017 09:25
Published in Αρθρογραφία

To black metal είναι το πιο συζητημένο υποείδος μουσικής στον πλανήτη, για τους λάθος(;) λόγους. Αυστηρά τέκνο του underground, έχει παγκόσμια απήχηση, αν και λιγότερο για την καλλιτεχνική του αξία, αλλά περισσότερο για το κουτσομπολιό.

Επιχειρηματολογεί ο Στέφανος Τυροβολάς

Τα γεγονότα γνωστά στους παροικούντες τον ακραίο ήχο· Inner Circle, Black metal mafia, πυρπολήσεις εκκλησιών, μισανθρωπισμός (επί της ουσίας, στην πλήρως αντι-διαφωτιστική του έκφανση), φόνοι, αυτοκτονίες, αλλά και τιμιότητα. Η Σκηνή στη Νορβηγία αποτελείται εκείνη την περίοδο από βαριεστημένα τέκνα της σοσιαλδημοκρατικής πληρότητας μεν, που το ζουν στα άκρα δε. Αν το “rockandroll” όνειρο για τη γενιά των 70'ς ήταν ελευθεριότητα και καταχρήσεις, και τα 80'ς έγινε μπίζνα και καταχρήσεις (χωρίς να υποτιμούμε βέβαια το κύμα οργής που ξυπνούσε ο νεοφιλελευθερισμός και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, αλλά με την γνώση της ικανότητας των δισκογραφικών, όλη αυτή η οργή να μετατρέπεται σε mainstream καταναλωτισμό· μην πάτε μακριά οι Metallica και oi Maiden είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα), στις αρχές των 90'ς υπήρχε ένα κενό.

Λίγο το «τέλος της ιστορίας» που ανακηρύχτηκε με την πτώση της Ε.Σ.Σ.Δ, λίγο η αναζήτηση σκοπού σε μια κανονικοποιημένη καθημερινότητα, οδηγεί τη νεολαία εκείνης της περιόδου σε αναζητήσεις έκφρασης. Δεν υπάρχουν τα αντιπολεμικά κινήματα των 60-70'ς, δεν υπάρχει ο φόβος του πυρηνικού ολέθρου των 80'ς, υπάρχει μόνο ιδιωτική οικονομία και φιλελευθερισμός.

Στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, αναπτύσσεται το grunge, με προοδευτικό πρόσημο, ενώ το thrash συνεχίζει να αποτελεί μια μαζική κουλτούρα μουσικής βιαιότητας, για μια κοινωνία που έκλεινε την πόρτα των ευκαιριών για τη νεολαία όλο και περισσότερο.

 

Στην από δω πλευρά του Ατλαντικού, το concept είναι πάντα ''more''. Πιο γρήγορα, πιο ακραία, πιο βίαια. Από την αμπαλοσύνη, αλλά την τέρμα evil κατάσταση των Venom, στον τρόμο των Celtic Frost, και στην πρώτη εμφάνιση του Βορρά (Bathory), αλλά και στο ''πιο λυσσασμένος πας μέσα'' thrash της Αγίας Γε(γ)μανικής Τα(γ)ιάδας, στην Ευρώπη τα πράγματα ήταν πάντα πιο σοβαρά.

Έτσι φτάνουμε στις αρχές του 90'ς και την ανάγκη μερίδας των νέων στο Oslo, να προκαλέσουν αποστροφή, βασιζόμενοι στο σπόκοσμο image και στην χύμα DIY αισθητική, τόσο παικτικά όσο και ηχητικά. Σε σύγκριση με τους ''παπάδες'' που παίζονται στην Tampa εκείνη την περίοδο, το black είναι το punk της νέας εποχής.

Ατσουμπαλιά, μονολιθικότητα, ΕΝΑ riff, κακία, γαμώ την παναγία.

Δεν μπορεί να πει κανείς ότι οι συνθήκες ήταν ιδανικές για να αποκτήσει την κοινωνική αναφορά που είχε το punk στην Αγγλία.

Αντιθέτως είχε όλο το περιεχόμενο για να δώσει πάτημα σε κάθε λογής μισαλλοδοξία. Προφανώς και τα υποκείμενα παίζουν τεράστιο ρόλο, και ο Varg Vikernes είναι ο Νο 1 υπεύθυνος για ό,τι είναι σήμερα το black, καθώς ήταν αυτός που έβαλε την ιστορία σε κίνηση, με τον φόνο του άσπονδου bandmate και ''αρχηγού'' της Σκηνής, Euronymous.

 

Ο Varg Vikernes είναι οπαδός της φυλετικής θεωρίας, δηλαδή ρατσιστής και σκληρός αντισημίτης και αντιισλαμιστής, δηλαδή νεο-ναζί. Δεν είναι τυχαίο ο,τί αποτέλεσε έναν από τους παραλήπτες του μανιφέστου του Μπρεϊβικ, που αιματοκύλησε το camping της νεολαίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Νορβηγίας το 2011.

Η επιρροή του ιδεολογικοπολιτικά στo black metal είναι μεγάλη, αλλά προφανώς δεν είναι ο μόνος. Η τάση του black (μηδενισμός, αντι-ανθρωπισμός) και το βαθύ μίσος προς την οργανωμένη χριστιανική πίστη (αλλά όχι προς τη θρησκεία γενικά) εξηγούν εν μέρει αυτή την ταύτιση.

Ταυτόχρονα είναι πραγματικό στοιχείο, ό,τι τα στοιχεία του ρομαντισμού και του μυστικισμού ενυπάρχουν σε μεγάλο βαθμό στο image, αποτελώντας καθοριστικό παράγοντα στο είδος. Και οι δυό αυτό παράγοντες είναι επί της αρχής συντηρητικο-αντιδραστικοί, αλλά βασικοί στην κουλτούρα του black, που σε συνδυασμό με την αντικοινωνική ατομικότητα πολλών από τους συμμετέχοντες, φτιάχνουν μια πρώτη ύλη πολύ θελκτική για την ανάπτυξη φασιστικών αντιλήψεων.

 

Black metal. Μεταρρυθμίζεται ή ανατρέπεται;

Μέσα στον σαρκασμό του, το παραπάνω ερώτημα απασχολεί όσους-ες αγαπάνε αυτό το μουσικό ιδίωμα, και ταυτόχρονα απεχθάνονται-πολεμούν τον φασισμό. Η απάντηση δεν είναι απλή, και σίγουρα δεν μπορεί να είναι μονοσήμαντη. Από το ''γιατί ακούς ακόμα'', μέχρι το αντιφα black metal, υπάρχει μια ισορροπία που πρέπει να βρεθεί.

Ακούω black γιατί μου αρέσει.

Γιατί γ@μ@ει και δέρνει.
Αλλά ταυτόχρονα με προβληματίζει βαθύτατα η ταύτιση του με τον απόπατο της ανθρώπινης ιδεολογίας και πρακτικής.

 

Το Heavy Metal αλλά και τα ακραία παρακλάδια του πολύ περισσότερο, ενώνουν ανθρώπους με διαφορετική κουλτούρα, διαφορετική καταγωγή, διαφορετικό χρώμα, νέους-ες, μεγαλύτερους, straight και lgbtqi, αστούς και εργαζόμενους-ες, όλους και όλες με ένα κοινό στοιχείο.

Το αίσθημα του ασυμβίβαστου.

Και του -μάλλον-δύσκολα προσαρμοζόμενου.

Είναι επαναστατική πράξη να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα, σε κάθε επίπεδο και ειδικά σε κάθε τομέα που διαμορφώνει κουλτούρα και από εκεί και ύστερα συνείδηση. Πόσοι-ες νέοι-ες ξεκίνησαν να αμφισβητούν τον κόσμο και τα δεδομένα τριγύρω τους, έχοντας σαν πρώτο ερέθισμα ένα αγαπημένο συγκρότημα ακραίας (και όχι μόνο) σκηνής; Νομίζω πολλοί-ες..

Η ακραία μουσική οφείλει να αποτελεί αφυπνιστικό συνειδησιακό παράγοντα, ειδικά στις μικρότερες ηλικίες. Η τέχνη είναι φορτισμένη , όπως και κάθε διαδικασία πολιτικής πρακτικής (όλα είναι πολιτικές πράξεις στην καθημερινότητά μας), και αυτή η φόρτιση μεταβάλλεται. Στο ιδίωμα που προσωπικά αγαπώ και παρακολουθώ τόσα χρόνια η φόρτιση είναι ξεκάθαρα αντιδραστική, με μικρές εξαιρέσεις. Το ζήτημα είναι να βρεθεί η μεθοδολογία αυτό να μεταβληθεί, γιατί πολύ απλά είναι παράλογο. Είναι παράλογο η ακραία μουσική αυτού του είδους να παίζεται και να απευθύνεται σε λίγους ''καθαρούς'' τύπους, από τη στιγμή που το ίχνος της είναι παγκόσμιο. Είναι παράλογο να είναι καθολικά και τυφλά μισανθρωπική, αλλά αντιθέτως οφείλει να επενδύσει πάνω στις παρακαταθήκες της αντιχριστιανικής θεώρησης· Ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης, ενάντια σε κάθε μορφή υπακοής, ενάντια στο μεταφυσικό, αλλά και στην εκμετάλλευση στο όνομα οποιουδήποτε.

Οφείλει να προτάξει την αμφισβήτηση της σημερινής πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά με την ανάπτυξη της βαθιάς λογικής, ό,τι υπερασπίζεται ''Τον έκπτωτο άγγελο'' του παραμυθιού, συνεπώς δεν μπορεί να μην υπερασπίζεται τους κυνηγημένους και τους κοινωνικά έκπτωτους αυτής της ζωής.

Η ακραία μουσική και το black πιο συγκεκριμένα, έχει στιγματισθεί· Είναι ζητούμενο να μην αφεθεί όμως. Για κάθε φασίστα καπηλευτή, υπάρχει η γνώση ο,τί τη μουσική αυτή την αισθάνονται δική τους, άνθρωποι σε κάθε γωνιά του πλανήτη, και την προωθούν και μουσικάρες που απεχθάνονται και πολεμούν τον φασισμό.

Αν το ακραίο, μουσικά και καλλιτεχνικά τείνει να ηγεμονεύσει τα επόμενα χρόνια, αποτέλεσμα και της κρίσης, αλλά και της ανάγκης για έκφραση κόντρα σε μια πραγματικότητα που μας πνίγει, το black ή θα αλλάξει ιδεολογικό προσανατολισμό, φορτιζόμενο διαφορετικά, ή θα καταλήξει στα βάθη του underground από όπου προήρθε.

 

Venom backstage photo @ Metal Invader Festival OAKA 1997 by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

Read 875 times

2 comments

Leave a comment