Monuments on Facebook

DEEP PURPLE - “InFinite”

Thursday, 09 March 2017 11:14
Published in Αρθρογραφία

Επιβεβαιώνεται αυτό που λέει χαριτολογώντας καμιά φορά σε συνεντεύξεις ο Ian Gillan, ότι οι Deep Purple είναι ένα instrumental, σχεδόν jazz συγκρότημα, πάνω από τα τραγούδια του οποίου, που και που εμφανίζεται ένας τύπος και τραγουδάει, σποραδικά.

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Ζώντας εδώ και λίγες μέρες με το “InFinite”, ένα είναι σίγουρο. Υπάρχουν χιλιάδες καλά συγκροτήματα, και το καθένα παίζει τη μουσική του, ανεξαρτήτως ύφους ή ήχου, και παίζουν καλά, μέτρια, συχνά αριστουργηματικά, αδιάφορο κι αυτό, πάντως παίζουν ο καθένας τη μουσική του. Οι Deep Purple παίζουν απλώς ό,τι θέλουν. Ειδικά τώρα, στα τελευταία δύο albums, όχι ότι ακολουθούσαν ποτέ καμιά φόρμουλα, καμιά συνταγή, αλλά στο “Now What?!” και στο “InFinite”, κάτω από τη σιδερένια αλλά περιέργως απελευθερωτική πειθαρχία του Bob Ezrin, έχουν ξεφύγει.

Σε λιγότερο από ένα μηνάκι βγαίνει το άλμπουμ, και σας προκαλώ να χαρακτηρίσετε/ κατηγοριοποιήσετε, ω εσείς, φίλοι των ετικετών, τραγούδια όπως το “The Surprising” ή το “All I Got Is You” ή το “Get Me Outta Here”. Αδύνατον! Ακόμη και στα πιο συμβατικά rock τραγούδια του δίσκου, κάποια στιγμή ξεφεύγουν από την αναμενόμενη rock δομή και ξαφνικά γίνεται της πουτάνας, όπως στα δυόμιση λεπτά του “On Top of the World” ή στη γέφυρα του “One Night in Vegas”. Ακόμη και τα πιο συμβατικά αυτά τραγούδια είναι γεμάτα με ενδιαφέρουσες θεματάρες και μελωδίες που δεν περιμένεις ν’ ακούσεις διότι κανείς πια δεν παίζει έτσι. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο ορισμός του προοδευτικού rock, με την αληθινή έννοια του όρου, δηλαδή του rock που δε φοβάται να πειραματιστεί και να κάνει ότι του λέει το μουσικό του ένστικτο κι η καρδιά του, και όχι η συνταγή ή το κοινό ή η προσδοκώμενη επιτυχία.

Θα ακούσετε στο “InFinite” μια χαριτωμένη αλλά παντελώς αχρείαστη διασκευή του “Roadhouse Blues” των Doors, αλλά κι ένα υπεράνω πάσης περιγραφής έπος που ακούει στο όνομα “Birds of Prey” κι είναι εκεί ψηλά μαζί με το “Fools” και το “Perfect Strangers” και το “Strangeways” και το “Uncommon Mann”. Δε θα ακούσετε κανένα χιτάκι, δεν υπάρχει, αλλά δε θα ακούσετε τίποτε που να παραπέμπει ευθέως στις χρυσές στιγμές του παρελθόντος. Θα ακούσετε ένα συγκρότημα που δε φοβάται τα ύψη και κανέναν κίνδυνο, ακριβώς επειδή τα έχει κάνει όλα, τα έχει δει όλα, και δεν έχει να χάσει τίποτα.

 

Κι όλα αυτά σε επίπεδο συνθετικό. Σε επίπεδο παιξίματος, το’χω γράψει ξανά, δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ συγκρότημα στην ιστορία της μουσικής μας που να στηριζόταν τόσο πολύ στη μεγαλοφυία δύο σολιστών (Blackmore και Lord) και όχι μόνο δε χάθηκε όταν χάθηκαν αυτοί, αλλά διατήρησε το χαρακτήρα του και τους αντικατέστησε με άλλους δύο, όχι συγκρίσιμους, ποτέ συγκρίσιμους, αλλά εξίσου σπουδαίους στην εποχή τους και στις συνθήκες τις οποίες κλήθηκαν να υπηρετήσουν. Εδώ, ο Steve Morse είναι πιο συγκρατημένος, πιο ομαδικός, πιο rock, πιο blues, ενώ ο Don Airey είναι απλώς ανεξάντλητος. Για τους τρεις “παλιούς” δε χρειάζεται να γράφω κοινοτυπίες. Είναι αυτοί που είναι. Οποίος γνωρίζει, γνωρίζει.

 

Ας σημειωθεί πως τα κομμάτια είναι παιγμένα live, φυσικά με overdubs solos κλπ, αλλά live και συχνά πρώτη λήψη. Άλλωστε είναι προϊόν τζαμαρίσματος στο studio, όπως έκανε ο κόσμος όταν το rock ήταν ακόμη ζωτικό!... Έχει άπειρο ενδιαφέρον το 90λεπτο ντοκιμαντέρ που συνοδεύει το άλμπουμ σε DVD και λέγεται “From Here To Infinite”. Πολλοί, θα μάθουν πολλά!…

Με ρωτάνε, είναι καλύτερο από το “Now What?!”. Όχι, δεν είναι. Ούτε χειρότερο είναι, ούτε ισάξιο είναι. Είναι διαφορετικό. Και δε μπορείς να ζητήσεις τίποτε καλύτερο, τίποτε πιο σπάνιο, τίποτε πιο πολύτιμο.
Μακάρι να ήταν διπλάσιο.
Μακάρι να μην είναι το τελευταίο.
Αλλά και να είναι, τι εκπληκτικό, περήφανο φινάλε!

Read 603 times

Leave a comment