"ATHENSROCKS 2019" : Slayer, Rotting Christ, Leprous, Suicidal Angels - Ο.Α.Κ.Α. Κλειστό γήπεδο μπάσκετ, Σάββατο 13 Ιουλίου 2019

"ATHENSROCKS 2019" : Slayer, Rotting Christ, Leprous, Suicidal Angels - Ο.Α.Κ.Α. Κλειστό γήπεδο μπάσκετ, Σάββατο 13 Ιουλίου 2019

Τι ήταν αυτό που μας βρήκε σύντροφοι στο κλειστό του ΟΑΚΑ την Κυριακή;;; Ο αποχαιρετισμός στους υπέρτατους του παραδοσιακού thrash…

More...
TESSERAC T, CALYSES, MARK OF PROSPERO - Κύτταρο Club, Κυριακή 7 Ιουλίου 2019

TESSERAC T, CALYSES, MARK OF PROSPERO - Κύτταρο Club, Κυριακή 7 Ιουλίου 2019

Κυριακή των εκλογών και καύσωνας. Κλειστός μικρός χώρος και ακραίο prog metal. Πώς εξηγείται, λοιπόν, που η εμφάνιση των TesseracT…

More...
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ (1950-2019)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ (1950-2019)

Δεν έχω λόγια να περιγράψω τι ήταν ο Γιάννης Σπάθας… Τιμά ο Λευτέρης Τσουρέας

More...
SOCRATES- Θέατρο Λυκαβηττού,Τετάρτη 23 Ιουνίου 1999

SOCRATES- Θέατρο Λυκαβηττού,Τετάρτη 23 Ιουνίου 1999

Είκοσι χρόνια πριν, σαν χθες, είχα την τιμή και την τύχη να καλύπτω ως επίσημος φωτογράφος της θρυλικής γκρούπας το…

More...
“Dream Fest”: Dream Theater, Animals As Leaders, Minus One, Jason Richardson - Gazi Music Hall, Τρίτη 2 Ιουλίου 2019

“Dream Fest”: Dream Theater, Animals As Leaders, Minus One, Jason Richardson - Gazi Music Hall, Τρίτη 2 Ιουλίου 2019

Μουσική πανδαισία κάτω από συνθήκες θέασης απαράδεκτες… Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

More...

THE NIGHT ETERNAL – The Night Eternal E.p. (Dying Victims Productions/2019)

13 July 2019 in When Hard Gets Heavy

Τι δουλειά έχουν οι Judas Priest, οι Angel Witch, οι…

TESSERAC T, CALYSES, MARK OF PROSPERO - Κύτταρο Club, Κυριακή 7 Ιουλίου 2019

11 July 2019 in Live Reviews

Κυριακή των εκλογών και καύσωνας. Κλειστός μικρός χώρος και ακραίο…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΘΑΣ (1950-2019)

07 July 2019 in Never Forgotten

Δεν έχω λόγια να περιγράψω τι ήταν ο Γιάννης Σπάθας……

SOCRATES- Θέατρο Λυκαβηττού,Τετάρτη 23 Ιουνίου 1999

24 June 2019 in Αρθρογραφία

Είκοσι χρόνια πριν, σαν χθες, είχα την τιμή και την…

PATTERN/SEEKING ANIMALS – Pattern/Seeking Animals (Inside Out Music/2019)

06 July 2019 in Where Prog meets Art

Ένα υπέροχο ταξίδι μουσικής ομορφιάς... έτσι απλά!

“Dream Fest”: Dream Theater, Animals As Leaders, Minus One, Jason Richardson - Gazi Music Hall, Τρίτη 2 Ιουλίου 2019

04 July 2019 in Live Reviews

Μουσική πανδαισία κάτω από συνθήκες θέασης απαράδεκτες… Κείμενο-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

QUEEN : "Οι αυθεντικοί Χαμαιλέοντες της Rock'n'Roll εποποιίας"

04 July 2019 in Read Our Readers

Θεωρώ πως αυτό που καθιστά ένα συγκρότημα σπουδαίο είναι η…

RELEASE ATHENS FESTIVAL : Disturbed, Anthrax, SixForNine, Need, Breath After Coma - Πλατεία Νερού, 30 Ιουνίου 2019

03 July 2019 in Live Reviews

Η τελευταία μέρα του Release για φέτος είχε άλλον αέρα.…

NENEH CHERRY "SUMMER NOSTOS FESTIVAL" - ΚΠΙΣΝ, Αθήνα, Τρίτη 24 Ιουνίου 2019

01 July 2019 in Live Reviews

Ναι ήταν βάλσαμο για το οργισμένο θυμικό μας η Neneh…

BETH HART, BIG NOSE ATTACK - Θέατρο Βράχων, Αθήνα, Πέμπτη 27 Ιουνίου 2019

28 June 2019 in Live Reviews

“Wet Dreams with (wet) Eyes Wide Open” Καταγράφουν οι Στάθης…

Monuments on Facebook

Προοδευτική μουσική για προοδευτικά μυαλά

Γράφει ο Στέφανος Τυροβολάς

Οι αγαπημένοι Σουηδοί, που κράτησαν τη σημαία ψηλά τα δύσκολα χρόνια των mid 90's και εν μέρει ευθύνονται για το ο,τί το thrash είναι ακόμα ενεργό μουσικό ιδίωμα, ξεκινάνε ηχογραφήσεις για τον 9ο τους δίσκο, και παράλληλα προγραμματίζουν μια σκανδιναβική περιοδεία για το ερχόμενο φθινόπωρο.

Σκεφτείτε πως βρίσκεστε κάπου στην Άγρια Δύση και κάτω από μια σκιά, του ίδιου όμως δέντρου, βρίσκονται ο B.B King, ο Johnny Cash και… οι Slayer. Σκεφτείτε τώρα, την δημιουργία μιας αντισυμβατικής μουσικής συνωμοσίας με μια δόση χιούμορ και αέναης ψυχικής νεότητας. Το αποτέλεσμα δεν είναι άλλο, από την γέννηση των Building Chaos! Αν η ψυχούλα σας ζητά να περάσει καλά και να ξεχαστεί απ’ την καθημερινή, χαοτική πολιορκία των δρώμενων, τότε οι Building Chaos, υπόσχονται εγγυημένη αποθεραπεία!

Γράφει η Ζωή Βίγγου

Περίμενα αρκετά χρόνια για να ξαναδώ τα αδέρφια από το Bello Horizonte, μετά τη μυθική τους εμφάνιση στη Μαλακάσα ως Cavalera Conspiracy. Και τι καλύτερο, μοναδική εμπειρία, από το να ακούσεις το Roots στην ολότητα του! Προορισμός Gagarin λοιπόν και διέκρινα μεταλλικά μεγαλεία στον ορίζοντα. Φτάνοντας λίγο πριν το support, εντυπωσιάστηκα από το σχεδόν γεμάτο χώρο που προμήνυε μια καυτή βραδιά. Μια βραδιά που μου είχε λείψει αφού κι αυτό το συναυλιακό καλοκαίρι ήταν φτωχό σε προσέλευση με εξαίρεση φυσικά την γιορτή των MUSE στην κατάμεστη (όσο ποτέ πριν!) Πλατεία Νερού.

Τρία διαφορετικά ζευγάρια αυτιά της ιστοσελίδας μας ακροάζονται το νέο πολυαναμενόμενο κύημα των βετεράνων και καταθέτουν τη δική τους άποψη. Ready, Steady, Go!

Metallica

Hardwired... to Self-Destruct
(Blackened)

Γράφει ο Στέφανος Τυροβολάς 

Μίλησε κανείς για συνταξιούχους mega stars?

Δεν είμαι αντικειμενικός.

Θεωρώ το “St Anger” αδικημένη προσπάθεια και θύμα των περιστάσεων, το “Death Magnetic” τίμια επιστροφή στις ρίζες, τον Ulrich κατάφωρα αδικημένο drummer και προσωπικότητα, τον Kirk μια χαρά lead κιθαρίστα, είμαι fan του Newsted αλλά φίλε αυτά περί καλλιτεχνικής ελευθερίας όταν παίζεις στους Θεούς... Κάνε μας τη χάρη!
Ο Mustaine είναι κομπλεξάρα, θρησκόληπτος δεξιός και σιγά τον παίκτη ναούμ. Θεός δεν υπάρχει, αλλά ο Hetfield είναι ό,τι κοντινότερο μπορώ να σκεφτώ σε ανώτερη δύναμη, στην Μαλακάσα το 2010 έκλαιγα και ούρλιαζα ασυναρτησίες κάτω από τη βροχή, και όποιος πει κουβέντα ξανά για τις εκτελέσεις στο “S/M” και για το πόσο κακό είναι το Lulu,να ασχοληθεί με το ψάρεμα γιατί ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΕΤΟΣ.

Ψύχραιμα και μακριά από υπερβολές που δεν είναι και του χαρακτήρα μου, είναι ο καλύτερος δίσκος και το γεγονός της χρονιάς απλά επειδή είναι Metallica.

Αυτά στο μυαλό μου.

Τι ισχύει στην πραγματικότητα;

Οι Θεοί βίωσαν μια πολύ ταραγμένη είσοδο στη νέα χιλιετία. Τα γεγονότα είναι γνωστά, και όσοι-ες είναι χαλαροί παρατηρητές του φαινομένου Metallica, να αφιερώσουν δύο ώρες από τη ζωή τους για να δουν το “Some Kind of Monster” documentary του 2004.
Μπροστά στο σταυροδρόμι της νέας κατάστασης της μουσικής βιομηχανίας έκαναν λάθη. Και πολλά. Από το St'Anger οι Metallica έγιναν μια μπάντα που ακολουθεί τις εξελίξεις δεν τις διαμορφώνει.
Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στο πόσο επηρέασαν τη μουσική κατεύθυνση οι κλασσικοί τους δίσκοι , δηλαδή τα πάντα έως και το Black Album.
Να θυμηθούμε πόσο νομιμοποίησε και εκτόξευσε το stoner κύμα , το διδυμάκι “Load/Reload”.
Οι Θεοί ήταν λοιπόν ο ορισμός της μπάντας που είναι ταυτόχρονα τόσο αναγνωρίσιμο μέγεθος στο πλανήτη όσο και η Manchester United, αλλά ταυτόχρονα και leaders. Αλλά εκεί στις αρχές του 2000 χάθηκε ο δρόμος ενώ εμφανίστηκε η κρίση ηλικίας. Είδαμε μια μπάντα που προσπαθούσε να ανακαλύψει το δρόμο της μέσα από το nu metal (έλεος δλδ!!!), αργότερα αντιμετωπίζοντας τον αναμενόμενο σκεπτικισμό, ακολούθησαν την λογική back to the roots και τον αρχιερέα της, Rick Rubin, αλλά η δομή των κλασικών δίσκων δεν αρκεί για να μετατρέψει ένα σύνολο σε κλασσικό, όσο καλά τραγούδα και αν έχει, αν βγάζει προς τα έξω έναν χαρακτήρα συμβατικής υποχρέωσης και δεν το πολυνιώθεις κιόλας. ( Το Death Magnetic απεικονίζει μια μπάντα που δεν της αρέσουν αυτά που παίζει εκείνη τη στιγμή, αλλά μπορεί να το κάνει και πρέπει).

Το turning point είναι η είσοδος στο Hall of Fame το 2009 . Εκεί η μπάντα αντιλαμβάνεται και πάλι ότι είναι το μεγαλύτερο μέγεθος στο γαλαξία (sic) και μπορεί να κάνει Ο,ΤΙ θέλει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Κάνει αμφιλεγόμενες κινήσεις (Lulu και η surreal κινηματογραφική ταινία που χρηματοδοτεί) μεν, αλλά δείχνει και πάλι πως διαμορφώνει τις εξελίξεις, δεν τις περιμένει.

Και φτάνουμε λοιπόν στο Hardwired... to Self-Destruct

Aκούω μια μπάντα που καταρχήν δεν κάνει αγγαρεία. Δεν έχουν γράψει έναν κλασσικό δίσκο. Αλλά μεταξύ μας έχουν γράψει ήδη 5 σιγά μη μας δώσουν και αναφορά.
Στα 50 τους συνθέτουν ολοκληρωμένα τραγούδια, χωρίς το χάος του Magnetic που καταντούσε βαρετό, άμεσα και όμορφα. Αν πρέπει να σταθώ κάπου είναι στις φωνητικές μελωδίες. Ο Hetfield είναι και φοβερός τραγουδιστής πλέον. Ακούστε τις φωνητικές γραμμές στο Confusion, θα τις σφυρίζετε για το υπόλοιπο της μέρας· το ίδιο και στο ''Atlas ,Rise'', στο “Here Comes Revenge”, στο “Moth into Flame”. Ο Hetfield ξεχωρίζει μέσα στο άλμπουμ.

Κατά τα λοιπά και όσον αφορά τη γενική εικόνα, ο Trujillo κάνει σαφές ότι είναι υπερπαίκτης και φτιάχνει τούμπανο, συμπαγή ήχο, ο Hammett παίζει ωραία southern lead-άκια από δω και από κει, ενώ ο Δανός drummer-τενίστας, συνεχίζει πιστά να με εκνευρίζει, γιατί άφησε τον μινιμαλισμό που υπηρετούσε το κομμάτι και τον χαρακτήριζε ως drummer τα χρυσά χρόνια, και εδώ και μια δεκαετία χώνεται εκεί που δεν πρέπει. Δεν είναι υπερβολικός, αλλά θα μπορούσε να παίξει τα μισά πράγματα και τα κομμάτια να αναπνέουν καλύτερα.

Συνθετικά το άλμπουμ είναι υψηλού επιπέδου, καθώς στερείται αδιάφορων κομματιών, ενώ μουσικά έπρεπε να είχε βγει αμέσως μετά το Black Album και πριν τα Load/Reload. Είναι heavy, σκοτεινό και δυστοπικό αφηγηματικά, ενώ κουβαλάει ισχυρή δόση southern Load-ικής λογικής. Έχει πολύ καλά riff, έχει καλές δομές, έχει groove, είναι ένας πολύ καλός δίσκος που σε γεμίζει.
Οι Metallica προσφέρουν το αίσθημα της έκπληξης. Δεν νομίζω να περίμεναν πολλοί κάτι τόσο καλό.

Και προσέξτε.

Δεν θα βαφτιστεί “δισκάρα” με το ζόρι, όπως γίνεται (και έγινε πρόσφατα) με τα άλμπουμ των bigger than life συγκροτημάτων, αλλά είναι πολύ δυνατό άλμπουμ. Ακούω και ξανακούω το “Confusion”, το ''Atlas, Rise'', το “Here comes Revenge”, το “Am I Savage” που είναι Load ρε φίλε και έχει και ένα lead riff όνειρο προς το τέλος. Το “Moth into Flame” και το διδυμάκι “Ηalo on Fire” και “Spit out the Bone” που κλείνει το άλμπουμ με το τελευταίο ειδικά να είναι επιθετικό όσο και όπως πρέπει.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην παραγωγή, που αφήνει τα κομμάτια να ρολλάρουν και να αναδεικνύονται καθώς επικρατεί ισορροπία και ευκρίνεια, και έτσι μετά από δύο λάθος επιλογές μπορούμε να ακούμε τον δίσκο χωρίς να ρίχνουμε καντήλια.

Συνοψίζοντας.

Οι Θεοί δείχνουν στους ασεβείς και τους άπιστους, ότι ακόμα είναι η μεγαλύτερη μπάντα του γαλαξία και φτιάχνουν ένα δίσκο που τα mainstream ονόματα της εποχής θα παρακαλούσαν να βγάλουν.
Είναι και πάλι οι Metallica που ελέγχουν και παίζουν με τον πλανήτη και δεν ακολουθούν απλά αγχωμένα , μη και χάσουν το τραίνο της εξέλιξης.

Είναι η μπάντα που μαθαίνει τους νέους πως γίνεται η δουλειά. Και μας δίνει το highlight της μέσης ηλικίας τους για να πορευόμαστε.

Στο μυαλό μου θα σκότωνε γιατί είναι Metallica.

Τελικά σκοτώνει γιατί είναι Μetallica.

 

Γράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος

Πλανήτης γη ή πλανήτης Metallica; Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να ζουν στον δεύτερο πλανήτη, γιατί όλα στην ζωή τους από το πρωί έως το βραδύ, κινούνται γύρω και μέσα από αυτήν την μουσική τετράδα. Γούστο τους και καπέλο τους. Το κατανοώ. Μεγάλο συγκρότημα, αρκετοί δίσκοι, μεγάλη η επιρροή που διαθέτουν, τεράστιο τo μέγεθος και η εμβέλεια του συγκροτήματος. Το μεγαλύτερο Metal συγκρότημα στον κόσμο….για διάφορους και πολλούς λογούς. Κάποιοι από αυτούς είναι σωστοί λόγοι και εύλογοι, κάποιοι άλλοι υπερβολικοί. Έβαλαν μέχρι και το παρεξηγημένο από τον ‘’καλό’’ κόσμο μουσικό ιδίωμα, σε πολλά σπίτια ακόμη και στα πολυτελή σαλόνια πλουσίων και κακομαθημένων αγοριών και κοριτσιών. Και μόνο για αυτό μπορούμε να τους δώσουμε πολλά συγχαρητήρια. Δίκαια η όχι έτσι είναι. Χάνονται όμως εξαιτίας τους και άλλες πολλές αξιόλογες δουλειές συγκροτημάτων ανά τον κόσμο, δίχως να δοθεί η απαραίτητη βαρύτητα και σε άλλους μουσικούς. Η ζωή όμως έτσι είναι, σχεδόν πάντα άδικη. Και υπερβολικά άδικη θα πω για πολλούς, ενώ αξίζουν περισσότερα και από τους Metallica. Ναι… ακόμα και από αυτούς. Στο χέρι σας είναι να τους ανακαλύψετε τους άλλους και όχι επειδή θα σας το επιβάλλουν κείμενα και άρθρα.

Αντιλαμβάνομαι όμως πως υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, που επιλέγουν τον πλανήτη γη για να ζήσουν απλώς με τις μουσικές που δημιουργούν και οι υπόλοιποι. Όπως και ο υποφαινόμενος. Ζούμε και αναπνέουμε και για αλλα πράγματα. Μας αρέσουν και εμάς οι Metallica και τους αγαπάμε δίχως όμως να τους ερωτευόμαστε, τους σεβόμαστε απεριόριστα, έχουμε τους δίσκους τους και τους ακούμε. Όπως και να έχει πάντως το θέμα, μια καινούργια δουλειά των Metallica κεντρίζει το ενδιαφέρον όλων μας και σίγουρα θα αποτελεί πάντα ένα μεγάλο, παγκόσμιο νέο. Oι Metallica, είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Για πολλά εκατομμύρια κόσμου.
Χρειάζεται ο πλανήτης γη όμως μια καινούργια δουλειά των Metallica; Μήπως είναι προτιμότερο να μείνουμε σε ότι έχουν κατορθώσει να δημιουργήσουν έως τώρα; Υπάρχει ανάγκη για νέο υλικό; Kαι γιατί περίμεναν οχτώ ολόκληρα χρόνια; Metallica είναι ότι θέλουν κάνουν. Σε πολλές περιπτώσεις η απάντηση είναι εύκολη. Αλλα υπάρχει και ακόμα μια απάντηση. Είναι βέβαιο πως πάντα θα υπάρχει χώρος όμως για κάτι καινούργιο. Επιβάλλεται και για την ανανέωση των σχέσεων με τους φίλους και τους οπαδούς, αλλιώς μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται. Για να έχουμε να πούμε και κάτι. Και εμείς και αυτοί. Τώρα θυμήθηκα και τους περίφημους μας TOOL που κοντεύουν να φτάσουν τις 10.000 μέρες από τον τελευταίο τους δίσκο. Δεν μας λυπούνται καθόλου.

Μετά από αρκετά χρόνια, ήρθε η ώρα να κυκλοφορήσουν έναν νέο δίσκο και οι Metallica. Αυτοί τουλάχιστον μπήκαν στον κόπο και με λίγο θέληση γεννήθηκε αποτέλεσμα. Όλος ο κόσμος (σχεδόν) στο πόδι, στο άκουσμα της είδησης και μόνο. Οι Metallica, θεωρώ όμως, πως δεν είναι και η συνεπέστερη μπάντα στον πλανήτη. Υπάρχουν όμως κάποιες άλλες μπάντες, με μεγαλύτερη συνέπεια στον χώρο και στην δουλειά τους μέσα στο πέρασμα του χρόνου και με απείρως καλυτέρους δίσκους επίσης από St. Anger και Death Magnetic. Και ας πούλησαν πολύ λιγότερα αντίτυπα. Υπήρξαν όμως και πολύ παρεξηγημένοι δίσκοι , όπως το LOAD που άξιζε μεγαλύτερης προσοχής και σεβασμού. Πολλοί θα ήθελαν να κάνουν κάτι ανάλογο και διαφορετικό όπως αυτό. Σε πολλά πράγματα ασυνεπείς όμως οι Metallica, με αρκετά σκαμπανεβάσματα στην καριέρα τους. Και μιλώ για τα τραγούδια τους και τους δίσκους τους και όχι για τα προσωπικά τους. Οι δυο προηγούμενες δουλειές, ήταν αμφιλεγόμενες και δεν απέδειξαν αυτό που θα μπορούσαν να προσφέρουν. Μέχρι που δίχασαν και από πάνω. Ήταν μια μεταβατική περίοδος με μεταβατικούς δίσκους για μένα, που κράτησαν όμως πολύ. Ειδικά ο ‘’Άγιος Θυμός’’.
Αλλά φαίνεται πως ήρθε η ώρα για να εξανεμιστούν οι οποίες αμφιβολίες που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Ο νέος δίσκος δεν είναι από τους χειρότερους που έχουν βγάλει, δεν είναι όμως και από τους καλυτέρους πρέπει να πω. Είναι όμως πραγματικά ΚΑΛΟΣ. Χωρίς να κόψω και τις φλέβες μου. Αλήθεια λέω. Θα απογοητεύσω αρκετό κόσμο. Δεν με νοιάζει όμως, δεν είμαι εδώ για να πω αυτά που θέλει να ακούσει ο ακροατής με το ζόρι για να ευχαριστηθεί και να πει μπράβο, αλλα θα πω αυτό που πιστεύω και πρέπει, για να ανοίξει τα αυτιά του διάπλατα, βάζοντας ο καθένας την προσωπική του σφραγίδα, εκφράζοντας το με τη δίκη του γνώμη!!

Μπορούν οι φίλοι ξανά να σηκώσουν το κεφάλι με περηφάνια. Έρχονται να μας ξαναθυμίσουν τους παλιούς καλούς εαυτούς τους. Αυτούς που έψαχναν χρόνια οι οπαδοί τους. Στο άκουσμα του δίσκου, το μυαλό πηγαίνει και πίσω και μπροστά. Πολλά τα ψήγματα από το παρελθόν, αλλά και το μέλλον μήπως; Διπλός δίσκος με πολλά τραγούδια. Ίσως κάποια τραγούδια αν έλειπαν, να είχαμε ένα πιο ολοκληρωμένο και σφαιρικό αποτέλεσμα. Δεν θέλω να μπω στην διαδικασία να γράψω ποια μου άρεσαν περισσότερο, αυτό θα το αφήσω σε εσάς να το ανακαλύψετε. Θα πρωτοτυπήσω βάζοντας και έναν βαθμό. Κάτι που δεν ξέρω αν έχει γίνει στο παρελθόν στο Rock ‘N‘ Roll Monuments. Aς με συγχωρέσει ο Χρήστος για αυτήν την κίνηση. Εγώ θα βάλω ένα 6.5 στα 10. Με λίγο σπρώξιμο, μπορεί να πάει στο 7. Επειδή όμως δεν μου αρέσει να σπρώχνω, θα μείνω για τώρα στο 6.5 για αρχή. Για αργότερα βλέπουμε…..
Αγοραστέ τον, ακούστε τον, βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα και όχι τα δικά μου. Εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Μόνο ένα κείμενο μπόρεσα να γράψω. Μπορεί στο μονοπάτι του χρόνου όμως, να του έβαζα και παραπάνω. Θα περιμένω να ωριμάσει μέσα μου και τότε ίσως να επαναπροσδιορίσω και να αναδιαρθρώσω τις σκέψεις μου. Κάτι σαν την Ελληνική σουρεαλιστική κατάσταση και πραγματικότητα που ζούμε!! Ο χρόνος μπορεί να περνά γρήγορα και να μας γερνά αλλα παράλληλα είναι και ο καλύτερος μας φίλος, αρκεί να τον κάνουμε σύμμαχο μας, ωριμάζοντας τις σκέψεις μας και την ψυχή μας!!

 

Γράφει ο Δημήτρης Τσέλλος

Οποιαδήποτε είδηση γύρω από τους Metallica, είναι καταδικασμένη να δημιουργεί μεγάλο ντόρο. Ο ντόρος αυτός μπορεί να είναι θετικός ή αρνητικός, ανάλογα τη περίσταση, δεν παύει όμως να είναι ντόρος. Το θυμάμαι αυτό από το 1996, όταν κυκλοφόρησε το - εδώ μπορείτε να βάλετε τον δικό σας χαρακτηρισμό, εγώ θα έγραφα “υποτιμημένο” - “Load”. Το τί είχαμε ακούσει και διαβάσει δε λέγεται. Όσοι ζήσατε από κοντά εκείνες τις στιγμές, θα θυμάστε καλά τα σκηνικά απείρου κάλλους. Ασχοληθήκαμε όλοι τότε, μα ΟΛΟΙ, πρωτίστως με τρίχες, δευτερευόντως με ρούχα (ειδικά τιράντες) και λοιπές στιλιστικές επιλογές και τέλος είπαμε να βγάλουμε ο ένας το μάτι του άλλου θυμίζοντας το γνωστό γαλατικό χωριό, με τελική αφορμή τη μουσική. Τώρα που τα θυμάμαι, είχε πολλή πλάκα. Τώρα που τα θυμάμαι, έκανα λάθος. Ως πιτσιρικάς, φανατικός και απόλυτος, δεν μπορούσα να καταλάβω πόσο τρομερή σύνθεση ήταν για παράδειγμα το “Bleeding Me”. Στο δικό μου οργισμένο και ταγμένο στο metal μυαλό, οι Metallica έπρεπε να συνθέτουν συνεχώς thrash ύμνους σαν το “Creeping Death”, όχι 70s Sabbath-ish hard rock τραγούδια. Και στο κάτω κάτω, τί είναι αυτό το southern rock που τόσο άρεσε στον Hetfield και ήθελε να παίξει έτσι; Τί να κλάσει μπροστά σε ένα riff του “...Puppets”; Και τί να κλάσει μπροστά στο τιτανοτεράστιο (τότε έτσι μου φαινόταν, τώρα έχω σαφώς πολύ πιο μετριοπαθή άποψη) “Dark Saga” των Iced Earth που βγήκε την ίδια χρονιά; Αυτά αναρωτιόμουν τότε...

Κάποιοι “αρχαίοι” (“αρχαίοι” έγραψα Χρήστο μου, όχι “προκατακλυσμιαίοι”) μου είπαν πως τα ίδια μέσες άκρες έγιναν και το 1991, όταν βγήκε το “Metallica”, απλά τότε μάλωναν μόνο για τον ήχο, διότι στιλιστικά τουλάχιστον οι Metallica ήταν ακόμη metal. Τί να πεις ...Πάμε να δούμε τί έγινε στη συνέχεια.

Μετά λοιπόν από το τόσο μεγάλο ξεκατίνιασμα μεταξύ των οπαδών, του οποίου τα “απόνερα” “έπιασαν” και το “Reload” που έτσι κι αλλιώς έμοιαζε με “υπόλειμμα” του προκατόχου του, είχαμε μια περίοδο όπου οι Metallica έριχναν στάχτη στα μάτια μας με κυκλοφορίες όπως τα “Garage Inc” και “S&M”. Όλα καλά και άγια, ωραίες - ως και γαμάτες - οι διασκευές, ωραίες και οι ορχήστρες (αν και επιμένω πως η μουσική των Metallica δεν κάνει τόσο για τέτοιου είδους συνεργασίες), αλλά πού είναι το καινούργιο υλικό; Νάτο! Έξι χρόνια μετά το “Reload”, το “St. Anger” ανέλαβε τη βαριά ευθύνη να μας ...κουφάνει, με τη εμετική του παραγωγή και τη συνθετική του ανυπαρξία. Ίσως ο χειρότερος δίσκος μεγάλης μπάντας στην ιστορία της μουσικής μας. Μπορεί και της μουσικής γενικά. Το “Death Magnetic” πάλι ήταν μια, θεωρητικά, επιστροφή στις ρίζες. Στη πραγματικότητα, ήταν μια (θεωρητική πάλι) προσπάθεια να επαναπροσδιοριστούν και παράλληλα να χαϊδέψουν τα αυτιά των οπαδών τους, παίζοντας, ή μάλλον προσπαθώντας να παίξουν όπως πριν το 1990. Τελικά στη πράξη, απεδείχθη περίτρανα πως “με το ζόρι παντρειά”, δε γίνεται.

Τώρα τί, να αφιερώσουμε πάνω από 2-3 λέξεις για το “Lulu”;

Για ποιο λόγο όμως οι Metallica κυκλοφορούν νέο δίσκο; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας τα δούμε εντελώς ψυχρά και αντικειμενικά, όσο γίνεται. Πρώτον, οι Metallica δεν έχουν την οποιαδήποτε βιοποριστική ανάγκη, οπότε ο δίσκος σίγουρα δεν κυκλοφορεί για αυτό το λόγο. Δεύτερον, δεν έχουν να αποδείξουν κάτι. Είναι μια από τις μεγαλύτερες, καλλιτεχνικά και εμπορικά, μπάντες όλων των εποχών και το status τους, ακόμη και σε περιόδους μεγάλης παρακμής (“St.Anger”), δεν αλλοιώθηκε. Οπότε, ούτε σ ‘αυτό στοχεύει το HtSD. Τρίτον, οι Metallica κυκλοφορούν studio δίσκους όταν και αν θέλουν. Δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός, καμία πίεση. Γι’αυτό και τα μεγάλα διαστήματα μεταξύ των δίσκων τους, ή και τα πολύ μικρά. Τέταρτον, και κυριότερον, οι Hetfield - Ulrich and Co. στη κυριολεξία ζουν για να περιοδεύουν. Το έχουν αποδείξει αυτό. Βγάζουν νέο δίσκο, βγαίνουν σε περιοδεία. Βγάζουν live CD - DVD της περιοδείας, νέα περιοδεία. Πήρε νέα κιθάρα ο Hetfield; Ας κάνουμε μια περιοδεία. Πήρε καλό βαθμό στα μαθηματικά το παιδί του Ulrich; Δώστου νέο touring να το γιορτάσουμε. Να λοιπόν μια πρώτης τάξεως αφορμή για νέο δίσκο!

Αυτή η σύντομη ανάλυση, έγινε για να καταλάβουμε ακόμη περισσότερο το νέο άλμπουμ, και μοιραία να κάνουμε, ή να αποφύγουμε, συγκρίσεις με παλαιότερο υλικό της μπάντας.

Τί βλέπω; Διπλός δίσκος, με κομμάτια μεγάλης διάρκειας. Χμ...το είδαμε αυτό πέρυσι από τους Iron Maiden, σωστά; Και μη μου πείτε πως δεν βλέπει ο ένας τί κυκλοφορεί ο άλλος και δεν ασχολείται, δε με πείθετε. Για να ακούσω τώρα σιγά σιγά... Τα “Hardwired” και “Atlas, Rise!” που ανοίγουν το δίσκο, είναι γρήγορα, άμεσα, απλά, αλλά ως εκεί. Δεν είναι αυτό που πρέπει, για αρχή ενός τέτοιου άλμπουμ. Μετριότητες μπορώ να πω. Χρυσές, αργυρές, χάλκινες, είναι όμως μετριότητες. “Now That We're Dead” για τη συνέχεια. Ρυθμικό, με αυτό το metallic-ό groove του “Black Album” που τόσο αγαπήθηκε και με αρκετά “Load” μπούσουλα. Μου άρεσε! Το “Moth Into Flame” ακολουθεί δυναμικά, και μοιάζει να συνδέει τις εκάστοτε “εποχές” της μπάντας. Επίσης καλό! Το πρώτο cd μας επιφυλάσσει τα καλύτερα όμως για το τέλος. Το “Dream No More” έχει έναν ”Reload” χαρακτήρα, που ακούγεται τέλειος, αντάμα με αυτές τις post rock - Alice In Chains αναφορές. Μεγάλη έκπληξη το κομμάτι, μπράβο τους! Και αυτή η κιθαριστική μελωδία για κανά λεπτό εκεί γύρω στο 04:30, εθιστική! Το “Halo On Fire” που κλείνει το πρώτο cd, είναι και αυτό εξίσου δυνατό. “Black Album” meets “Load” meets “Reload” και προσπαθώ στα 8 και κάτι λεπτά που διαρκεί, να διαλέξω ποιο είναι τελικά το αγαπημένο μου, αυτό ή το “Dream...”. Εντάξει, ως εδώ τα έχουν πάει καλά οι Καλιφορνέζοι, μη τρελαθούμε! Να βοηθούσαν περισσότερο και τα δύο πρώτα τραγούδια..

Δεύτερο cd τώρα. “Confusion” ή αλλιώς “Με λένε Ulrich και δε μπορώ να ξεκολλήσω τους Diamond Head και το Am I Evil από το μυαλό μου”. Ή μήπως “είμαι το αδύναμο ξαδερφάκι του Holier Than Thou”; Πολύ χαμηλή η πτήση, συγγνώμη παίδες. Όπως το ίδιο χαμηλά είναι τα standards και στο “ManUNkind”. Τί έγινε; Σαν πολύ να πέσαμε! Το “Here Comes Revenge” δείχνει να ανεβάζει τo επίπεδο σχετικά με ενδιαφέροντα riffs και πιασάρικο (περίπου) refrain, το “Am I Savage” βάζει στο ίδιο καζάνι τους Black Sabbath και το κλασσικότροπο hard rock, αλλά και πάλι περίμενα περισσότερα... Το “Murder One” είναι filler. Ω ναι, είναι. Και είναι τόσο filler, που κάνει το έτσι κι αλλιώς δυναμικό και thrashy “Spit Out The Bone” να ακούγεται ως ο διάδοχος του “Dyers Eve” και του “Blackened”. Που μπορεί να μην είναι βέβαια, αλλά σίγουρα θα είναι από τα κομμάτια εκείνα που ο κόσμος θα ξεχωρίσει, θα το δείτε και σεις. Έτσι, για το γαμώτο!

Τί μου άρεσε: Η παραγωγή. Δυνατή, καθαρή, συμπαγής, με κλασσικά μπροστά τα τύμπανα, αλλά θα ήθελα ακόμη περισσότερο μπάσο. Ο Hetfield. Φωνητικά δείχνει σε πολύ καλή κατάσταση, και αρχίζει επιτέλους να αποβάλλει αυτό το εκνευριστικότατο καουμπόικο “yeah-yeah”. Παικτικά, το ρυθμικό κομμάτι του ανήκει, ο τύπος είναι θεούλης έτσι κι αλλιώς. Ή θεός, ανάλογα το βαθμό οπαδισμού του καθενός. Μου άρεσε επίσης ο Ulrich (παραδόξως). Κινείται σε επίπεδα που μπορεί να είναι άριστος, το μόνο που μένει είναι να δούμε αν όντως έχει ανακάμψει ή θα “απολαύσουμε” ξανά το ένα λάθος μετά το άλλο στις συναυλίες. Αν και ήθελα περισσότερο μπάσο, ο Trujillo ακόμη και έτσι ακούγεται σε εκπληκτική κατάσταση. Άλλο ένα θετικό λοιπόν. Βάλτε και τα κομμάτια που κάνουν τη διαφορά, και έκλεισε ο κύκλος.

Τί ΔΕΝ μου άρεσε: H μεγάλη του διάρκεια. Αχρείαστη. Ο Hammett. Πάλι πολύ “χλιαρή” η απόδοσή του. Κρίμα. Δεν μου άρεσε επίσης η μετριότητα, ως και αδιαφορία, του υπολοίπου δίσκου. Ναι, είναι καλύτερο του “Death Magnetic”. Και; ΚΑΙ; Ήμαρτον, για τους Metallica μιλάμε. Και ο δίσκος έχει τελικά περισσότερα από ένα fillers. Μη μου πείτε για την ηλικία τους. Οι Testament έχουν την ίδια ηλικία με τους Metallica, παίζουν καρα-thrash και σαρώνουν. Οι Maiden το ίδιο, συνθέτουν 18λεπτα κινηματογραφικά έπη. Oι Priest είναι ακόμη μεγαλύτεροι. Αλλού είναι το πρόβλημα. Στην έμπνευση. Στη θέληση. Στην όρεξη. Στη μουσική διαδρομή. “Όλοι έχουν ταλέντο στα είκοσι πέντε. Το δύσκολο είναι να το έχεις στα πενήντα.” Αυτό έλεγε ο Γάλλος ζωγράφος και γλύπτης Edgar Degas και δυστυχώς στους Metallica ταιριάζει γάντι.

Σε γενικές γραμμές, το “HWΤSD” είναι απλά ένα συμπαθητικό δισκάκι, και τίποτα παραπάνω, που μοιάζει ως ένα μείγμα ιδεών που “ξέμειναν” από τα “Black Album”, “Load”, ”Reload” και “Death Magnetic”. Ένα ζήτημα είναι αν θα καταφέρει να αντέξει στο χρόνο. Το “Death Magnetic” είχε λάβει πολύ καλές κριτικές, αλλά τώρα το'χουν ξεχάσει και οι ίδιοι. Το “Load” το έθαβε ο κόσμος στη συντριπτική του πλειοψηφία, αλλά πάντα ακούμε κομμάτια από αυτό στα live. Είναι ένα στοίχημα λοιπόν το αν θα καθιερωθεί ο νέος δίσκος στις συνειδήσεις όλων. Γιατί πάλι τεράστια περιοδεία θα ακολουθήσει, αλλά πάλι ελάχιστα κομμάτια θα ακουστούν από το νέο δίσκο και στο τέλος πάλι θα μας “βομβαρδίζουν” με classics και μόνο classics για να γουστάρουμε. Και να γουστάρουν και οι ίδιοι.

Όχι, δεν περιμένω να ακούσω ξανά ένα “Ride The Lightning”. Δεν γίνεται. Και δεν θέλω καν να το προσπαθήσουν, διότι θα αποτύχουν και θα ρεζιλευτούν. Το ημερολόγιο εξάλλου δείχνει 2016, και πάμε για το 2017. Θα ήθελα όμως να ακούσω πάλι τους Metallica “φρέσκους” και εμπνευσμένους. Σε κλασσικά hard/heavy μοτίβα που τους ταιριάζουν περισσότερο. Γιατί αν έβγαζαν έναν δίσκο με δέκα κομμάτια στο ύφος των “Dream No More” και “Halo On Fire”, σίγουρα τώρα η κριτική θα ήταν διαφορετική. Στο κάτω κάτω, αν δεν μπορούν, ας γίνουν μια touring band που θα γεμίζει τεράστιες αρένες. Δεν θα ήταν άσχημα.

Βρήκαμε τελικά και τον λόγο που κυκλοφόρησε ο δίσκος: Είναι απλά ...η περιοδεία. Όσο για το απόλυτο highlight του, δεν είναι άλλο από το μπλουζάκι “ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ” του Hetfield στο video clip του “Atlas Rise!”.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με μια λέξη· Τίμιο.

 

Από πού πάμε για το ΨΝΑ;

Από το Δημήτρη Τσέλλο

Darkthrone Bloody Darkthrone

Από τον Τάσο Παλαιολόγο

Δεν θυμαμαι ποσα χρονια πανε απο τοτε που περιμενα μια συναυλια με τοση ανυπομονησια. Καλοκαιρι ακομη και το ΑΝ ηταν ευχαριστα γεματο και υπερ του δεοντως ζεστο. «Ιδανικες» συνθηκες.

Από τον Τάσο Παλαιολόγου