APRIL 5th: “Ε, ας τη ονομάσουμε ημέρα Grunge τότε!”

Thursday, 13 April 2017 08:03
Published in Αρθρογραφία

Με αυτή την φράση νομίζω είχε συνοψίσει με τον καλύτερο τρόπο ένας αγαπημένος φίλος τις συμπτώσεις της 5ης Απριλίου.

Γράφει ο Αντώνης Αντωνιάδης

Το θυμάμαι σαν σήμερα, να κουβεντιάζουμε τα γεγονότα που συνέβησαν αυτήν την μέρα και που καθόρισαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μια ολόκληρη μουσική σκηνή και πιθανότατα όλες τις γενιές οπαδών που την αγάπησαν, την ακολούθησαν και την ακολουθούν ακόμα και σήμερα, ότι κι αν σημαίνει αυτό (συμπεριλαμβανομένου κι εμένα μέσα).

 

Ο λόγος φυσικά για την μουσική σκηνή των 90s του Seattle, η οποία από τους “απέξω” που δυσκολεύονταν να την αντιληφθούν και να την “κατατάξουν” κάπου, την ονόμασαν “Grunge”. Παρά το γεγονός ότι η αφορμή δόθηκε από μια δήλωση του Mark Arm, τραγουδιστή των Green River, σε μια προσπάθεια του να περιγράψει τον ήχο της μπάντας του. Ο ίδιος έχει δηλώσει πως ουδέποτε σκόπευε να ορίσει ολόκληρη την μουσική του Seattle με αυτήν την λέξη. Θεωρώ πως αν ρώταγες το 1991 οποιοδήποτε μουσικό αυτής της σκηνής “Τι μουσική παίζεις;” κάνεις δεν θα σου απάνταγε “Grunge”. Μάλλον ένα γενικό “Rock” / “Rock’n’Roll” είναι οι πιθανότερες απαντήσεις, με τους όρους “Underground” και “Indie” πάντα από κοντά. Είναι από τα λίγα μουσικά κινήματα που τα κοινά στοιχεία των εκφραστών τους δεν είναι τόσο μουσικά, όσο αντίληψης της σχέσης της μουσικής μεταξύ των μουσικών και των ακροατών. Με άλλα λόγια ήταν η προσπάθεια μιας γενιάς ώστε η rock να ξαναγυρίσει στα μικρά clubs, οι μπάντες να ξεφύγουν από το ροκσταριλίκι και το glam των 80s και η μουσική να παίζεται για την μουσική και μόνο. Βέβαια όπως έχει πει και ο μεγάλος Jack Black, «το σύστημα είχε φτιάξει ήδη το μεγάλο του όπλο για να νικήσει το rock, το MTV!». Η μάχη λοιπόν ήταν άνιση και χάθηκε νωρίς. Η παρακαταθήκη όμως έμεινε και θα είναι πάντα εκεί.

 

Στο μυαλό μου (και νομίζω όχι μόνο το δικό μου) οι τέσσερις μεγάλες μπάντες του Seattle είναι οι Nirvana, οι Pearl Jam, οι Alice In Chains και φυσικά οι Soundgarden. Από κοντά βέβαια έρχονται κι άλλοι, όπως οι Stone Temple Pilots, οι Mudhoney, οι Screaming Trees κλπ. Ωστόσο είναι μέλη των Pearl Jam, Alice In Chains και Nirvana που διάλεξε η μοίρα να δέσει σε αυτή την σύμπτωση της 5ης Απριλίου και συγκεκριμένα τους Kurt Cobain, Layne Staley και Mike Mccreedy. Αυτή την μέρα λοιπόν, το 1966 έρχεται στην ζωή ο μετέπειτα κιθαρίστας των Pearl Jam. Αν και ο Mccreedy γεννήθηκε στην Florida, η οικογένεια του μετακόμισε λίγο μετά την γέννησή του στο Seattle. Εκεί είναι που άρχισε να ακούει Hendrix, Aerosmith, The Who κ.α. και έτσι αποφάσισε να παίξει κιθάρα. Και ευτυχώς για εμάς. Εκεί είναι που τζαμάροντας με τους Stone Gossard, και Jeff Ament αποφάσισαν να φτιάξουν μια καινούρια μπάντα. Τους Mookie Blaylock, αργότερα γνωστούς και ως Pearl Jam. Εκεί είναι που γνώρισε και τον αργότερα καλό του φίλο Layne Staley. Μαζί το 1995 ηχογράφησαν ένα εξαιρετικό project: το όνομα αυτού Mad Season. Τόσο μέσα από τους Pearl Jam όσο και από τις διάφορες συμμετοχές και project του, ο Mccready αποδεικνύει μέχρι και σήμερα ότι μπορεί να παντρέψει κλασικό rock με punk, had rock με ψυχεδέλεια και να είναι σε όλα εξαιρετικός διεκδικώντας επάξια τον τίτλο του πιο ταλαντούχου κιθαρίστα της γενιάς του Seattle.

 

O Staley βέβαια ήταν ήδη γνωστός στην “πιάτσα” ως frontman των Alice In Chains. Είναι ίσως η πιο χαρισματική φωνή της σκηνής και ίσως ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές της γενιάς του γενικότερα. Προσωπικά ακόμα ανατριχιάζω με πολλές από τις ερμηνείες του, όσα χρόνια κι αν περάσουν όσες φορές κι αν τις ακούσω. Κι αν σκεφτεί κανείς πως όχι απλά ποτέ δεν ξέφυγε, αλλά τα ναρκωτικά τον έριχναν όλο και πιο χαμηλά κάθε μέρα, είναι απορίας άξιο πόσο μεγάλος ερμηνευτής θα μπορούσε να είναι αν είχε αποφύγει ή έστω μπορέσει κάποια στιγμή να νικήσει τους προσωπικούς του δαίμονες. Ακόμα κι έτσι όμως κατάφερνε να αφήνει τους πάντες με το στόμα ανοιχτό. Ας μην πάμε μακριά. Όταν βλέπεις της τραγική φιγούρα του στον unpluggeed των Alice In Chains, που με το ζόρι κρατιέται πάνω στο σκαμπό, είναι τουλάχιστον αδιανόητο να πιστέψεις πως αυτή η φωνή βγαίνει από αυτό το σώμα. Είναι ένας από αυτούς τους μουσικούς που αναρωτιέσαι πόσα να είχε να προσφέρει ακόμα… Άραγε θα ήμασταν τυχεροί να δούμε κι άλλα διαμάντια από αυτόν αν δεν είχε φύγει πρόωρα; Ήταν 5 Απρίλη του 2002, στα 36α γενέθλια του Mike Mccreedy, που ο Layne Staley έφυγε από την ζωή χάνοντας την τελική μάχη με τις εξαρτήσεις του. Θάνατος προδιαγραμμένος και αναμενόμενος και μάλιστα σε μια χρονική περίοδο που κάθε άλλο παρά μουσικά και γενικότερα καλλιτεχνικά ενεργή ήταν για τον ίδιο.

 

Με λίγα λόγια ήρθε με τον εντελώς αντίθετη χρονική στιγμή από μια άλλη απώλεια ακριβώς 8 χρόνια νωρίτερα, 5 Απριλίου του 1994. Φυσικά και για τον Kurt Cobain τα σημάδια ήταν εκεί. Απλά ίσως κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να τα δει. Εξάλλου, κακά τα ψέματα, ήταν μια φλέβα χρυσού. Το περιβάλλον όχι μόνο δεν βοηθούσε, αλλά ίσως έκανε τις συνθήκες χειρότερες. Η κατάσταση με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, όσο κι αν κατά καιρούς μπορεί να έμοιαζε διαχειρίσιμη (χωρίς να ήταν), σίγουρα δεν έμοιαζε να έχει τέλος, όσο κι αν μπαινόβγαινε σε κέντρα και κλινικές. Όσο για την κατάθλιψη, που τελικά τον νίκησε, κάνεις δεν ήταν σε θέση να πει πόσο βαθιά μέσα του είχε πλέον ριζώσει. Κι όμως, μόλις πριν ένα μήνα είχε γυρίσει από tour με τους Nirvana, ετοίμαζαν τα καλοκαιρινά τους σχέδια, με το “Lollapalooza Festival” να είναι μέσα σε αυτά, είχαν ήδη τρεις studio δίσκους, με τους δύο να έχουν απογειωθεί και ένα πολύ καλό live unplugged στις αποσκευές τους. Ακόμα κι αν όπως δήλωσε αργότερα ο Dave Grohl, ένιωθες πως ο Cobain θα πεθάνει νέος, δεν ξέρω κατά πόσο περίμενε κανείς πως θα βάλει ο ίδιος τέλος στην ζωή του και μάλιστα πάνω στο peak της επαγγελματικής του καριέρας. Όμως το γράμμα που άφησε έδειχνε το αντίθετο, Μαρτυρούσε πως παρά την επιτυχία, ο ίδιος είχε χάσει πλέον κάθε καλλιτεχνική έμπνευση για να παίζει και να γράφει μουσική.

Εκεί δημιουργήθηκε και το σημείο καμπής μια ολόκληρης σκηνής, μιας ολόκληρης γενιάς. Εκεί θυμήθηκαν ποιες ήταν οι βάσεις πάνω στις οποίες είχε στηθεί εξ αρχής όλο αυτό το κίνημα. Και αυτές οι βάσεις, αυτές οι αρχές, δεν είχαν κανένα κοινό με τα εξώφυλλα των περιοδικών, το πλασάρισμα της μόδας, τα No1 hits, το MTV. Όσοι, λίγοι, το κατάλαβαν νωρίς και άντεξαν να τα αφήσουν όλα αυτά πίσω και συνέχισαν γράφοντας μουσική για τους εαυτούς τους και τους πιστούς οπαδούς, χωρίς να νοιάζονται για το τι λένε οι κριτικοί, τα charts και οι μάζες, συνέχισαν.

 

Κάποιοι συνεχίζουν ακόμη και κρατάνε την σημαία, όσο πιο ψηλά μπορούν. Οι περισσότεροι όμως αργά ή γρήγορα αποχώρησαν. Κι όμως ίσως τελικά ο Cobain δεν έδωσε πολλά μόνο με την παρουσία του, αλλά και με την απουσία του! Είχε την προσωπική ατυχία να είναι η φιγούρα που εμπορευματοποιήθηκε πιο πολύ από όλους της γενιάς του, κυριολεκτικά, στον μέγιστο βαθμό. Αυτό όμως ίσως είχε σαν αποτέλεσμα να στηθεί μια «ασπίδα» για τους υπόλοιπους! Ο Eddie Vedder έχει δηλώσει επανειλημμένα πόσα πολλά χρωστάει στον Cobain και πως πιθανότατα σώθηκε η δικιά του ζωή όταν είδα τις καταστροφικές συνέπειες που είχε όλη αυτή η ανεξέλεγκτη δημοσιότητα. Όπως και να έχει, οι πραγματικοί ηγέτες / ήρωες μπορούν να εμπνέουν και να καθοδηγούν είτε είναι στην ζωή, είτε όχι. Και αυτοί οι τρεις άνθρωποι έχουν αποδείξει και αποδεικνύουν ακόμα ότι είναι ήρωες.

Υ.Γ. 1 - Ο Mike Star, μπασίστας και ιδρυτικό μέλος των Alice In Chains, γεννήθηκε 04 Απριλίου. Λίγες ώρες πιο μετά και θα μιλάγαμε πλέον για κάτι παραπάνω από σύμπτωση. Επίσης ο Mike Star είναι ίσως ο τελευταίος άνθρωπος που είδε τον Layne Stanley ζωντανό...

Υ.Γ. 2 - Οι Pearl Jam, Alice, In Chains και Nirvana, εκτός των άλλων, συνδέονται και για τα unplugged shows που έχουν κάνει με το MTV. Οι πρώτοι είναι αυτοί που ξεκίνησαν τον “χορό” για αυτή την σκηνή και ουσιαστικά από show τηλεόρασης το κάνανε συναυλία. Οι δεύτεροι έχουν κάνει μακράν το καλύτερο unplugged στην ιστορία του MTV με τους ίδιους τους Metallica στο κοινό. Οι τρίτοι έχουν καταφέρει να έχουν το δημοφιλέστερο unplugged MTV μέχρι και σήμερα.

Υ.Γ.3 - 5 Απριλίου έφυγε από την ζωή και ο τεράστιος Cozy Powell, καθώς και ο Jim Marsall, αυτός με τους ενισχυτές...

 

 

 

Read 577 times

Leave a comment