KATE BUSH – Η αυτής εξοχότης, η βασίλισσα της art-pop

KATE BUSH – Η αυτής εξοχότης, η βασίλισσα της art-pop

The Woman with the Art in Her Eyes.Θυμάται ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

More...
Bob Dylan: Το Theme Time Radio Hour στον Athens Voice 102.5

Bob Dylan: Το Theme Time Radio Hour στον Athens Voice 102.5

Ο Athens Voice 102.5 εξασφάλισε μια μοναδική εμπειρία για τους ακροατές του: ένα ειδικό ραδιοφωνικό show του Bob Dylan-το πρώτο…

More...
JAMES MARSHALL HENDRIX – Ηλεκτρικός Άγγελος, εδώ και 50 χρόνια

JAMES MARSHALL HENDRIX – Ηλεκτρικός Άγγελος, εδώ και 50 χρόνια

Jeff Beck: «Ο Jimi Hendrix υπήρξε για μένα το πρώτο σοκ. Αυτός ήταν που μας συγκλόνισε όλους για τα καλά,…

More...
LEE KERSLAKE (1947 - 2020) (Uriah Heep, Ozzy Osbourne, The Gods, Head Machine, Toe Fat, David Byron, Ken Hensley, The National Head Band, Living Loud)

LEE KERSLAKE (1947 - 2020) (Uriah Heep, Ozzy Osbourne, The Gods, Head Machine, Toe Fat, David Byron, Ken Hensley, The National Head Band, Living Loud)

“Don't take life for granted'Cause you know thatLife won't grant you back”…Οι βιωματικοί στίχοι που μόλις διαβάσατε ανήκουν στον Lee…

More...
STEVIE RAY VAUGHAN – Το πιο τρανό “What If?” στην 65χρονη ιστορία του Rock’n’Roll μετά τον Jimi Hendrix

STEVIE RAY VAUGHAN – Το πιο τρανό “What If?” στην 65χρονη ιστορία του Rock’n’Roll μετά τον Jimi Hendrix

27 Αυγούστου 1990. Η ώρα είναι 12:50 μετά τα μεσάνυχτα όταν το νοικιασμένο από τον Eric Clapton ελικόπτερο Bell 260B…

More...

SWEVEN - The Eternal Resonance (Ván Records/2020)

24 September 2020 in Where Prog meets Art

“Expect the unexpected” έγραψε στο τέλος ενός σημειώματος του ο…

KATE BUSH – Η αυτής εξοχότης, η βασίλισσα της art-pop

24 September 2020 in Αρθρογραφία

The Woman with the Art in Her Eyes.Θυμάται ο Τάκης…

JAMES MARSHALL HENDRIX – Ηλεκτρικός Άγγελος, εδώ και 50 χρόνια

23 September 2020 in Αρθρογραφία

Jeff Beck: «Ο Jimi Hendrix υπήρξε για μένα το πρώτο…

Bob Dylan: Το Theme Time Radio Hour στον Athens Voice 102.5

23 September 2020 in News

Ο Athens Voice 102.5 εξασφάλισε μια μοναδική εμπειρία για τους…

WOBBLER - Dwellers of the Deep (Karisma Records/2020)

22 September 2020 in Where Prog meets Art

Οι Νορβηγοί WOBBLER ετοιμάζονται για την πέμπτη ολοκληρωμένη επίθεση τους…

DEAD QUIET – Truth & Ruin (Artoffact Records/2020)

21 September 2020 in When Hard Gets Heavy

Οι νεκροί δεν είναι σε θέση να προκαλέσουν θόρυβο εκτός…

ΗΙΤΤΜΑΝ - Destroy All Humans (No Remorse Records/2020)

17 September 2020 in When Hard Gets Heavy

“Destroy, Improve, Amaze”!Γράφει ✍ ο Leonidas Hatzimihalis (ECLECTIC SHADOWS team)

NECROPHOBIC - Dawn Of the Damned (Century Media/2020)

16 September 2020 in When Metal Gets Extreme

Η πενταμελής Σουηδική μπάντα βρίσκεται στο αφήλιο τής καριέρας της!…

HEXX - Entangled In Sin (High Roller Records/2020)

15 September 2020 in When Hard Gets Heavy

Ο νέος είναι ωραίος, αλλά ο παλιός είναι αλλιώς. Οι…

AYREON – Transitus (Music Theories Recordings/2020)

14 September 2020 in Where Prog meets Art

Ο «κατ’ οίκον περιορισμός» ενός ασύλληπτου θεατρικού/κινηματογραφικού έργου στα πολυτελή…

VARIOUS ARTISTS - Dirt [Redux] Alice in Chains (Magnetic Eye Records / 2020)

13 September 2020 in Various

Η λατρεμένη μας Alice in Chains, δεν γέρασε καθόλου από…

EN MINOR - When The Cold Truth Has Worn Its Miserable Welcome Out (Season Of Mist/2020)

12 September 2020 in Check Also

Αγκαλιάζοντας ολοκληρωτικά την μελαγχολική παραδοξότητα χωρίς συμβιβασμούς!Γράφει ✍ η Eleni…

THE RIVEN - Windbreak / Moving On - Ep (The Sign Records/2020)

10 September 2020 in When Hard Gets Heavy

Classic Rock for the 21st Century!Γράφει ✍ ο Leonidas Hatzimihalis…

WEST COAST POP ART EXPERIMENTAL BAND – Η ψυχεδελομάνα Δυτική Ακτή είχε κι ένα κρυφό καμάρι: Το Beverly Hills

09 September 2020 in Αρθρογραφία

Η «ανοιχτόμυαλη» και απαράμιλλη ψυχεδελική μουσική των WCPAEB δεν έχει…

CURSE THE SON – Excruciation (Ripple Music/2020)

09 September 2020 in When Hard Gets Heavy

Ο ανεξάρτητος ήχος και η επιμονή μιας μπάντας να αναζητά…

VARATHRON - Glorification Under The Latin Moon (Agonia Records/ 2020)

07 September 2020 in Local Heroes

Χωρίς πολλές συστάσεις λοιπόν ... Varathron! Ο ακρογωνιαίος λίθος τού…

APHRODITE’S CHILD – "666 λόγοι για να υποκλινόμαστε εις το διηνεκές"

03 September 2020 in Αρθρογραφία

Η σύντομη μεγαλειώδης πορεία ενός αληθινού rock super group, που…

JUDAS PRIEST - BRITISH STEEL: Επιστρέφει διπλό και εμπλουτισμένο, γιορτάζοντας τα 40 του χρόνια

27 August 2020 in Αρθρογραφία

Το Σάββατο 29 Αυγούστου 2020 το θεμελιώδες “British Steel” γίνεται…

Jeff Beck: «Ο Jimi Hendrix υπήρξε για μένα το πρώτο σοκ. Αυτός ήταν που μας συγκλόνισε όλους για τα καλά, αφού παρότι όλοι μας είχαμε καθιερωθεί με “ασφάλεια” στο πεδίο της ηλεκτρικής κιθάρας, ήρθε από το πουθενά για να επαναπροσδιορίσει όλους τους κανόνες του παιχνιδιού, εν μια νυκτί!»
Bob Dylan (αναφερόμενος στη διασκευή του “All Along the Watchtower”):  «Με συγκλόνισε μονομιάς! Τόσο, που ζήτησα τα πνευματικά δικαιώματα της δικής του εκτέλεσης ώστε να το παίζω κι εγώ έτσι ως και σήμερα. Είχε το ταλέντο να βρίσκει στοιχεία μες τα τραγούδια που κανείς άλλος δε θα ανακάλυπτε και να τα αναπτύσσει ανεπανάληπτα».
Kirk Hammett (Metallica): «Ο Hendrix είχε ένα ολόδικό του τρόπο να πολιτικολογεί δίχως να μιλά συμβατά, δίχως να “μιλά” με άλλο τρόπο πέρα από τη Μουσική του γλώσσα. Τα έλεγε όλα οπτικο-ακουστικά. Όσο για τον ήχο της κιθάρας του, υπήρξε κυριολεκτικά δική του εφεύρεση. Δεν υπήρξε κάποιος άλλος που να ακούγεται έτσι, πριν και μετά από αυτόν, έως και σήμερα. Εφηύρε την Εκκλησία το Τόνου! Ο τόνος του ήταν θηριώδης, η τεχνική του ήταν θηριώδης, τα τραγούδια του ήταν θηριώδη. Η Ψυχή του; Περίσσευε!»   
Kurt Cobain (Nirvana): «Κάποιοι υποστηρίζουν πως μπάντες της grunge σαν τη δική μας έθεσαν μια για πάντα το Seattle στο παγκόσμιο μουσικό χάρτη, όμως, σοβαρά τώρα, ποιο χάρτη;;; Είχαμε τον Jimi Hendrix. Ήμαρτον δηλαδή, τι άλλο να θέλαμε από τη ζωή μας;;;»
Robert Smith (The Cure): «Ο Hendrix ήταν το πρώτο άτομο που έπεσε στην αντίληψή μου και έμοιαζε απόλυτα Ελεύθερος. Όταν είσαι εννιά-δέκα χρονών, η ζωή σου κατακυριεύεται από τους ενήλικες. Έτσι μονομιάς αντιπροσώπευσε ακριβώς αυτό που ήθελα να γίνω. Ο Hendrix ήταν που με ώθησε να σκεφτώ πως ήθελα να γίνω τραγουδιστής και κιθαρίστας. Πριν από αυτόν ήθελα να γίνω ποδοσφαιριστής».
John Frusciante (Red Hot Chili Pepper): «Αν παίζω κιθάρα φταίει το “Electric Ladyland”. Η μουσική του Hendrix ανέκαθεν μου ακουγόταν τέλεια, αφού την φρόντιζε σε όλες της τις διαστάσεις. Εκεί που οι περισσότεροι σκέφτονται σε δυο διαστάσεις, αυτός σκεφτόταν σε τέσσερεις. Δε πιστεύω πως υπήρξε καλύτερος κιθαρίστας στην ιστορία. Αυτά που μας κληροδότησε δεν επιδέχονται βελτίωσης. Και όλα αυτά πηγάζουν από το βαθύτατο πνεύμα του. Ανέδειξε πτυχές του ήχου που δεν γνωρίζαμε πως υπάρχουν…»
Matt Bellamy (Muse): «Περισσότερο και από τα τραγούδια του, αυτό που καθόρισε μια για πάντα τη ζωή μου ήταν η Ελευθερία Έκφρασης που έφερε πρώτος στο χώρο του Μουσικού Θεάματος. Αυτή η ατίθαση άγνοια κινδύνου που τον χαρακτήριζε επί σκηνής. Για μένα ο Hendrix δεν ήταν απαραίτητα οι ανυπέρβλητες μελωδίες του και τα ακόρντα, ήταν η Ενέργεια με την οποία τα μπόλιαζε. Ήταν ο ψυχεδελικός, θεότρελος έως και “φτιαγμένος” από ναρκωτικά τρόπος που μάτωνε όταν τα έπαιζε. Έτσι που σε έκανε να σκέφτεσαι το Μέλλον».
Pete Townshend (The Who): «Αυτό που έπαιζε ήταν… απίστευτα Λυρικό και συνάμα Έμπειρο. Κατάφερε να χτίσει τη γέφυρα μεταξύ της αυθεντικής blues κιθάρας και του μοντέρνου ήχου, παντρεύοντάς τα μοναδικά!»

Από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

27 Αυγούστου 1990. Η ώρα είναι 12:50 μετά τα μεσάνυχτα όταν το νοικιασμένο από τον Eric Clapton ελικόπτερο Bell 260B Jet Ranger έχοντας διανύσει μόλις 3.000 πόδια σε σαρανταδύο δευτερόλεπτα από την απογείωσή του, συγκρούεται πάνω στο λόφο του Χιονοδρομικού Κέντρου του Alpine Valley στο East Troy του Wisconsin, σε υψόμετρο μόλις εκατό ποδών. Όλοι οι επιβάτες σκοτώνονται ακαριαία: ο κατά τα φαινόμενα άπειρος πιλότος Jeffrey Brown, ο Bobby Brooks, ατζέντης του Clapton, o σωματοφύλακάς του Nigel Browne, ο Colin Smythe, βοηθός του tour manager, και ο Stevie Ray Vaughan.

Φόρος τιμής από τον Χρήστο Κισατζεκιάν

Όταν από την παιδική σου ηλικία κατασκευάζεις μόνος σου μουσικά όργανα και στα 14 σου εγκαταλείπεις το σχολείο προκειμένου να ασχοληθείς με το τραγούδι συναντώντας τη σθεναρή αντίδραση των γονιών σου οι οποίοι επιθυμούσαν να γίνεις λογιστής, δύο συμπεράσματα προκύπτουν… Πρώτον, το λέει η ψυχούλα σου και δεύτερον, είσαι αποφασισμένος να αγγίξεις το όνειρο! Ο μορφονιός όμως με την ξανθιά πλούσια χαίτη δεν άγγιξε απλά το όνειρο, αλλά έχοντας ως όχημα ένα μολυβένιο αερόστατο, έφτασε ως τα ουράνια και άγγιξε τα αστέρια!

Τιμά ο Παναγιώτης Πατσάης

Θα χρειάζονταν αρκετές δεκαετίες ύπαρξης εκ μέρους σου ώστε να νιώθεις και συ τη θλίψη και το πένθος που προκάλεσε σε μας τους μεγαλύτερους η είδηση που δημοσίευσε χθες η οικογένεια του αποχωρήσαντα μουσικοσυνθέτη: «Ο Peter Green έφυγε ήσυχα, μες τον ύπνο του αυτό το Σαββατοκύριακο». Φύσει αδύνατον ως εικοσάχρονος, ή πόσο μάλλον έφηβος, να γνωρίζεις (και πόσο μάλλον να συνδέεσαι με) στη δεύτερη δεκαετία της τρίτης χιλιετίας που διανύουμε τα όσα τούτος ο επιδραστικότατος κιθαρίστας γέννησε στο πέρασμά του. Λογικό και επόμενο. Για αυτό, έλα αν θες να σε βάλω όσο περνά από το χέρι μου στο όλο «κλίμα» της μεγαλειότητας του, αφού ο φίλτατος συνοδοιπόρος Αλέξανδρος Ριχάρδος πρόλαβε ήδη και σε ενημέρωσε καίρια, υπέρ το δέον!

Τιμά ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Το “Back In Black” δεν έχει να συναγωνιστεί τίποτα και κανέναν.
Κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου του 1980, σαν σήμερα, τέσσερεις δεκαετίες πίσω, μα το ακούς τώρα και μοιάζει φετινή κυκλοφορία που μάλιστα διεκδικεί την πρώτη θέση της λίστας των αγαπημένων της χρονιάς.
Παίζει μπάλα μονάχο του.
Ατενίζει από ψηλά τα πράγματα και με τη σιγουριά του πρώτου και καλύτερου, μοιράζοντας χαρά σε όσους αγγίχτηκαν από την απέριττη, διαχρονική μαγεία του.
Ενώνει τους πάντες, πάντα και παντού, ως all time classic album κοινής αποδοχής. Ως τόπος συνάντησης των αμέτρητων ιδιωμάτων της κιθαριστικής, σκληρής, επιθετικής μουσικής, όπως θες πες το. Συνυπάρχει σε σπίτια οπαδών του grind core, του thrash, του AOR, του death metal, του προοδευτικού metal, του hard & heavy rock φυσικά & αυταπόδεικτα, μα και της pop, του alternative rock, της hip-hop, έως και των… σκυλάδικων μη χέσω! Είναι δεδηλωμένα ένα από τα πιο αγαπημένα albums του Lemmy και του Anselmo, του Sebastian Bach και του Danny Filth.
Και για να τελειώνουμε, το “Back In Black” είναι αυτό που είναι! Και δεν προσπάθησε πολύ για αυτό. Απλά συνέβηκε.


Τιμά ο Χρήστος Κισατζεκιάν

…The Mean Fiddler Οf Τhe South

Φόρος τιμής από το Νίκο Παπαδόπουλο

Paul Kossoff’s Back Street… Company!


Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Ελλάς – Γαλλία, συμμαχία; Στην περίπτωση των DÄTCHA MANDALA υπό προϋποθέσεις.

Γράφει  ο Jack Syrmaleon (ECLECTIC SHADOWS team)

Sweet Bird of Paradise

Τον Ιανουάριο του 1984 ο κόσμος ήταν πιο αισιόδοξος και η ζωή πιο απλή. Στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών, ακόμα και στους mainstream, μπορούσε κάποιος να βρει τραγούδια ιδιαίτερων αξιώσεων, μια και τα όρια των διάφορων «μουσικών ειδών» ήταν περισσότερο παρά ποτέ μπλεγμένα. Έτσι λοιπόν, στο UK Singles Chart πλάι στο “Where is My Man” της Eartha Kitt και το “Girls Just Want to Have Fun” της Cyndi Lauper, δε συναντούσες μόνο το “Holiday” της Madonna (το μόνο τραγούδι για το οποίο πρέπει να είναι χαρούμενη), αλλά και το “Love is a Wonderful Colour” των Icicle Works, το “King of Pain” των Police και το “This Charming Man” των The Smiths. Και κάτι άλλο, όμως: ένα τραγούδι του κυρίου Terence Charles "Snowy" White, που λεγόταν “Bird of Paradise”.

Από τον Τάκη Κρεμμυδιώτη

Η πολυσυλλεκτική μπάντα από την Στοκχόλμη τής Σουηδίας ύστερα από απουσία τριών ετών, ξαναχτυπά φέτος με νέο δίσκο. Παρακαλούνται όσοι πρόσκεινται στην εκκλησία τού rock, να περάσουν το κατώφλι τής κεντρικής πόρτας για να λάβουν Θεία Κοινωνία και την Ευλογία τού Αγίου Πνεύματος των 60’ς και 70’ς.