Monuments on Facebook

"7 years of nostalgia. 7 years of rebellion. 7 years of Lebanon Hanover."

Saturday, 05 August 2017 06:00
Published in Αρθρογραφία

Πριν λίγες ημέρες, στις 18 Ιουλίου, συγκεκριμένα, το νεορομαντικό, cold wave duo από το Βερολίνο, οι πολυαγαπημένοι μας Lebanon Hanover, έκλεισαν τα επτά τους χρόνια ως συγκρότημα, ένα από τα πιο επιτυχημένα και γνωστά, της darkwave σκηνής. Το συγκρότημα, πήρε το όνομά του από μια ταμπέλα που είδε σε μια διαδρομή του, στην Αμερική, η τραγουδίστριά του, και η οποία έγραφε “LEBANON HANOVER”. Περί αυτού, σχολίασε ότι ‘Τα δύο μέρη, δεν έχουν την παραμικρή σύνδεση μεταξύ τους, αλλά αν είχαν, θα φανταζόμασταν ένα ωραίο μέρος. Θεωρούμε καλή ιδέα να δημιουργήσουμε έναν κόσμο με αυτό το όνομα, επειδή είμαστε πολύ αποπροσανατολισμένοι σε αυτό τον κόσμο και δεν ξέρουμε πού ανήκουμε’.

Τιμά & γιορτάζει ο Πάνος Σταρουλάκης

 

Ήταν Ιούλιος του 2010, όταν ο Βρετανός William Maybelline συνάντησε την Ελβετή Larissa Iceglass (aka Georgiou, ελληνικής καταγωγής), σε διακοπές στον τόπο καταγωγής του, στο Sunderland. Εκεί, έγραψαν μέσα σε μια εβδομάδα αρκετά από τα τραγούδια που έμελλε να προστεθούν στον πρώτο τους δίσκο. Επέστρεψαν στο Βερολίνο, όπου είναι η βάση τους, και μένουν είτε εκεί, είτε στη Βρετανία. Αρχίζουν τα live shows και το 2011 συμμετέχουν με 4 κομμάτια τους σε ένα δίσκο από κοινού με τους La Fete Triste από την aufnahme + wiedergabe, εκ των οποίων, το ένα, συμπεριλήφθηκε το 2012 στον πρώτο τους δίσκο “The World Is Getting Colder” που κυκλοφόρησε από τη νεοσύστατη ελληνική (!) δισκογραφική Fabrika Records (όπως και όλοι οι μετέπειτα, δίσκοι τους). Τότε ήταν που ακούστηκε για πρώτη φορά το όνομα τους και μάλιστα, ένα βρετανικό περιοδικό, τους αποκάλεσε ως ‘Η καλύτερη μπάντα που δεν ήξερες ότι υπάρχει’. Ο δίσκος τους, με πρωτόλειο, ακατέργαστο ήχο, μικρές, σχετικά στιχουργικές συνθέσεις, φωνητικά και από τους δύο, αρκετές κιθάρες και μπόλικα πλήκτρα, κατάφερε να προκαλέσει αίσθηση. Προσωπικά, είναι ο μόνος τους, που δε με τρελαίνει και τόσο, ίσως επειδή το μουσικό τους ύφος είναι ξεκάθαρα new-waveικό, παραπέμποντας σε εκείνο των αρχών της δεκαετίας του ’80, την οποία, ναι μεν αγαπάμε, αλλά δεν ικανοποιούμαστε και από κάθε τι που εκείνη, έδωσε. Παρ’όλα αυτά, χαίρομαι που ήταν ικανό ςνα τους φέρει στο προσκήνιο, γιατί στη συνε΄χεια, απέδειξαν τι αξίζουν.

 

Τα μέλη, διέκοψαν και τις σπουδές τους, για να αφοσιωθούν στο συγκρότημα, καθώς ήθελαν να το προωθήσουν μόνοι τους, αλλά θεωρούσαν, κιόλας, πως η απρόσκοπτη σύνδεση με το κοινό, είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα. Παρ’όλα αυτά, έβαλαν τις γνώσεις τους στον σχεδιασμό των βίντεό τους. Η όρεξη τους, είναι εμφανής, και στα τέλη της ίδιας (!) χρονιάς, κυκλοφορούν τον δεύτερο δίσκο τους “Why Not Just Be Solo”. Εδώ έρχονται να μας ξετρελάνουν, καθώς πλέον, η δημιουργικότητα τους παίρνει μορφή και μας χαρίζουν έναν πανέμορφο δίσκο, πνιγμένο στα synths και ξανά, στις κιθάρες, με τις φωνές να ακούγονται ακόμα καλύτερα, τα μέλη να συναλάσσονται ξανά, στα φωνητικά μέρη, από τραγούδι σε τραγούδι (μοτίβο που χαρακτηρίζει κάθε τους δουλειά, με τη Larissa να κατέχει τον ρόλο αυτόν στα περισσότερα). Υπέροχη στιχουργική δουλειά που αφήνει να διαφανούν καλύτερα τα θεματικά τους κέντρα, όπως θλίψη, μοναξιά, έρωτας, απόγνωση, τα αρνητικά της σύγχρονης εποχής και το βασικότερο, στον συγκεκριμένο δίσκο, που δεν είναι άλλο από τα αρνητικά που έχει επιφέρει σε κάθε τομέα, η σύγχρονη εποχή. Διακατέχεται, δηλαδή, περίτρανα, από μια νοσταλγία για τις προηγούμενες, εκείνες που όλα ήταν απλά, αναλογικά, και οι σχέσεις δεν διυλίζονταν μέσα από την τεχνολογία και τονφόβο.

 

Ασταμάτητοι, την επόμενη χρονιά, κυκλοφορούν τον τρίτο τους δίσκο, με τον ‘δυσοίωνο’ τίτλο “Tomb For Two”, στον οποίο, για πρώτη φορά περιέχεται και ομώνυμο κομμάτι. Είχε προηγηθεί η κυκλοφορία του single ‘Gallowdance’ από τον δίσκο, που είχε προκαλέσει μεγάλη αναμονή για αυτόν και δε μας απογοήτευσε καθόλου. Ο δίσκος, βρίσκεται στα ίδια άξια επίπεδα με τον προηγούμενο, από κάθε πλευρά, και μπορούμε, μάλιστα να πούμε, ότι στιχουργικά, η αντίθεση του είναι η εξής: ενώ στον προηγούμενο, έιχαμε ένα aggressive ύφος, μια εξαπόλυση κατηγοριών προς πάσα κατεύθυνση, εδώ έχουμε μια απομόνωση, ένα αποτράβηγμα, μια προσπάθεια για προστασία από όσα θίχτηκαν. Έχουμε την αναζήτησή τους, μια καλύτερης ζωής (ακόμα κι αν εννοούμε τον θάνατο, με αυτό), μακριά από όσα ενοχλούν και επηρεάζουν, ενώ γίνεται σαγές πως μόνη σωτηρία σε αυτή τη ζωή, είναι ο έρωτας. Χρήση περισσότερου synth, ξεκάθαρη ύπαρξη post-punk στοιχείων και ένα εξαιρετικό εξώφυλλο.

 

Μικρό διάλειμμα για τη μπάντα, ώστε να επανέλθει το 2015 με τον τέταρτο δίσκο του, το εμβληματικό “Besides The Abyss”, που την καθιέρωσε, τη σύστησε σε νέο κοινό, διεύρυνε τις περιοδείες της, την έφερε σε ακόμα μεγαλύτερα φεστιβάλ του είδους και έκανε τις συναυλίες τους, sold out. Ο συγκεκριμένος δίσκος, νομίζω πως είναι ο καλύτερος της, από κάθε άποψη. Καταρχάς, για πρώτη φορά, έρχονται στην Ελλάδα και ηχογραφούν σε κανονικό στούντιο. Την παραγωγή αναλαμβάνει ο έμπειρος γνώστης Chris Manolitsis. Σε ένα τραγούδι τους, προστίθεται σαξόφωνο, ενώ σε ένα άλλο, παίζει κιθάρα ο Δημήτρης Παυλίδης, των Selofan. Μετά τον πρώτο δίσκο, οι υπόλοιποι κινούνταν ξεκάθαρα σε dark-wave και cold-wave ήχο, μέχρι αυτόν, όπου πλέον βυθίστηκαν στο απόλυτο σκοτάδι των στενών των ήχων αυτών, μουσικά και στιχουργικά. Ειδικότερα, στους στίχους παι, διακρίνουμε την πτώση, την παραίτηση, την κατάπτωση, την ματαιότητα των πραγμάτων, τη διάλυση των πάντων, σε προσωπικά και κοινωνικά επίπεδα. Ο ήχος τους είναι πιο καλοδουλεμένος από ποτέ, τα φωνητικά διακρίνονται πεντακάθαρα και η δουλειά που έχουν κάνει γι ααυτόν, δε θα μπορούσε παρά αν είναι εμφανέστατη και αξιέπαινη. Η εναλλαγή, επίσης, του ήχου, από κομμάτι σε κομμάτι, μας δείχνει πόσα μπορούν να κάνουν, τα τραγούδια δεν παρουσιάζουν ομοιότητες μεταξύ τους, τόσες όσες κατά το παρελθόν. Συνεχίζον, βεβαίως, να κυκλοφορούν βίντεο των κομματιών τους, και ενώ ι προηγούμενοι δίσκοι τους, κατά καιρούς, εξαντλούνταν και επανακυκλοφορούσαν, τώρα, αυτός εξαντλείται σε λιγότερο από μήνα και είναι για μένα, αυτός που τους τοποθέτησε στην κορυφή των μουσικών ειδών που εκπροσωπούν.

 

Οι συναυλίες συνεχίζονται ανά τον κόσμο, με πλήθη κόσμου να τους παρακολουθούν, μέχρι που σιγά σιγά δεν ακούμε πια κάτι από αυτούς. Ο William αναπτύσσει και συνεχίζει τις προσωπικές, solo εμφανίσεις του ως Qual και όλοι ανησυχούμε για το μέλλον της μπάντας, μέχρι τον Νοέμβριο του 2016, οπότε και χτυπούν με το νέο, 12ιντσο “Babes Of The ‘80s”, που περιέχει, το ομώνυμο κομμάτι, στην κανονική του έκδοση, και δύο remixes του, ένα από τους She Past Away και ένα από τον Tobias Bernstrup, καθώς και ένα ακόμα κομμάτι, το ‘Ι have a crack’. Ωραία έκπληξη, και ωραία δουλεία, με ακόμα καλύτερη, την υπενθύμιση ότι ακόμα υπάρχουν και συνεχίζουν. Όπως έμαθα αργότερα, απλώς έκαναν ένα διάλειμμα και συνεχίζουν με αργούς ρυθμούς, καθώς η Larissa γέννησε, άρα κατανοητά όλα.

 

Για την ιστορία, οι δίσκοι συνεχίζουν να εξαντλούνται και να επανακυκλοφορούν, και όλοι διατίθενται και σε CD, από τη Dead Scarlet Records, το μεγαλύτερο ‘αδερφάκι΄ της Fabrica Records.

Eπίσης, οι Lebanon Hanover, έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας, τέσσερις φορές, όσες και οι δίσκοι που είχαν για παρουσίαση:

 

09/06/2012 στο Skull Bar
09/03/2013 στο Death Disco – supported από τον Doric και τους Selofan
30/05/2014 στο Death Disco – supported από τους Selofan
18/04/2015 στο Death Disco
(αρχική ημερομηνία 27/02/2015, οπότε υπήρξε αναβολή για οικογενειακούς λόγους της Larissa και τελικά, ήρθε ο William, μόνος του, και έπαιξε ως Qual, για πρώτη φορά – ακολούθησαν άλλες δύο φορές, 18/09/2015, στο Teddy Boy και 17/09/2016 στο Death Disco)

Εμείς να ευχηθούμε ολόψυχα στο συγκρότημα, χρόνια πολλά και τα επτά τους χρόνια, να τα εκατονταπλασιάσουν, καθώς και να τους ξαναδούμε, επιτέλους, από τη νέα χρονιά, live!

Παρακάτω, μπορείτε να ακούστε τους δίσκους της μπάντας¨

https://www.youtube.com/watch?v=f-ce3HfsP3w

https://www.youtube.com/watch?v=Xu2CzYBpoVk

https://www.youtube.com/watch?v=-T_FOZO3Fok

https://www.youtube.com/watch?v=OjZzCTVYAkY&list=PLneA0BedPWJEvRtSN7UKarD6sQXyR-Z_i

https://www.youtube.com/watch?v=taTNw8CDCyw&t=4s



Read 83 times

Leave a comment