Monuments on Facebook

ROGER WATERS – "Is this The Life We Really Want?" (Columbia Records - 2017)

Monday, 24 July 2017 06:00
Published in Αρθρογραφία

Μια στιγμή… “I Think The Will Try To Break My Balls…again!”

Υποκλίνεται ο Νίκος Παπαδόπουλος

 

Από την αρχή της δημιουργίας των Pink Floyd, με τεραστία δυσκολία θα βρω ανάλογες καλλιτεχνικές εκφράσεις ευγενείας τύπου “Fuck You” και “Shit” αλλα και άλλων βωμολοχιών, με τον ίδιο οργισμένο (αλλα συγχρόνως σε σφάζω με το γάντι) τρόπο που ερμηνευτήκαν και εξιστορήθηκαν μέσα σε τραγούδια από άλλες καλλιτεχνικές περσόνες και συγκροτήματα. Όταν τις ερμήνευαν ο Gilmour ή ο Waters την δεκαετία του ’70, οι λέξεις αυτές είχαν μια ειλικρινή αθωότητα και δικαιολογημένα έβγαιναν από το στόμα τους ως σφηνοειδή στιχάκια για να γεμίσουν τα κενά, χτυπώντας την σοβαροφάνεια στην ρίζα της, δίνοντας την πραγματική διάσταση που έχουν ως έννοιες αλλα και μια βαρύτητα στην τότε υπάρχουσα κοινωνική και πολιτική κατάσταση. Σαν και αυτήν τώρα που διανύουμε, αυτήν της κατρακύλας. Όπως ακριβώς ρε μπαγάσα μου, θα ήθελες να τις ξεστομίσεις και εσύ, όταν τις ξεστομίζεις μαζί τους άπταιστα και απόλυτα συγχρονισμένα με τον λατρεμένο σου τραγουδοποιό.

Αυτός ο τρόπος γεμίζει τον εγκέφαλο με ενδορφίνες εγγυημένα. Με νιώθετε;

 

Τι είναι μωρέ το Fuck Υοu; Μια ποιητική αδεία είναι και στην ζωή, όταν την εκφράζεις εκεί που πονά με νόημα, όχι μόνο αυστηρά περιορισμένα σε στίχους τραγουδιών, αρκεί να έχει αληθινά αισθήματα, γνωρίσματα και ειλικρινείς ευσεβείς λόγους για να βρίσκετε εκεί έχοντας καίριο ρόλο αλλα και χαρακτήρα. Να έχει λόγο ύπαρξης δηλαδή. Είναι σαν να σε βρίζει κάποιος λέγοντας Fuck You κατάμουτρα και εσύ να νευριάσεις, ενώ θα έπρεπε να του ανταπαντήσεις με ένα πλατύ χαμόγελο, ως μια φιλική ανταλλαγή πολιτισμού και εσύ με ένα ευγενικό …FU2. Πρόκειται για ένα ευχολόγιο. Συγχαρητήρια. Κάπως πρέπει να ξεδώσεις και να βγάλεις την αρνητικότητα από μέσα σου αλλα με ωραίο τρόπο. Η υπερβολική αυστηρότητα και σοβαρότητα είναι υποκριτική σεμνοτυφία που εσωκλείει μέσα της και τον ψευτοπουριτανισμό. Σαν ένας επαναστάτης χωρίς αιτία. Δεν ξέρω αν έχετε νιώσει αναλόγως όταν λεγάτε ένα «Fuck Off» να βγαίνει τραγουδώντας από τα εσώψυχα σας με ορμή, αλλα νιώσατε πως δεν το είπατε άσκοπα τουλάχιστον; Είχε υπόσταση; Αυτό έχει σημασία. Αν το αισθανθήκατε να βγαίνει τραγουδιστά και με οργή από τους πνεύμονες και τα χείλη σας, γεμίζοντας σας με ευφορία που εκφραζόσασταν έτσι χωρίς να νιώσετε ντροπή, ε τότε πράξατε σωστά. Είχαν λόγο και αιτία αυτές οι εκφράσεις που βρισκόντουσαν εκεί παρέα, συνδυασμένες με τους υπόλοιπους στίχους που συμπλήρωναν τα τραγούδια τους. Δεν είναι τυχαία εκεί.

 

Το ίδιο πιθανώς να νιώσετε και με το “Is This The Life We Really Want?” το νέο άλμπουμ του Roger Waters. Πόσες φορές θα ακούσετε τα Fuck και Shit ακόμα και με παραλλαγές κάλυψης-απόκρυψης και περίτεχνα δοσμένες και τοποθετημένες εδώ μέσα; ΠΟΛΛΕΣ.

Δεν με απασχολούν ιδιαίτερα οι πολιτικές (αν υπάρχουν) πεποιθήσεις ενός καλλιτέχνη (μόνο μέχρι ενός σημείου), πάρα μονό η μουσική του στο μεγαλύτερο μέρος. Εκεί θα δώσω την απαραίτητη βαρύτητα. Άλλωστε η πολιτική είναι κάτι που μισώ και σιχαίνομαι. Τα ψέματα και η απάτη που σερβίρονται σε μορφή ξαναζεσταμένου σάπιου φαγητού για χιλιοστή φορά χωρίς ενοχές, αφού πλέον είναι επάγγελμα και όχι λειτούργημα. Και πότε ήταν λειτούργημα; Ποτέ. Επάγγελμα ψεύτης από τότε που εφευρέθηκε ως ανθρώπινη έννοια. Μια καταραμένη και σάπια έννοια που ότι και αν αγγίξει με τα βδελυρά της δάχτυλα, θα το στραγγαλίσει προκαλώντας ασφυξία, με σκοπό την εξουδετέρωση οποιουδήποτε βρεθεί αντίθετα στο διάβα της.

 

Όμως ο Roger Waters δεν είναι πολιτικός αλλα πολιτικοποιημένος και ευαισθητοποιημένος. Όπως όλοι μας; Όχι. Και διαφορετικός από πολλούς. Ναι. Η στίχοι του ήταν πάντοτε καυστικοί και σκέτο βιτριόλι. Μέσα τους έχουν γραφτεί πολλές αλήθειες που καίνε. Μελετούν και καυτηριάζουν τα κακώς κείμενα της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας. Πειράζουν σε πολλούς είναι η αλήθεια. Ας είναι. Τροφή για σκέψη, αν πρώτα αντέξει το μυαλό και χωνέψει αυτά που ερμηνεύονται μέσα από τα στιχάκια του. Αν δεν αντέχει το στομάχι με τα πολλά δικαιολογημένα «Fuck You» και «Shit» αλλάξτε σελίδα. Το ασπρόμαυρο αυτοκόλλητο του βινυλίου προειδοποιεί με διακριτικό αλλα έντονο τρόπο: “Parental Advisory, Explicit Content, Strong Language”. Αν το καταλάβατε αυτό, συνεχίστε το διάβασμα.

 

Είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια, ναι, τόσα πολλά χρόνια έχουν περάσει από το τελευταίο στούντιο δίσκο και άρτιο ψυχεδελικό προσωπικό αριστούργημα “Amused to Death” (1992) του Roger Waters. Χρειάστηκαν 25 γεμάτα χρόνια (και αριθμητικά για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος), δηλαδή ¼ του αιώνα, για να κυκλοφορήσει νέο υλικό και να αναπνεύσει ξανά. Και επιπλέον έχει φτάσει αισίως τα 70 έτη. Ζωή να ‘χει ο καλλιτέχνης να μας προσφέρει γιατί όχι, και άλλες νέες μουσικές ηχογραφήσεις. Όταν ένας Roger Waters ή David Gilmour ή ακόμα και ο Nick Mason κυκλοφορούν ακόμα δουλειές, θα μιλάμε για ένα τεράστιο Παγκόσμιο γεγονός θέλουμε δεν θέλουμε. Άλλωστε οι Pink Floyd δεν είναι απλά ένα όνομα, αλλά μια Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά, που θα πρέπει να προστατεύετε από την UNESCO με οποιοδήποτε κόστος, ως παρακαταθήκη για τις νέες γενεές που θα ακολουθήσουν (αν επιζήσουμε ως είδος) και που οφείλουμε να σεβαστούμε και να διαφυλάξουμε.

 

Ο Roger Waters είχε βέβαια εκτονωθεί με τις εκατοντάδες συναυλίες και τις εξαντλητικές Παγκόσμιες περιοδείες καιρό τώρα. Ευτυχώς κάποιες από αυτές, πέρασαν και από τα μέρη μας. Εκπληκτικές και θαυμαστές στο σύνολο, τόσο σε θέαμα όσο και στο σημαντικότερο μουσικό κομμάτι με πλουσιοπάροχο ρεπερτόριο, παίζοντας λατρεμένα τραγούδια από σχεδόν ολόκληρη την Pink Floyd δισκογραφία αλλα και τις προσωπικές του δουλειές, χορταίνοντας τα πλήθη.

Και που δεν πάτησε το πόδι του ο “Richard Gere” της μουσικής μας όλο αυτό το διάστημα. Αυτός ο γητευτής των εκατομμυρίων θεατών, με τα συνεχόμενα sold out. Οι συναυλίες του δεν ήταν σε καμία περίπτωση διεκπεραιωτικές. Ήταν ουσιαστικές και πλούσιες σε θέαμα, διάρκεια, τραγούδια και μουσικότητα. Όλα αυτά πολύ μελετημένα και όσο το δυνατόν πιο κοντά στα μάτια μας, στις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες συναυλίες του προηγούμενου συγκροτήματος του. Την μία βρισκόταν σε μεγάλα στάδια, την σε άλλη λίγο μικρότερα, μετά πάλι σε τεράστια Ολυμπιακά στάδια, όπως αυτά της Βορείου και Νοτίου Αμερικής αλλά και Ευρώπης, όπως επίσης και σε αμέτρητες αρένες σε διάφορες χώρες. Και έτσι κάπως εξαντλούσε την δίψα του αλλα και έσβηνε και την δική μας για ένα ακόμη στούντιο δίσκο. Ο καιρός γαρ εγγύς όμως…

 

Δεν είχε και πολύ χρόνο από ότι φάνηκε. Πάντα πολυάσχολος, επιρρεπής και ‘’μεθυσμένος’’ με τις περιοδείες. Έτσι αυτές, του έτρωγαν όλο το διαθέσιμο χρόνο που είχε. Χρειαζόταν και λίγη ανάπαυση και κάπου εκεί στο ενδιάμεσο, βρήκε τελικά λίγο ποιοτικό χρόνο για να ηχογραφήσει νέα τραγούδια που τόσο πολύ ήθελε (εμείς να δεις). Του πήρε 7 χρόνια όμως για να το ολοκληρώσει. Από το 2010 τα δούλευε, τα έκοβε και τα έραβε ανάλογα με τις σκέψεις του, με τις πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που γινόντουσαν σε Παγκόσμιο επίπεδο αλλα και τις προσωπικές του πεποιθήσεις. Ήταν το μυστικό που κρατούσε ερμητικά κλεισμένο στο μυαλό του που μόνο αυτός γνώριζε και δεν είχε γνωστοποιήσει σε κανέναν πως δούλευε πάνω σε ένα νέο άλμπουμ.

Στιχουργικά πάντα καταπιανόταν με αρκετά θέματα. Παγκόσμια οικονομική κρίση, κρίση θεσμική και πολιτική και περισσότερο από όλα την πιο σημαντική κρίση του ανθρωπίνου γένους, την ηθική και την πνευματική. Γενικότερα ασχολείται με την πολιτιστική και πνευματική φτωχοποίηση αλλα και τις εμπόλεμες καταστάσεις. Μιλά για την κρίση στον κοινωνικό τομέα αλλα πάνω από όλα τον ενοχλεί η κρίση στα ήθη και το πνεύμα. Και εκφράζει αυτό που δεν μπορούμε να εκφράσουμε με άλλο τρόπο εμείς.

Το “Is This A Life We Really Want?”, είναι ένα άλμπουμ στο όποιο θα βρείτε συνεχώς πολλά γνώριμα στοιχειά από το παρελθόν περά από το στιχουργικό σκέλος με τα Fuck You και τα Bullshit όπως έγραψα σε προηγούμενη παράγραφο. Αυτό όμως είναι και δικαιωματικά το δικό του παρελθόν. Αυτό δεν θα πρέπει να σας επηρεάσει αρνητικά. Απεναντίας θα σας φέρει πιο κοντά και ειδικά αν είστε ένας από αυτούς που συνεχίζουν να ακούν ακόμα και τώρα με πάθος Floyd-ικες ιστορίες, τότε θα αισθανθείτε ακόμα περισσότερο το άλμπουμ και θα σας κάνει να νοσταλγήσετε τις ένδοξες μέρες. Δεν επαναπαύεται όμως στις δάφνες του. Είναι απλώς ένας δίσκος που θα φέρει αναμνήσεις και μελωδικές μυρωδιές από άλμπουμ μεγαθήρια, όπως τα ‘’Wish You Were Here’’, ‘’Animals’’, ‘’Dark Side Of The Moon’’ αλλα και του δικού του αριστουργήματος ’’Amused to Death’’ βάζοντας μέσα στο καλούπι και την θεατρικότητα του ‘’The Wall’’.

 

Είναι όμως πολύ οργισμένο τόσο στιχουργικά όσο και ερμηνευτικά και πιθανώς πρόκειται για τον πιο θυμωμένο δίσκο της καριέρας του.

Δεν περιέχει ‘’σκληρά’’ κομμάτια και ευφάνταστα solos αλλα πολύ δυνατές και γεμάτες οργή ερμηνείες. Η γερασμένη και ‘’σπασμένη’’ φωνή του δημιουργού είναι βάλσαμο, προσπαθώντας να έρθει σε επαφή με τον ακροατή και να δώσει τόπο και στην δική μας οργή, για την τρέλα που έχει κατακτήσει σε Παγκόσμιο επίπεδο την ανθρωπότητα. Είναι θυμωμένος, εκνευρισμένος, ακούγεται «ταλαιπωρημένος» και πολύ στενοχωρημένος για την έκβαση και την δυνητικά άσχημη πορεία που έχουμε επιλέξει. Η «γεροντίστικη» και ζεστή φωνή του όμως, δίνει μια ωριμότητα και σοφία στις συνθέσεις και η ουσιαστική παραγωγή του μεγάλου Nigel Godrich ανεβάζει τον πήχη τρομακτικά.

Ο νέος δίσκος περιέχει 12 συνθέσεις οργισμένες, αφηνιασμένες και μελαγχολικές. Ξεκινώντας από την πρώτη πλευρά, πατώντας το κουμπάκι ή ακουμπώντας την βελόνα στο πικάπ, θα αισθανθείτε σαν να εισέρχεστε στον κόσμο του “Wish You Were Here” αρχικά, αφού η παραλλαγμένη φωνή του Waters ακούγεται σαν το γνώριμο εισαγωγικό ραδιοφωνικό εφέ του ομώνυμου τραγουδιού και είναι φως φανάρι για το που θα σας ταξιδέψει. Το “When We Were Young” ξεκινά ως ένα ιντερλούδιο και εκεί που απολαμβάνετε όμορφα και ωραία το ξεκίνημα του δίσκου, ξάφνου θα ακούσετε στο τέλος …και το πρώτο «Who Gives A Fuck».

 

Το “Déjà Vu” στο καπάκι θα μας θυμίσει συνθετικά και άμεσα, ένα μεγάλο “Pigs On The Wings“ με τις ακουστικές κιθάρες πάνω στις οποίες θα μπορούσε κανείς να τραγουδήσει «If you didn't care / What happened to me», όμως με τα έγχορδα και τα συμφωνικά σημεία του, το κάνει να φαίνεται κάπως διαφορετικό. Το “The Last Refugee” είναι ένα επίκαιρο τραγούδι, που θα μπορούσε να βρίσκεται με άνεση ανάμεσα στα τραγούδια και τον χαρακτήρα του “The Wall” με το ύφος του, ως μια ξεχασμένη αρχειακή ακυκλοφόρητη σύνθεση . Προσπαθεί να μας κάνει να καταλάβουμε γιατί έχουμε φτάσει σε αυτό σημείο, βγάζοντας απελπισία και απόγνωση για τις επιπτώσεις του πολέμου στις οικογένειες και για τις τραγικές καταλήξεις που ακούμε σε μεγάλη συχνότητα, για τους πρόσφυγες και μετανάστες που πνίγονται στις θάλασσες στην προσπάθεια τους να σωθούν.

To “Picture That” μεταμορφώνεται άνετα στα αυτιά μας, στο “Welcome Τo Τhe Machine” με την συνθετική του σκελετική δομή και πρόκειται για ένα από τα καλύτερα του δίσκου, αφού η ατμόσφαιρα και η σκληρή στιχουργική αποσυναρμολογεί τον εφιαλτικό του χαρακτήρα λεπτό προς λεπτό. Oι Λύκοι ουρλιάζουν στο αντιπολεμικό “Broken Bones” και ο Roger τραγουδάει:

«Sometimes I stare at the night sky
See them stars a billion light years away
And it makes me feel small like a bug on a wall
Who gives a shit anyway?»

 

Το ομώνυμο τραγούδι “Is This The Life We Really Want?” αλλα και το “Bird In The Gale” σου δίνουν να καταλάβεις απ την αρχή πως το “The Wall” δεν έχει ξεχαστεί και θα μπορούσαν και αυτά να βρίσκονται άνετα στην πρώτη πλευρά του διπλού αριστουργήματος, ανάμεσα στα “Young Lust” και “Don’t Leave Me Now” ως ενδιάμεσοι σταθμοί. Εξαιρετικά τραγούδια και αυτά με το ομώνυμο να περιέχει και κάποιες (παραδόξως) Post Rock καταβολές εξαιτίας των μελωδιών. Το αμέσως επόμενο “The Most Beautiful Girl”, έχει μια αύρα από τις χαρακτηριστικές μελωδίες που έχει γράψει ο Lou Reed στο πιάνο, τύπου “Perfect Day” σε αυτό το συνεχόμενο χαλαρό μοτίβο, αλλα η φωνή του Waters σε προσγειώνει ανώμαλα στην πραγματικότητα εξανεμίζοντας αυτήν την ψευδαίσθηση.

“Smell The Roses” στην συνεχεία και η ενέργεια του Animals βρίσκεται και πάλι εδώ και το “Dogs” έχει την τιμητική του με ολίγη από “Sheep”. Η ατμόσφαιρα, οι κιθάρες σε πιο αργό τέμπο όπως και η ερμηνεία του αρχηγού, δημιούργησαν ένα μικρό δίδυμο αδελφάκι. Πρόκειται για τα πρώτο single του δίσκου που κυκλοφόρησε ως προπομπός για την κυκλοφορία του άλμπουμ. To “Wait For Her” είναι μια απλοϊκή και άνετη σύνθεση συνοδεία πιάνου και ακουστικής κιθάρας, ως η πιο αδύναμη στιγμή όχι όμως απαραίτητα κακή. Απλώς σχετικά αδιάφορη. Ενώ το “Oceans Apart” δεν περιπλέκει την κατάσταση, διαμηνύοντας πως είναι ένα ακόμη “Pigs On The Wing Part.2” και παίρνει άνετα την θέση του, ως ιντερλούδιο για το τελευταίο τραγούδι “Part Of Me Died”, κλείνοντας αυτόν τον πολύ όμορφο δίσκο.

 

Στο Is This The Life, o Roger δεν προσπάθησε να εφεύρει τον τροχό. Αυτό το κατόρθωσε σε απλησίαστο βαθμό μαζί με τους υπόλοιπους Floyd συνοδοιπόρους του. Τώρα ούτε ανάγκη έχει για κάτι τέτοιο ως επίτευγμα, ούτε και αγχώνεται για να αποδείξει κάτι από τα περασμένα μεγαλεία. Αυτό που προσπάθησε (και τα κατάφερε) ήταν να δημιουργήσει ένα άλμπουμ με τραγούδια τόσο Floyd-ικα όσο και του δικού του χαρακτήρα.

Το εξώφυλλο, λιτό και απέριττο σαν και το εξώφυλλο του “Radio K.A.O.S.”. Το αστείο είναι πως κατηγορείτε σε αυτήν τη φάση και θα δούμε που θα καταλήξει η υπόθεση, για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας από έναν Ιταλό σχεδιαστή. Ας του πει κάποιος του κυρίου, πως είναι ίδιο σαν ιδέα, με το “Radio K.A.O.S.” το όποιο κυκλοφόρησε το μακρινό 1987.

Σίγουρα θα πάρει την θέση που του αρμόζει ως ένας από τους καλυτέρους δίσκους της χρονιάς μέσα στους δέκα πρώτους. Βέβαια, ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος αλλα νομίζω πως τη θέση την έχει ήδη εξασφαλίσει.
Δεν είναι μόνο το μουσικό μέρος που κερδίζει αυτό τον τίτλο στο βάθρο.

Είναι και η ιστορικότητα αυτού του εγχειρήματος.

Διότι ο Roger Waters επιχείρησε να βγάλει ένα νέο άλμπουμ με τα από δυόμιση δεκαετίες στα 70 του χρόνια, και αυτό από μόνο του είναι άξιο θαυμασμού.

Φωτογραφίες 2006 @ TerraVibe Park & 2011 @ OAKA by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com 

 

Read 151 times

Leave a comment