Monuments on Facebook

THE SANCTUARY LEGACY- Το απόλυτο Track by Track Tribute!

Monday, 17 July 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in Αρθρογραφία

Track by Track θύμισες και άπλετη αγάπη από τους Halo of Thornes & Δημήτρη Τσέλλο 

 

Refuge Denied (Epic Records - 1988) / Inception Demos 1986 (Century Media - 2017) 

Όλα τα τραγούδια της περιόδου 1986 - 1988. Οι πρώτες ενθουσιώδεις μέρες. Τα σχέδια για μεγάλη καριέρα, η συνεργασία με τον Dave Mustaine στη παραγωγή και στις κιθαριστικές πινελιές και το trademark εξώφυλλο του μεγάλου Ed Repka, δια χειρός Δημήτρη Τσέλλου.

1. Battle Angels

Ιδανικό opening track. Το εναρκτήριο κομμάτι της μέχρι τώρα δισκογραφικής πορείας των Sanctuary είναι ένας απειλητικός, πολεμικός ύμνος, με τρομερές κιθάρες, επιβλητικά τύμπανα και έναν απίστευτο Dane να εξιστορεί τη κάθοδο των Τιμωρών Αγγέλων στη Γη πάνω σε καταιγιστικούς power metal ρυθμούς. Η version του “Inception” έχει μικρές αλλά χτυπητές διαφορές με αυτή του “Refuge Denied”, ειδικά στο σημείο του «κοψίματος» εκεί γύρω στο 00:40 όπου ο Dane ανασταίνει και πεθαμένους με μια εκπληκτική trademark τσιρίδα (όσους είχαν μείνει στους τάφους τους μέχρι τότε δηλαδή). Η πρώτη από τις τεράστιες στιγμές ενός κλασσικού δίσκου.

2. Termination Force

Ξεκινά με ένα έντονο Metallica feeling στις ατμοσφαιρικές κιθάρες, το οποίο εξαφανίζεται μόλις ξεκινήσουν τα κυρίως riffs που θυμίζουν καταπέλτη, και εμφανίζεται ξανά στα επόμενα ηλεκτρακουστικά περάσματα. Ένα μείγμα που εκτός από τους Metallica, περιέχει πρώιμους Queensryche και Bay Area thrash. Ένα αποτέλεσμα που δείχνει τα δόντια του, με τον Warrel Dane να είναι εντυπωσιακά θεατρικός και φανερά επηρεασμένος από τον Mountain King, a.k.a Jon Oliva (Savatage). “Violate, dominate, feel the force to terminate” κραυγάζουν όλοι μαζί και σε καλούν σε επανάσταση, κατά της Νέας Τάξης. Θες δεν θες, θα λάβεις μέρος.

 

3. Die For My Sins

Τεράστια στιγμή Νο 2. Μια σύντομη εισαγωγή, σχεδόν σαν 80s intro συναυλίας, δίνει τη θέση της σε ένα από τα καλύτερα riff στην ιστορία του αμερικανικού metal, με τους υπόλοιπους να ακολουθούν χωρίς έλεος και τον Warel πραγματικά «σεληνιασμένο» να τραγουδά λες και δεν υπάρχει αύριο. Τραγούδι - κόσμημα που πολλοί θα ήθελαν να συνθέσουν, λίγοι όμως θα μπορούσαν να το καταφέρουν. Και οι Sanctuary είχαν όλα τα εφόδια για κάτι τέτοιο. Πάθος, έμπνευση, οπαδιλίκι. Σίγουρα η πεντάδα από το Seattle έφερε εαυτόν στη θέση του οπαδού, όταν αυτό εδώ το αριστούργημα έπαιρνε μορφή στο πεντάγραμμο. Στο “Inception” δεν υπάρχει η εισαγωγή, πράγμα που αυτόματα κάνει την εκεί εκδοχή υποδεέστερη. Η λήξη του, με τη προσταγή “Now… Die!” θα σε κάνει να ψάχνεις θύματα στον περίγυρό σου. Επικίνδυνα πωρωτικό άσμα.

4. Soldiers Of Steel

Εμβατηριακό, πομπώδες, όπως αρμόζει στους Ατσάλινους Στρατιώτες τους οποίους και περιγράφει, συνδυάζει την αμερικάνικη σχολή του power metal με τα ακούσματα του Dane από τα 60s και τα 70s. Δώστε προσοχή στα ακουστικά περάσματά του και θα ανακαλύψετε πρώτους και καλύτερους τους Jefferson Airplane, αγαπημένη μπάντα του αρχηγού. O Budbill στα τύμπανα χτυπά τα δέρματά του λες και δεν υπάρχει αύριο, συνοδεύοντας ιδανικά το ανελέητο headbanging που σε σημεία απαιτεί το “Soldiers…”, με το φινάλε να ανήκει δικαιωματικά στον Dane και τα κασκαντερικά του ανεβοκατεβάσματα. Απόλυτα metal στίχοι για μια ακόμη φορά, που ποτέ μα ποτέ δεν θα ακουστούν γραφικοί, ειδικά από τέτοιο λαρύγγι! “So I bring black plague unto your world!” Πόσο μα πόσο METAL ήταν πια αυτά τα 80s;;;

 

5. Sanctuary

Τεράστια στιγμή Νο 3. O ύμνος των ύμνων. Η υψηλότερη ίσως κορυφή μιας οροσειράς μεταλλικών στιγμών που καθηλώνουν. Ήρεμη, ατμοσφαιρική εισαγωγή, που μας οδηγεί σ’ έναν power καλπασμό. Κομμάτι πραγματικός τυφώνας με τρομερό στιχουργικό περιεχόμενο που περιγράφει το ταξίδι της ψυχής του ήρωα μέσα από τα πεδία του διαστήματος, ερμηνευμένο στην εντέλεια από τον κλώνο των Jon Oliva και Rob Halford που ονομάζεται Warel Dane, με το refrain να μην αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Ντροπή και μόνο ντροπή στους απολίτιστους ντραμπούκους που μες στην ασχετοσύνη τους γιούχαραν κομμάτια όπως αυτό στη πρώτη συναυλία των Nevermore στα μέρη μας, το 1997, επειδή «Αις Ντερθ να ‘ούμ’...». Το ότι η μισή αμερικανική σκηνή εξανεμίζεται στο άκουσμά του, δεν μας απασχολεί φαίνεται.

6. White Rabbit

Διασκευή στο ομώνυμο τραγούδι των Jefferson Airplane. Κρατά το αρχικό συναίσθημα της αυθεντικής σύνθεσης, αλλά περνά όπως είναι αναμενόμενο τη μουσική από το προσωπικό φίλτρο της μπάντας. Ψυχεδελικό metal; Ω, ναι! Μια από τις καλύτερες διασκευές από metal μπάντα σε κλασσικό rock τραγούδι, όλων των εποχών. Περισσότερα λόγια δεν χρειάζονται.

7. Ascension To Destiny

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό κομμάτι της αμερικανικής σχολής. Δεν κρύβει κάτι το συγκλονιστικά καινοτόμο αλλά δεν απογοητεύει (πως θα μπορούσε άραγε;). Γενικά δεν θεωρείται μεγάλη στιγμή για το “Refuge…”, αλλά συγκρινόμενο με οτιδήποτε εκτός δίσκου, δεν έχει αντίπαλο. Riff οδοστρωτήρας, ψηλά, λυρικά φωνητικά, rhythm section σφιχτοδεμένο σαν άλλος Γόρδιος Δεσμός. Δεκαράκι ακατέβατο όταν βγει για κυνήγι μόνο του, πέφτει (και καλά) στο οκτώ με την υπόλοιπη αγέλη.

8. The Third War

Στο “Inception” διαρκεί κάποια δεύτερα περισσότερο και έχει τίτλο “Death Rider/The Third War”. Ευθύβολο, γρήγορο, με εσχατολογικούς και καταστροφολογικούς στίχους που παρουσιάζουν τη κάθοδο του Ιππότη της Αποκάλυψης ο οποίος φέρει μαζί του τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε πίστευαν πως θα γίνει το 1999, επηρεασμένοι ίσως από τον Νοστράδαμο. Φυσικά δεν έγινε κάτι τέτοιο τότε, αλλά τον πόλεμο αυτό δεν τον γλυτώνουμε με τίποτα στο (εγγύς ίσως) μέλλον. Μουσικά, ένα ακόμη “Ascension To Destiny” για να σε κρατά στη τσίτα. Στο «σχολείο» κάποτε μου έμαθαν πως κάποιοι δίσκοι κάνουν «κοιλιά» σε σημεία. Εδώ δεν βλέπω τίποτα λιγότερο από 6 packs και φτάσαμε αισίως στο τέλος!

9. Veil Of Disguise

Τεράστια στιγμή Νο 4. Αχ αυτές οι ατμόσφαιρες… πως στοιχειώνουν έτσι ένα τραγούδι… Το δίδυμο Rutledge/Dane δημιουργεί ένα ακόμη αριστούργημα, ένα άφθαστο και άφθαρτο έπος που θα ανήκει για πάντα στην elite των elite του χώρου. Τα πρώτα δυόμισι λεπτά ανήκουν αποκλειστικά στον ξανθομάλλη frontman και στην ικανότητά του να αλλάζει θεατρικώ τω τρόπω τον τόνο και τη χροιά της φωνής του, καθώς επίσης και στο εξαιρετικό vibrato του. Ακούστε τον να τραγουδά “Dreaming to be free, yet damned to eternity” συνοδευόμενος από εξώκοσμους ψιθύρους και ανατριχιάστε μαζί μου. Μια από τις συγκλονιστικότερες εισαγωγές που έχω ακούσει ποτέ, (και πιστέψτε με, έχω ακούσει πολλές, πάρα πολλές), ανάλογη συνέχεια σε mid tempo ρυθμούς και ένα εξοντωτικό up tempo τελείωμα τσίτα στα solos και τις θεόρατες οκτάβες, με το rhythm section να θυμίζει πυροβολαρχία βαρέων όπλων. Μεγαλούργημα πραγματικό. Σημείο αναφοράς. Ανίκητο ακόμη και σήμερα.

Bonus tracks:

10. Dream of the Incubus

Από το ξεχασμένο demo του 1986, βρήκε το χώρο του στο φετινό “Inception” και δόξα τον Θεό για αυτό. Κλασσικό αμερικάνικο power, θα μπορούσε να λάμψει στο καταπληκτικό ντεμπούτο που μόλις αναλύσαμε με χαρακτηριστική άνεση. Προς το τέλος αποκτά μια πιο progressive υφή, χωρίς να χάνει σε τίποτα τον αρχικό του χαρακτήρα. Ύμνος.

11. I Am Insane

Άλλο ένα χαμένο τραγούδι από το ίδιο demo. Όπως και το “Dream…” θα αποτελούσε πολύ καλή προσθήκη στο ντεμπούτο της μπάντας. Γρήγορος ρυθμός, κλασσικό up tempo, με πολύ ωραίες κιθάρες που προσπαθώ να θυμηθώ πού τις έχω ξανακούσει. Το χαμένο τρίτο μέλος της τριάδας των “μετριοτήτων” (γελάστε ελεύθερα!), μαζί με τα “Ascension To Destiny” και “Death Rider/The Third War”.

 

 

Into The Mirror Black (Epic Records - 1990)

Ο δεύτερος δίσκος που ξεπερνά (;) τον πρώτο. Η απόλυτη μουσική και στιχουργική “ενηλικίωση”. Η πρόωρη καταξίωση. Ένα τεράστιο άλμπουμ που παρουσιάζεται track by track από τον Halo of Thorns, με τη βοήθεια του Δημήτρη Τσέλλου.


12. Future Tense

Να’τες πάλι οι Metallica επιρροές! Δες πόσο ωραία τις περνούν στη μουσική τους οι παικταράδες από το Seattle… και δεν είναι οι μόνες. Εδώ αρχίζουν σιγά σιγά και μπαίνουν στο παιχνίδι οι Metal Church της Howe εποχής (συμπολίτες γαρ και συνοδοιπόροι την ίδια περίοδο), οι Fates Warning, ενώ γενικά ο ήχος έχει μια έντονη progressive υφή και οι στίχοι είναι πιο εσωτερικοί, με κοινωνικό και πολιτικό περιεχόμενο. Τι θα μας φέρει η νέα δεκαετία; Και κατ’ επέκταση, τι πρόκειται να φέρει ο νέος αιώνας, το Millenium; Το “Into The Mirror Black” είναι η απόλυτη εικόνα του νέου Sanctuary ήχου. Σύγχρονο, προοδευτικό, αλλά και old school ταυτόχρονα. Όσο για το κομμάτι, μιλάμε για instant classic που θα μπορούσε να ξεκινά το κυρίως set ή το encore με την ίδια επιτυχία, ενώ οι προφητικοί του στίχοι “έπεσαν μέσα”, δυστυχώς, με τρομακτική ακρίβεια...

13. Taste Revenge

Επιστροφή στα παλιά! «Με τα όλα» μπάσιμο, τα κεφάλια κάτω, φοβερές κιθάρες, δυναμικά τύμπανα και όλοι μαζί να κραυγάζουμε “Revenge!” Ένας ακόμη ύμνος στην εκδίκηση, θέμα που τόσο έχει τραγουδηθεί, μέσα από τα μάτια αυτού που ενώ προκλήθηκε πρώτος, χαμογέλασε τελευταίος. “You take the first blow, I taste revenge”! Ο Dane θυμάται σε σημεία το πρόσφατο ντεμπούτο και τη τότε προσωπικότητά του, φλερτάρει όμως πολύ λιγότερο με τις εξωπραγματικές φωνητικές κλίμακες, όντας σαφώς πιο μαζεμένος. Δεν είναι μυστικό, για να λάβουμε υπόψη μας και αυτή τη πτυχή, πως κόντεψε να καταστρέψει τις χορδές του τραγουδώντας σαν λυσσασμένος δύο χρόνια πριν. Κάποια πράγματα άλλωστε, μόνο μια φορά συμβαίνουν. Αποτελεί live favorite των οπαδών, που δημιουργούν έναν κάποιο χαμό την ώρα που αυτό ακούγεται και δικαιολογημένα, αν θέλετε τη γνώμη μου.


14. Long Since Dark

Παρανοϊκό καθαριστικό intro για ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου. Επιβλητικό Heavy Metal feeling. Οι SANCTUARY είναι έτοιμοι να κατακτήσουν και τους πιο απαιτητικούς οπαδούς δίχως να ξέρουν τι επιφυλάσσει το κοντινό τους (μέχρι τότε) μέλλον. Η δύναμη που βγάζει αυτό το κομμάτι πηγάζει από τα νιάτα και την όρεξη μιας μπάντας για μεγάλα πράγματα. Εκπληκτικό solo και γεμάτο ενέργεια rhythm section.

15. Epitaph

Η φωνάρα του Warrel σε ανατριχιάζει. Δεν γίνεται να μην νιώσεις την μοναδικότητα της και το αστείρευτο ταλέντο ενός από τους μέγιστους τραγουδιστές όλων των εποχών. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αρέσει και στους μη μυημένους με την μουσική μας. Όσες φορές και να ακούσεις το εν λόγο τραγούδι θα στο βγάλει το οπαδικό συναίσθημα. “I am in the mirror, see my reflection in the stars, And as you search for truth, so I will shine to spur you on. Spur you on, Bathe in the pure truth of my light”. Λυρισμός, θεατρική οπτική και επίγνωση του τι μέλη γενέσθαι στην πέρα πλευρά της όχθης. Οι Lenny Rutledge και Sean Blosl στις κιθάρες παραθέτουν τρομερή δουλειά και εδώ. Μελωδίες που γεννήθηκαν για να σε στοιχειώνουν μια ζωή.

 

16. Eden Lies Obscured

Εσωτερική αναζήτηση για αυτό που όλοι στην ζωή τους ψάχνουν, αναρωτιούνται και στοχάζονται. Τόνοι μελάνης και χαρτιού έχουν χρησιμοποιηθεί για να περιγράψουν την αλήθεια. Υπάρχει εν τέλη η Eden? Το μόνο σίγουρο είναι ότι η μπάντα στο λέει στα ίσια. Η απάντηση και η γνώση κρύβεται μέσα σου. Γιατί κάνεις δεν πρόκειται να στην φανερώσει. Μόνο εσύ έχεις την δύναμη να απαντήσεις σε αυτήν την πρόκληση. Οι SANCTUARY σε αυτό το τραγούδι περνούν σε άλλη διάσταση. Ο ήχος τους μοναδικός. Το Power Metal έχει γίνει κτήμα τους. Δεν μοιάζουν με καμιά μπάντα της εποχής τους. Το ταλέντο τους στο να γράφουν εμπνευσμένα ηχητικά θέματα και στοίχους είναι η δύναμη τους. Τεράστιο τραγούδι!

17. The Mirror Black

Η μπάνταρα αυτή μας επισκέφτηκε για πρώτη φορά πριν 27 χρόνια περίπου. Έδωσαν δυο αξέχαστες συναυλίες με τους FATES WARNING στις 27 και στις 28 Οκτώβριου αντίστοιχα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Παρακμιακές καταστάσεις τότε, μιας και δεν υπήρχε εύκαιρος συναυλιακός χώρος, έπαιξαν σε κάποιες τρώγλες. Αλλά με τέτοια δισκάρα και πάθος στις αποσκευές τους τίποτα δεν θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στον δρόμο τους. Απλά φαντάζομαι τι θα έγινε στο άκουσμα ακόμη ενός ύμνου της μπάντας και το ρίγος των ελαχίστων παρευρισκομένων στις τότε συναυλίες τους επί Ελληνικού εδάφους. Τέτοιο δέος μακάρι να μπορούσαμε όλοι να το νιώσουμε. (ο μάστορας πίσω από το πληκτρολόγιο ήταν σκοπιά στην ΚΩ εκείνη την νύχτα $%$#^&%^) Το κομμάτι είναι η προσέγγιση του τι θα επακολουθούσε στην μετέπειτα πορεία. Λίγα χρόνια αργότερα θα έρθουν οι τεράστιοι NEVERMORE. Ότι πιο κοντινό στο μέλλον σαν άκουσμα και πολύ μπροστά από την εποχή του το ομώνυμο αυτό αριστούργημα.

18. Seasons Of Destruction

Το άλμα που έκανε το group από το “Refuge Denied” στο “Into The Mirror Black” φαίνεται πιο καθαρά πλέον σε αυτό το τραγούδι. Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν πρώτο άκουσα τον δίσκο σε αυτό το σημείο. Δεν ξεχνιούνται αυτά τα συναισθήματα. Τέτοια κομματάρα δεν βγαίνει εύκολα. Τα ολοκληρωτικά του riff, η δύναμη του σε κάνουν ένα με την μουσική της μπάντας. Εκπληκτικό Power Metal με λίγα σημάδια από Progressive Metal που τότε ήταν στα σκαριά. Το κολλητικό του refrain δημιουργεί ατελείωτες ανατριχίλες. Δεν θα ξεφύγεις ποτέ από την τελειότητα του. “These times are seasons of destruction, And each day is a little more cold, Reasons why elude those who structure our lives, So make a change, before it's too late”. Το συγκρότημα το ουρλιάζει! Αλλά τα αυτιά είναι κλειστά, όπως πάντα. Ειρήνη, αγάπη, ευημερία… τόσο δύσκολες έννοιες για κάποιους εκεί έξω. Αυτό είναι το Heavy Metal. Αυτός είναι ο προορισμός του. Ο σκοπός του είναι να αφυπνίζει συνειδήσεις. Τέτοια μπάντα ήταν και είναι οι SANCTUARY!

19. One More Murder

Ίσωμα όλα! Riff εμπνευσμένο για να μείνει για πάντα χαραγμένο στον εγκέφαλο στην καρδιά και την ψυχή του κάθε «αρρώστου» Heavy Metal μανιακού. Η ερμηνεία ενός από τους καλύτερους υψίφωνους όλων των εποχών. Το δέσιμο της μπάντας σε όλο της το εύρος. Δεν γίνεται να μην δυναμώσεις την ένταση κι άλλο μέχρι να κάψεις ηχεία και ενισχυτή! Η μοναδικότητα τους, ο ήχος τους παρασέρνει τα πάντα. Εκπληκτικό Power Metal! NO FUTURE ON THE STREET!

20. Communion

Τελευταίο τραγούδι του δίσκου και όπως θα αποδειχτεί λίγο αργότερα το τελευταίο για την μπάντα μέχρι εκείνη την εποχή. Δύσκολη σύνθεση. Η ευρύτερη έννοια του Progressive βρίσκεται κρυμμένη εδώ. Απλά ήθελε τον χρόνο του για να μεγαλώσει μέσα σου. Να εξυψωθεί και τελικά να φανερώσει τις αρετές του σαν τραγούδι. Η μπάντα ήξερε πώς να γράφει υπέροχα τραγούδια. Αυτό που δεν γνώριζε ίσως τότε ήταν ο ερχομός του “Grunge…..” και μάλιστα ο τόπος εκκίνησης αυτού του ιδιώματος θα ήταν η γενέτειρα τους. Επιβλητικά τύμπανα και riffs! Ένα παντοτινό διαμάντι. Όμως ξαφνικά κάποιος γύρισε τον διακόπτη… από εκείνο το σημείο και μετά τίποτα δεν θα ήταν το ίδιο, ούτε για τα μέλη του συγκροτήματος αλλά ούτε για την μουσική μας.
Μαζί με το “Blessing In Disguise” των METAL CHURCH το “Years Of Decay” των OVERKILL το “Gutter Ballet” των SAVATAGE ακόμη και το “Perfect Symmetry” των FATES WARNING…. (για μένα) οι καλύτερες κυκλοφορίες του 1989. Φυσικά δεν ήταν μόνον αυτές. Απλά το αναφέρω για να συνειδητοποιήσουμε για ακόμη μια φορά το μέγεθος αυτού του δίσκου που μας άφησαν κληρονομία οι SANCTUARY.

 


 

The Year The Sun Died (Century Media - 2014)

Η μεγάλη επιστροφή. Τα χρωστούμενα, των οποίων η πληρωμή ξεκίνησε σιγά σιγά. Το απόλυτο υβρίδιο Sanctuary - Nevermore, ή αλλιώς η συμπυκνωμένη μουσική παρακαταθήκη του Warrel Dane προς τη μεταλλική κοινότητα, από την πένα του Halo of Thorns.


21. Arise And Purify

25 ολόκληρα χρόνια μετά το τραγούδι αυτό έρχεται να ξεδιψάσει τους οπαδούς τις μπάντας. Με την σύντομη εισαγωγή του να ταράζει τα λιμνάζοντα νερά τις εποχής μας. Ένα εκπληκτικό riff ξεχύνεται. Εκεί που ξεκίνησαν οι NEVERMORE με το ομότιτλο ντεμπούτο τους, ακριβώς στο ίδιο σημείο ξεκινά και η ανάσταση των νέων SANCTUARY. Η δεδομένη εκπληκτική παραγωγή του σε πιάνει από τον λαιμό. Σφιχτοδεμένο σύγχρονο Heavy Power Metal. Η φωνάρα του Warell Dane μεστή όσο ποτέ άλλοτε, καθοδηγεί ολόκληρη την μπάντα σε ακόμη έναν ύμνο. Η εμπειρία του, η καρδιά του απόλυτου front man δεν πρόκειται να απογοητεύσει κανέναν. Οι ενστάσεις περί αρπαχτής πάνε περίπατο πλέον! Οι SANCTUARY επέστρεψαν σε ένα κομβικό σημείο για την μουσική μας. Χρειαζόμαστε μορφές και μουσικούς σαν και τούτους εδώ.

22. Let The Serpent Follow Me

Η ενέργεια που βγάζει αυτό το “Let The Serpent Follow Me” θα σου δημιουργήσει εφίδρωση. Παρανοϊκά έξυπνα παιχνίδια στις κιθάρες. Αλλαγές και κοψίματα μεταλλικές σφαλιάρες, το ντου από παντού είναι εδώ ξανά. Ένας ντράμερ που έχει λυσσάξει, ένας μπασίστας που τα χώνει. Έτσι θέλουμε το Heavy Metal. Κλασσική σύνθεση από όλες τις πλευρές. Μελωδίες εκεί που χρειάζεται μόνο και μόνο για να γεφυρώσει το ένα μέγα riff με το άλλο. Αψεγάδιαστος ήχος, μελετημένος με τέτοιο τρόπο για να αντέξει στον χρόνο. Στο τέλος του κομματιού ο Warrel γίνεται επιβλητικός. Ο απόλυτος άρχοντας.

23. Exitium (Anthem Of The Living)

Πράγματι περίεργη εισαγωγή. Παραμορφωμένη, αφηγηματική, απόκοσμη φωνή. Ένα από τα βαρύτερα riff του δίσκου έρχεται. Το rhythm section σπέρνει ρίγη συγκίνησης και πετά φωτιές σε όλη την μεταλλική σκηνή. Οι στίχοι της μπάντας έχουν μόνο έναν σκοπό. Με τον μοναδικό τρόπο που γράφουν σε κάθε δίσκο συμπεριλαμβανομένης και της Nevermore εποχής, είναι πάλι εδώ για να μας κάνουν να σκεφτούμε και κατ επέκταση να μας εξοργίσουν με όσα συμβαίνουν γύρω μας. “This is the ending of all time, this is our exitium, these are our last words, our last songs, this is our swansong, I am the last revolution!!! Turn be backward and bastardize me”

24. Question Existence Fading

Υπέρβαρο riff στο ξεκίνημα για να μας δώσουν να καταλάβουμε με τι έχουμε να κάνουμε. Θεωρητικά πάντα, εάν οι SANCTUARY δεν είχαν διαλυθεί τότε και συνέχιζαν να δισκογραφούν μέχρι σήμερα χωρίς σταματημό, θα είχαν αλλάξει καλώς η κακώς. Όπως όλοι οι καλλιτέχνες θα το έκαναν για να «επιβιώσουν». Νομίζω ότι θα είχαμε ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Σύγχρονο Heavy Metal με τα καλά και τα άσχημα του. Φαντάσου τον εαυτό σου μετά από 3 δεκαετίες πόσο θα αλλάξεις και θα καταλάβεις τι εννοώ. Μόνο που εδώ έχουμε να κάνουμε με μουσική και στην μουσική δεν χωρούν τα στερεότυπα. Η συγκεκριμένη μπάντα δεν δημιουργήθηκε για να κοπιάρει αλλά για να πηγαίνει ένα βήμα πιο μπροστά από τους άλλους. Έτσι λοιπόν εδώ έχουμε με μια σύνθεση αποτελεσματική και πέρα για πέρα αυθεντικού μεταλλικού παροξυσμού.

25. I Am Low

Φανταστική εισαγωγή που φέρνει μνήμες από την δική τους μουσική ιστορία. Μελωδία άπιαστη και ένας τραγουδιστής που σου σηκώνει εύκολα την τρίχα. Έρχεται όμως αργά και σταθερά ένα riff και δονεί την ατμόσφαιρα όταν παράλληλα ο όγκος που βγάζει το rhythm section σε σφίγγει τόσο πολύ που είσαι έτοιμος να σκάσεις. Μελαγχολική σύνθεση γεμάτη συναισθήματα. Στοιχεία ποιοτικά που αρμόζουν σε μια κορυφαία μπάντα του είδους σαν και αυτή.

26. Frozen

Όποιος θέλει να μάθει τι σημαίνει Power Metal, πρέπει να ακούσει αυτό το έπος! Θέματα εκπληκτικά σε όλη του την διάρκεια με leads αψεγάδιαστα. Το μεγαλείο της μουσικής μας και εδώ ξεδιπλώνεται στα φουκαριάρικα αυτιά μας. Solo από αυτά που σου κολλούν στον εγκέφαλο για πάντα. Η φωνή του Warrel δεν σε εντυπωσιάζει όπως τότε πίσω στα 80’ς αλλά πατά τόσο σωστά στις νότες και χρωματίζει την σύνθεση σε κάθε γύρισμα. Αυτή δεν είναι απλά μια φωνή, αλλά άλλο ένα μουσικό μελωδικό όργανο. Είμαστε περήφανοι για αυτόν τον τραγουδιστή και θα είμαστε για πάντα…

27. One Final Day (Sworn To Believe)

…για του λόγου το αληθές, τον νιώθεις εδώ να ακούγεται τόσο «πονόψυχος» και «θυμωμένος» την ίδια στιγμή. Η πιο ήρεμη σύνθεση του “The Year The Sun Died” με φοβερές ακουστικές κιθάρες και όπου πρέπει να ανεβάζουν την ένταση. Για πολλοστή φορά οι στίχοι τους είναι αυτοί που κλέβουν την παράσταση. “Sworn to believe, deny and deceive, and pray to your god the sun”.

28. The World Is Wired

Η αίσθηση της έκρηξης που μόνο το Heavy Metal μπορεί να δώσει έρχεται σχεδόν να μας αποτελειώσει. Το κομμάτι είναι μια έκκριση αδρεναλίνης. Μια κορυφαία ωδή. Μια άκρως επικίνδυνη σύνθεση και ένα από τα highlight του δίσκου. Μα αλήθεια… ποιοι κρύβονται πίσω από τον ήλιο; Η μπάντα μας καλεί να σκεφτούμε το μέλλον μας όχι το προσωπικό, αλλά όλων μας. Πριν είναι πολύ αργά. Άλλωστε το φωνάζουν εδώ και δεκαετίες. Επικό τραγούδι για αλλεπάλληλες ακροάσεις.

29. The Dying Age

Αυτό το συγκρότημα διαλύθηκε διότι είχε να αντιμετωπίσει μια τεράστια μουσική αλλαγή που έλαβε χώρα στην αρχή της δεκαετίας των 90s (σ. Δ.Τ: Die grunge! Die!). Ε λοιπόν έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να πάρουν εκδίκηση με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για όλο αυτό που συνέβη. Μια σύνθεση τόσο περίεργη εξελίσσεται μπροστά μας. Η μουσική εξέλιξη μπροστά στα όρια του ανοιχτόμυαλου Progressive. Μελωδικά περάσματα «άσαρκα» με παρανοϊκού χαρακτήρα κιθάρες. Με λίγες λέξεις θα το χαρακτήριζα ένα ανεξάρτητο μεταλλικό υβρίδιο μέσα από το πρίσμα της μπαντάρας από το Seattle. Πόσο μεγάλο είναι το συγκρότημα αυτό, ίσως ποτέ να μην το καταλάβουμε σε όλη του έκταση.

 

30. Vitam Aeternam

Μελωδική εισαγωγή και εδώ με τύμπανα που σε κάθε τους χτύπο δίνουν απίστευτη ενέργεια. Αργόσυρτο αλλά μεγάλο σαν σύνθεση, προπομπός για το τελευταίο τραγούδι του δίσκου . Παραπέμπει στο ύφος των μεγάλων NEVERMORE. Περίπλοκες δομές κι ας μην φαίνονται στην πρώτη η δεύτερη ακρόαση. Όλος ο δίσκος άλλωστε χρειάζεται ακροάσεις για να μεγαλώσει μέσα στην κάρδια σου. Το “The Year The Sun Died” δεν διαθέτει την κομματάρα που θα σε ξετινάξει, αλλά έχει όμως πολλά σημεία για να ευχαριστηθείς το καυτό μέταλλο. Όπως και σε αυτό για παράδειγμα. Σκοτεινό feeling που λίγοι πλέον ξέρουν τον τρόπο να γράφουν τέτοιες ελεγείες.


31. The Year The Sun Died

Όσο θυμάμαι εκείνη την συναυλία που οι NEVERMORE άνοιξαν για τους ICED EARTH στο ΡΟΔΟΝ και οι αχάριστοι (μόλις ο Dane θεατρικά έπεσε στο σανίδι) άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα των δεύτερων, πραγματικά ντράπηκα τόσο πολύ που αμέσως μετά έφυγα από τον χώρο. Δεν μπορούσα την ντροπή μόλις σηκώθηκε για να φύγει για το backstage και μας έκανε μια κίνηση που έλεγε «Αι παρατήστε με από δω χάμω ρε!». Επειδή όμως δεν είναι της ώρας για τέτοια ανάλυση για την συμπεριφορά μας κάποιες φορές, έχω να πω μόνο τούτο. Αυτό το κομμάτι είναι το καλύτερο δείγμα για να μυήσει κάποιος τους νέους με την μουσική μας. Μοιραστείτε την γνώση σας με τα νέα παιδιά. Τέτοιο κομμάτι είναι και αυτό. Ε, ας ξεκινήσει και κάνεις από τους Sanctuary (δεν χάλασε ο κόσμος πια).


32. Waiting For The Sun (The Doors Cover)

Με την πραγματική έννοια του όρου διασκευή. Οι οπαδοί των DOORS θα χαλαστούν. Αλλά πολύ απλά να κάνουν την χάρη σε όλους εμάς που θέλουμε να ακούσουμε μια πολύ πιο βαριά εκδοχή του τραγουδιού. Ένας εκπληκτικός Warrel Dane με όλο του τον σεβασμό στο πρωτότυπο να αποδεικνύει ότι μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα! Είμαστε παιδιά του Ήλιου και όσο είναι φιλικός με εμάς θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Για όσο χρόνο μας έχει δοθεί θα τον υμνούμε για αυτά που μας παρέχει.

 

Read 166 times

Leave a comment