Monuments on Facebook

SLOWDIVE - Η μεγάλη δισκογραφική επιστροφή, 22 χρόνια μετά

Sunday, 06 August 2017 08:56
Published in Αρθρογραφία

Τρεις μήνες συμπληρώθηκαν χθες, 5 Αυγούστου, από την κυκλοφορία του νέου, ομώνυμου δίσκου των Slowdive. Και τι είναι 3 μήνες, μπροστά στα 22 χρόνια, θα μου πείτε, όσο δηλαδή ήταν και το διάστημα ανάμεσα στο 1995 και το 2017, ανάμεσα στην κυκλοφορία, του μέχρι προσφάτως, τελευταίου τους δίσκου, ‘Pygmalion’ και του φρεσκότατου ‘Slowdive’. Δυο δεκαετίες, μια γενιά, αμέτρητες αλλαγές και ανακατατάξεις στο μουσικό τοπίο, έλευση νέας χιλιετίας, είναι μερικά από τα όσα συνέβησαν στο διάστημα αυτό. Τίποτα όμως δε μετράει, μπροστά στο μεγάλο γεγονός, που δεν είναι άλλο από την κυκλοφορία του ‘Slowdive’. Aς πούμε όμως μερικά πράγματα για το τι συνέβη νωρίτερα.

Παρουσιάζει ο Πάνος Σταυρουλάκης

Οι Slowdive, η μπάντα από το Reading, του Berkshire, ιδρύθηκε τον μακρινό Οκτώβριο του 1989, με τα ιδρυτικά μέλη, να γνωρίζονται και να κάνουν παρέα από 6 ετών. Αφού άρχισαν να παίζουν μαζί σε μια άλλη μπάντα, δημιούργησαν αργότερα τη δική τους. Το όνομα εμπνεύστηκαν από ένα όνειρο και μια συζήτησή τους, καθώς και από ένα τραγούδι με τον ίδιο τίτλο, της αγαπημένης τους μπάντας, των Siouxsie And The Banshees. H μέση ηλικία των μελών της μπάντας, ήταν 19. Τα demos τους τράβηξαν την προσοχή, προχώρησαν σε EPs και σινγκάκια και η αναγνώριση άρχισε από τα πρώτα τους βήματα να έρχονται. Χαρακτηρίστηκαν ως shoegaze μπάντα, το είδος της μουσικής που ΄γιορτάζει τον εαυτό του’. Και ύστερα, ξεκίνησαν οι μαύρες μέρες. Με την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου ‘Just For A Day’, το 1991 και του δεύτερου ‘Souvlaki’ (και μερικά EPs ενδιάμεσα), συνέβη ο κακός χαμός. Οι (πολύ & παράλογες) αρνητικές κριτικές, να δίνουν και να παίρνουν. Τι άψυχους τους έλεγαν, τι οι δίσκοι στερούνται ιδεών και πρωτοτυπίας, τι γιουχαρίσματα στις συναυλίες τους, τι παιχνίδια έπαιξε η δισκογραφική στην πλάτη τους και σε τι οικονομικά αδιέξοδα τους οδήγησε, για να τους πετάξει μετά έξω, δεν περιγράφονται σε λίγες γραμμες. Το 1995, κυκλοφορούν τον τρίτο τους δίσκο, και τελευταίο, για εκείνη την περίοδο ‘Pygmalion’, ενώ αμέσως μετά, λήγει άδοξα η συνεργασία τους με τη δισκογραφική –διακόπτεται, για την ακρίβεια- και αρχίζουν οι αποχωρήσεις μελών, λόγω των καταστάσεων που είχαν δημιουργηθεί. Τα εναπομέιναντα, ιδρύουν τη μπάντα Mojave 3, την οποία έτρεξαν μέχρι το 2008, περίπου.

 

Τυπικά, η μπάντα πέρασε σε φάση hiatus, ουσιαστικά, για όλους, είχε διαλυθεί. Πριν προχωρήσουμε, να τονιστεί πως κατ’ εμέ, όλες οι δουλειές της μπάντας, ήταν αριστουργηματικές. Με ήχο που μεταβάλλεται από shoegaze σε dream pop, από indie rock σε dark ambient και μέσα σε όλα αυτά, διάσπαρτες εμφανίσεις post rock και ambient στοιχείων, μελαγχολική άλλα και χαρούμενη διάθεση ενίοτε, ταξιδιάρικα ύφη και στίχους που σε συνδυασμό με τις τρελές κιθάρες και τις ονειρικές ή εφιαλτικές συνθέσεις του, σε έκαναν να έρθει στην ηλικία των 16-20 και να βιώσεις τα πάντα σαν πρώτη φορά, με ό,τι αυτό επιφέρει. Να ερωτευτείς, να πονέσεις, να προβληματιστείς και να παραδοθείς στα όποια συναισθήματά σου. Βλέπετε, σε αντίθεση με όσα είπαν οι κριτικοί, οι Slowdive δεν ήταν και δε θα γίνουν ποτέ το συγκρότημα που όλος ο πλανήτης θα παραληρεί για αυτούς, και όχι επειδή δεν το αξίζουν, αλλά παίζοντας με την ψυχή τους και μόνο, και καταθέτοντάς την στους δίσκους τους και στη σκηνή, παρεξηγήθηκαν ή δεν κατανοήθηκαν καν, από τον περισσότερο κόσμο. Σας παραθέτω τους τρεις πρώτους δίσκους και μια συλλογή με τα πρώτα τους EPs , για να το διαπιστώσετε και μόνοι σας, όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη και να θυμηθείτε οι παλαιότεροι. Μπορείτε εύκολα να βρείτε και το υπόλοιπο υλικό τους.

https://www.youtube.com/watch?v=00dmorci-tM

https://www.youtube.com/watch?v=2ZJrC8X91io

https://www.youtube.com/watch?v=bUpovvFSegU

https://www.youtube.com/watch?v=b07n8GST2LQ

 

Και φτάνουμε επιτυχώς, στο σωτήριο έτος 2014, οπότε κάποια μικρά δείγματα, άρχισαν να δημιουργούν υποψίες πώς κάτι συμβαίνει με τους Slowdive, οι ψίθυροι να δίνουν και να παίρνουν, ευχόμενοι για μια πιθανή επιστροφή τους. Μέχρι που σκάει η ανακοίνωσή τους, πως θα επανενωθούν για μερικές συναυλίες στην Ευρώπη. Αρχικά, είπαν για μία, στην Πορτογαλία, και αργότερα, ο κατάλογος αυξήθηκε. Παίζουν συναυλίες το 2014, το 2015 και το 2016, οπότε και είχαμε την τιμή να τους δούμε για πρώτη φορά στη χώρα μας, στα πλαίσια του Ejekt Festival. Έναν μήνα νωρίτερα, είχαν πει ότι δουλεύουν για έναν καινούργιο δίσκο. Τον Ιανουάριο του 2017, ανακοινώνουν ότι υπέγραψαν στη δισκογραφική Dead Ocean και συνεχίζουν τη δουλειά πάνω στο νέο υλικό. Λίγες μέρες αργότερα, μας δίνουν το ‘Start Roving’, το πρώτο σου single, ύστερα από 22 ολόκληρα χρόνια! Εντυπωσιακή πρώτη γεύση, που μας κάνει να ανυπομονούμε για τη συνέχεια, κι εκείνοι, δε μας αφήνουν έτσι. Στα τέλη Μαρτίου, μας δίνουν το δεύτερο, ‘Sugar For The Pill’, μαζί με τη γλυκιά ανακοίνωση της κυκλοφορίας του δίσκου. Και η μεγάλη ώρα, έφτασε τον Μάιο, είναι πια γεγονός, κρατάμε τον Slowdive στα χέρια μας, η χαρά ανείπωτη, πριν καν τον ακούσουμε. Όταν, δε, τον ακούμε, η χαρά εκατονταπλασιάζεται. 9 κομμάτια, το ένα, καλύτερο από το άλλο. Η μπάντα, στο καλύτερο επίπεδο που έχει υπάρξει έως τώρα, από όλες τις απόψεις.

Με τον καλύτερο ήχο που είχαν ποτέ, μια δυναμικότητα που δεν περνάει απαρατήρητη, σαν να μην πέρασε μια μέρα από πάνω τους, σαν να μην πέρασαν 22 χρόνια που είχαν μείνει ασυμπλήρωτες οι σελίδες του βιβλίου της δισκογραφικής ιστορίας τους. Και κάπως έτσι είναι, καθώς διατήρησαν ακέραιο, αυτό που αναφέραμε νωρίτερα: την ψυχή τους, η οποία, για χρόνια συνυπήρξε με μουσικές δυνατότητες που ωρίμαζαν και έφτασαν τώρα, στο σημείο ακμής τους. Διατηρώντας ακόμα, όμως, τον εφηβικό τους χαρακτήρα, παίζουν για όσα τους ενδιαφέρουν, γράφουν σαν ερωτευμένα παιδιά, που δεν ξέρουν τι να κάνουν και πώς να πράξουν στον κόσμο των ενηλίκων, πονούν, αλλά πλέον, δεν τους νοιάζει και τόσο, αφήνονται στη γλύκα της ζωής και συνεχίζουν να καίγονται κάτω από τον ήλιο. Μαζί τους, κι εμείς, πιστοί ακροατές και συνοδοιπόροι, στα όσα μας χαρίζουν και στα όσα βλέπουμε δίπλα τους. Κι ας μην ξέρουμε για κάποια πράγματα το ‘γιατί’, συνεχίζουμε όλοι μαζί, και ξαναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας, αγόρια και κορίτσια, ψάχνοντας την αγάπη. Μερικά πράγματα, που θα καταλάβετε κι εσείς, ακούγοντας τον δίσκο.

 

Εμφανής η βελτίωση της στιχουργικής τους ικανότητας, δε φοβούνται να ανοιχτούν, και ως προς το μέτρο αυτών, αλλά και ως προς το περιεχόμενό τους. Άριστος ήχος, στη μουσική του οποίου, ακούς πια, καθαρά τα όργανα, τα οποία έχουν αυξηθεί και τα έχουν αφήσει να αναπνεύσουν, και έχουν μειώσει στον βαθμό του απαραίτητου, τις μουσικές και τις στιχουργικές λούπες. Με δυο λόγια, το άλμπουμ είναι ένα κομψοτέχνημα του εναλλακτικού ήχου. Αρνούμαι να του βάλω άλλες ταμπέλες, για τους εξής λόγους: Οι Slowdive, ήταν παιδιά όταν ξεκίνησαν. Υπερέβησαν τις όποιες πιθανές προσδοκίες οι δυνατότητες και έδωσαν σπουδαία έργα στην εξάχρονη πορεία τους. Με φόβο, απειρία, αλλά και με καρδιά. Είχαν εμφανείς επιρροές γνωστών συγκροτημάτων της δεκαετίας του ’80, πράγμα λογικό, εξαιτίας των πρότερων ακουσμάτων τους και μιας και αυτά, ήταν τα πρώτα τους βήματα, και τους αξίζουν συγχαρητήρια, για τα όσα έκαναν τότε. Τρόμαξαν με τα όσα έγιναν και τη συμπεριφορά που εισέπραξαν και κανείς δε μπορεί να τους κατηγορήσει για αυτό. Πήραν τον χρόνο τους, ακόμα κι αν ήταν κάτι παραπάνω από αρκετός, αλλά άξιζε, επειδή αυτός, μας έφερε πίσω, ένα συγκρότημα άρτια δεμένο, ώριμο, ικανό να προβάλλει την ευφυΐα του, απεκδυμένη από οτιδήποτε αρνητικό, αφήνοντας τους να λάμψουν τόσο πολύ, όσο τους αξίζει και στα πλαίσια που αυτό μπορεί να εκτιμηθεί. Οι Slowdive, δεν είναι η επιρροή των Joy Division, δεν είναι οι νέοι Cocteau Twins, δεν είναι η χαρά του hipsterα, δεν είναι άλλη μια post-punk μπάντα που θα δεις νωρίς σε ένα φεστιβάλ και κάτι έγινε, ας πούμε.

Όχι, οι Slowdive, μια αυτόνομη κατηγορία και δεν είναι για όλους, χωρίς να είναι μια μπάντα δυσνόητη, βαριά ή ελιτίστικη. Απλώς, είναι μια μπάντα-κόσμημα. Αυτό, τα λέει όλα. Είχα τις υποψίες μου από την αναταραχή που προκάλεσαν τη δεκαετία του ’90. Όμως, αυτό που έφεραν τώρα, στα mid-‘00s, το απέδειξε περίτρανα, και τους έφερε μπροστά από κάθε διαχωριστική γραμμή, πέρα από κάθε υποψία και προσδοκία. Και είμαι σίγουρος, πως μετά από αυτό, θα συνεχίσουν έτσι. Αλλά ακόμα κι αν δε συνέχιζαν, και μόνο που επέστρεψαν για έναν τέτοιο δίσκο, είναι ευλογία. Και όλα τα στόματα έκλεισαν. Κι αν δεν έκλεισαν, θα είναι επειδή έμειναν μισάνοιχτα στην ακρόαση του δίσκου, και δεν ξέρουν τι να πουν. [Παραδόξως (;), ο δίσκος έλαβε πολύ καλά λόγια, από κοινό και κριτικούς...]. Είθε κάθε ημέρα μας, να φωτίζεται όπως και όποια, κατά την οποία, ακούμε αυτή τη δισκάρα (η οποία, πληροφοριακά, εκτός από βινύλιο, κυκλοφόρησε και σε CD, και σε κασέτα – η κασέτα, εξαντλήθηκε). Αν δεν την έχετε ήδη ακούσει, εδώ σας την έχω:

https://open.spotify.com/album/4nSWX5A4xVomzrOEGDKLQ6

 

Και δυο τελευταία πράγματα: Το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου, θα έχουμε τη μεγάλη τιμή, να μας ξανάρθουν οι Slowdive στη χώρα μας, και αυτή τη φορά, όπως τους πρέπει: σε κελιστό χώρο, με αυτούς ως headliners της βραδιάς, βεβαίως. Ραντεβού στο Fuzz Live Music Club, όπου θα με δείτε να τρελαίνομαι, αφού θα μας παρουσιάσουν και τον νέο τους δίσκο, φυσικά. Τέλος, μετά από πολλές ακροάσεις και προσωπικό διχασμό, δε μπορώ να μην παραδεχτώ την αλήθεια, που είναι η απόλυτη τελειότητα που πέτυχαν οι Slowdive και έτσι, δίνω την προσωπική μου βαθμολογία, για τον ομότιτλό τους δίσκο, με το χέρι στην καρδιά:

10/10

Δωράκι αποχαιρετισμού, για την ώρα, το 9ο τραγούδι του δίσκου, που κυκλοφόρησε μόνο ως bonus track της ιαπωνικής έκδοσης του δίσκου. Καλή ακρόαση!

https://www.youtube.com/watch?v=gZiBd1iGC3o

 

 

 

Read 98 times

Leave a comment