Monuments on Facebook

DEEP PURPLE – ‘’Time fοr Bedlam’’ / The EP

Saturday, 11 March 2017 11:43
Published in Αρθρογραφία

‘’Όσοι χάσατε τον δρόμο και το ενδιαφέρον σας για την «Βαθιά Μωβ» παρέα τα τελευταία χρόνια της Mark VIII σύνθεσης, ίσως να ξαναμπείτε στο μονοπάτι τους με αυτή την ύστατη προσπάθεια τους’’.

Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος

Πρέπει να παραδεχτώ πως αυτό δεν το περίμενα. Όχι πως οι Deep Purple δεν είναι ικανοί να κυκλοφορήσουν ακόμα αξιόλογες δουλειές. Και αναφέρομαι φυσικά για τα τελευταία χρόνια. Για την Mark VIII σύνθεση, που όλοι μας πιστεύω γνωρίζουμε μετά και την αποχώρηση του μεγάλου εκλιπόντα Jon Lord, καιρό πριν αφήσει αυτόν τον μάταιο κόσμο και ταξιδέψει στο άγνωστο. Αφήνοντας μας μονομιάς ορφανούς, κοιτάζοντας τους ουρανούς κάθε τόσο παραπονεμένοι για την απώλεια του. Πόσο φτωχότερη είναι πλέον η μουσική χωρίς την έστω φυσική του παρουσία…

 

Ο μεγαλειώδης Jon Lord αποσύρθηκε από το συγκρότημα για προσωπικούς λογούς αλλα και κούρασης το 2002 και απεβίωσε εξαιτίας της «κακιάς αρρώστιας» το 2012. Το Κύκνειο Άσμα του με τη θρυλική μπάντα ήταν το ‘’Abandon’’. Προφητικότατος ο τίτλος δεν νομίζετε; Έκτοτε τη θέση του μεγάλου, κατέλαβε ο Don Airey (σημ: ο Lord άφησε στο συγκρότημα το δικό του Hammond Organ για τον Don). Μια άλλη μεγάλη μορφή της αγαπημένης μας μουσικής, που με μεγαλοπρέπεια πάντα πλαισιώνει συγκροτήματα, εξαιτίας της λάμψης του χαρακτήρα του και της προσωπικότητας που κουβαλά ως μουσικός, από όπου και αν έχει περάσει. Χωρίς να προσπαθεί να γίνει ο ίδιος ένας Jon Lord. ΔΕΝ το έχει ανάγκη!

 

Ο Don Airey βλέπετε, δεν γεμίζει παπούτσια όπου πάει, εάν στην θέση του προϋπήρχε κάποιος άλλος. Φτιάχνει και ράβει τα δικά του! Τόσο μεγάλος είναι. Και δεν «κλέβει». Σημαντικότατο. Σεβόμενος πάντα, την προϊστορία της θέσης που κατέχει, έχοντας και μέγιστη αυτογνωσία για τον σκοπό του. Είναι ένας και μοναδικός. Τι να πούμε τώρα εμείς για τον μάστορα; Θα ξεκινήσουμε την συζήτηση σήμερα και άγνωστο πότε θα ολοκληρώσουμε. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους και αξιολογότερους, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις και από τους πιο υπέρ-υποτιμημένους Keyboard Players όλων των εποχών. Πάνω από όλα όμως, είναι ένας Gentleman και από όσα έχουμε διαβάσει όλα αυτά τα χρόνια, πρόκειται για μια εξαίρετη, γλυκύτατη και προσγειωμένη προσωπικότητα .

 

Για να πάμε τώρα όμως στο Φρενοκομείο ή Τρελοκομείο αν προτιμάτε. Αυτό σημαίνει “Bedlam”. Εμπεριέχει βέβαια και την έννοια της Αναρχίας και του Χάους η λέξη αυτή. ‘’Ώρα για το Φρενοκομείο’’ η ‘’Ώρα για το Χάος ‘’είναι ο τίτλος του EP λοιπόν και φυσικά μιλά για… τα χρόνια που βιώνουμε. Άδικα; Τουναντίον. Συμφωνούμε 100%. Ζούμε «επικές στιγμές ανείπωτης καθημερινής τρέλας» με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, ως ένα είδος προς εξαφάνιση έτοιμο για αυτοκαταστροφή…
Εκπλήσσομαι θετικά στο άκουσμα αυτού του νέου EP, που με αυτόν τον τρόπο ήθελε να στρώσει τον δρόμο με ροδοπέταλα για το νέο τους άλμπουμ. Το πρώτο, αυτό εδώ, έχει ήδη κυκλοφορήσει από τις 3 Φεβρουαρίου. Το δεύτερο, το κανονικό, που πάντα σύμφωνα με δηλώσεις των Purple θα είναι και το τελευταίο της πολυσχιδούς και ποικιλόμορφης καριέρας τους, θα κυκλοφορήσει στις 7 Απριλίου, φέροντας τον τίτλο ‘’Infinite’’.

Και τα καταφέρνει το άτιμο. Ναι. Τα καταφέρνει να μας μπάσει εύκολα θα τολμήσω πω, με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Τόσο που δεν το περίμενα, θέλω να είμαι ειλικρινής. Είχα «χάσει» και ο ίδιος αρκετά τα ίχνη τους, στους τελευταίους δίσκους. Δεν μου έκαναν το «κλικ» που λέμε. Όχι επειδή ήταν κακοί δίσκοι! Για τα γούστα μου ήταν σχετικά αδιάφοροι. Κάπου έμειναν στάσιμοι θεωρώ. Να όμως που ήρθε η ώρα να μετανοήσω, να αναθεωρήσω λίγο και να μου προκαλέσουν εκ νέου το ενδιαφέρον ξανά. Τουλάχιστον με αυτό το EP. Για το άλμπουμ θα μιλήσουμε πιο σφαιρικά και ολοκληρωμένα, όταν θα έρθει η κατάλληλη στιγμή. Άλλωστε ο Παναγιωτόπουλος κατέθεσε ήδη την εμπεριστατωμένη έως και οπαδική γνώμη του στο μουσικό χωριό μας!

Για πολλοστή φορά λοιπόν το συγκρότημα κυκλοφορεί ακόμα ένα EP. Πόσα τέτοια έχουν κυκλοφορήσει στην καριέρα τους; Πάρα πολλά. Άπειρα. Τo πρώτο κυκλοφόρησε με το “Hush” του 1968. Τόσο πίσω. Είναι μια τακτική που έχουν υιοθετήσει από παλιά και δεν ήταν οι μόνοι.
Να πούμε λίγο τι σημαίνει και EP για όσους φίλους έχουν περιέργεια να μάθουν αν δεν γνωρίζουν. EP σημαίνει Extended Play. Δηλαδή κάτι σαν ένα Single μεγάλης διαρκείας, που μπορεί να περιέχει συνήθως αρκετά κομμάτια έως και πολλά. Υπάρχουν κυκλοφορίες ΕP από διάφορα συγκροτήματα, με διάρκεια σχεδόν ενός ολόκληρου άλμπουμ. Τακτικές των ‘’μανατζαρέων’’ και των εταιριών. Πολλές φορές και των συγκροτημάτων.

Στο ‘’Time for Bedlam’’ προσφέρουν, ως προπομπό, τέσσερα κομμάτια για να μας προϊδεάσουν για το τι πρόκειται να ‘’γεννήσει’’ η πεντάδα της Mark VIII και πού θα στοχεύσουν ηχητικά. Άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός μια τέτοιας κυκλοφορίας. Περιέχει λοιπόν, 2 instrumental κομμάτια και 2 τραγούδια. Ατμοσφαιρικότατα, μελωδικά, με ρεφρέν που προκαλούν τις αισθήσεις. Το ‘’Hip Boots’’ είναι μάλλον ένα από τα ωραιότερα ορχηστρικά που έχουν γράψει ποτέ, φέρνοντας στο νου παλιές ένδοξες ημέρες. Αλλα πρέπει να ενημερωθείτε, πως, δυστυχώς, δεν θα συμπεριληφθούν όλα στην κανονική ροη του ‘’Infinite’’ άλμπουμ. Ή θα έχουν μια άλλη τελική μορφή. Ο λόγος; Π.χ. το ‘’Boots’’ είναι απλώς μια σύνθεση του Ian Paice, το όποιο προσφέρεται για jamming και ευκαιρία για πρόβες στο studio. Μια γενεσιουργός στιγμή για ανακάλυψη και δημιουργία. Και αυτό έχει μεγάλη σημασία. Για να μπορούμε λίγο να καταλάβουμε πως σκέπτονται.

 

Δυο κομμάτια δεν πρόκειται να συμπεριληφθούν καθόλου, και μιλώ για τo αρκετά κάλο και ευδιάθετο ‘’Paradise Bar’’ και το πανέμορφο παλιό τραγούδι ‘’Uncommon Man’’. Σύνθεση του 2013 από τον δίσκο ‘’‘’Now What?!’’ στην instrumental μορφή του εδώ, που αναδεικνύει την δυναμική του Steve Morse και του Don Airey, θυμίζοντας το ‘’Contact Lost’’ από το άλμπουμ ‘’Bananas’’ του 2003 και το ‘’Loosen My Strings’’ από το ‘’Purpendicular’’. Τo ομώνυμο ‘’Time for Bedlam’’ είναι επίσης ένα αξιολογότατο κομμάτι και θα είναι το μόνο τραγούδι που θα υπάρχει στο ‘’Infinite’’.
Με τον πολιτικό, σαρκαστικό και ειρωνικό στίχο για τα έργα και της ημέρες του ανθρώπου με λίγα λόγια, και για το πού βαδίζει.

Με την περίεργη εισαγωγή του, ξεκινώντας με την παραμορφωμένη ρομποτική φωνή του Gillan, προλογίζει για να δώσει το στίγμα του άλμπουμ:

‘’Descending the cold steps of the institution for the politically insane
Never to be seen again
Saying farewell to daylight
From henceforth I shall rot in a stinking bed of wet straw’’….

Είμαστε για δέσιμο …τι λέτε; Εγώ σίγουρα.

Πάντως δώστε αν θέλετε μια ευκαιρία αν απομακρυνθήκατε από την μπάντα εδώ και χρόνια.

Όσοι χάσατε το ενδιαφέρον σας με αυτούς τους πέντε βετεράνους τα τελευταία χρόνια, ίσως να βρείτε κάτι σε αυτά που θα μας προσφέρουν για το τέλος τους.

Όπως και όταν αυτοί το επιλέξουν.

Read 278 times

Leave a comment