ONE BY ONE: BLACKIE LAWLESS
Αποτελεί πάγιο πιστεύω μου το ότι οι σχέσεις -κάθε είδους- αποκτούν γερές βάσεις μονάχα όταν στηρίζονται στην διάφανη ειλικρίνεια. Μονάχα τότε... Read more...
METAL CHURCH - "Come and pray / The first ten years"
Στις 27/5 θα πραγματοποιηθεί ένα μου (μουσικό) όνειρο. Οι ηγέτες του US metal, οι τιτάνιοι Metal Church, θα πατήσουν το πόδι τους στη σκηνή του club... Read more...
LOCAL HEROES: STRIKELIGHT - "Beyond the Afterglow" (Eat Metal Records)
Γιούργια στο νταβλά με τα κουλούρια μέρος τρίτο! Παρουσιάζει ο Δημήτρης Τσέλλος Read more...
MONUMENTS: KEITH JARRETT – “The Survivor’s Suite” (ECM - 1977)
Βιωματική Τελετουργία Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν Read more...
ELOY – “THE VISION, THE SWORD AND THE PYRE (PART 1)”
Οι αγαπημένοι Γερμανοί της αστείρευτης Prog Rock σκηνής των Τευτόνων, κυκλοφορούν το νέο τους άλμπουμ στις 25 Αυγούστου Μεταδίδει ο Νίκος... Read more...
Συνεργασία επικών διαστάσεων Santana και Isley Brothers
Άλλη μια κυκλοφορία για τον Carlos Santana, αυτή την φορά με την γυναίκα του και drummer,Cindy Blackman Santana. Όπως γνωρίζουμε στην περσινή... Read more...
prev
next

ONE BY ONE: BLACKIE LAWLESS

22 June 2017 in One by One

Αποτελεί πάγιο πιστεύω μου το ότι οι σχέσεις -κάθε είδους-…

METAL CHURCH - "Come and pray / The first ten years"

21 June 2017 in Αρθρογραφία

Στις 27/5 θα πραγματοποιηθεί ένα μου (μουσικό) όνειρο. Οι ηγέτες…

SAMSHARA BLUES EXPERIMENT – “One with the Universe”

21 June 2017 in Where Blues meets Rock

Και το πείραμα συνεχίζεται. Συνεχίζεται μέσα στο σύμπαν....καινούργιο άλμπουμ, “One…

LOCAL HEROES: STRIKELIGHT - "Beyond the Afterglow" (Eat Metal Records)

20 June 2017 in Local Heroes

Γιούργια στο νταβλά με τα κουλούρια μέρος τρίτο! Παρουσιάζει ο…

MONUMENTS: KEITH JARRETT – “The Survivor’s Suite” (ECM - 1977)

19 June 2017 in Monuments

Βιωματική Τελετουργία Γράφει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

ELOY – “THE VISION, THE SWORD AND THE PYRE (PART 1)”

19 June 2017 in News

Οι αγαπημένοι Γερμανοί της αστείρευτης Prog Rock σκηνής των Τευτόνων,…

Συνεργασία επικών διαστάσεων Santana και Isley Brothers

18 June 2017 in Special Guests

Άλλη μια κυκλοφορία για τον Carlos Santana, αυτή την φορά…

MONTEREY POP FESTIVAL – 50TH ANNIVERSARRY “At last, let justice be given!”

16 June 2017 in Αρθρογραφία

Ε, μα. Νισάφι πια! Όλοι (μας) το Woodstock μνημονεύουμε εθελοτυφλώντας…

AMAROK - “Hunt” (Musicom - 2017)

17 June 2017 in Where Prog meets Art

Τον κύκλο τον χαράζει εκείνος που έχει την κιμωλία.

INTERVIEW : Τμήμα Εσωτερικών Υποθέσεων - Αλέξανδρος Ριχάρδος (Μέρος Πρώτο)

12 June 2017 in Interviews

Όταν ο Χρήστος Κισατζεκιάν έβγαλε στον διαδικτυακό αέρα τα Rock…

Monuments on Facebook

Παναγιωτόπουλος Στάθης

Παναγιωτόπουλος Στάθης

Επιβεβαιώνεται αυτό που λέει χαριτολογώντας καμιά φορά σε συνεντεύξεις ο Ian Gillan, ότι οι Deep Purple είναι ένα instrumental, σχεδόν jazz συγκρότημα, πάνω από τα τραγούδια του οποίου, που και που εμφανίζεται ένας τύπος και τραγουδάει, σποραδικά.

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις που αφορούν τη μουσική το 2017 είναι πως οι U2 θα περιοδεύσουν ανά τον κόσμο παίζοντας το οριακό album τους “The Joshua Tree” στην ολοκληρία του, με αφορμή τα 30 χρόνια από την πρώτη του κυκλοφορία.

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Είμαστε όλοι Νομπελίστες!

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος

Ian Gillan ζωντανά στη Σόφια, 4 Νοεμβρίου 2016

Είδα τελευταία φορά τους Deep Purple στα τέλη Νοεμβρίου του 2015. Δεδομένου ότι η περιοδεία τους για το 2016 τελείωσε τον Αύγουστο, στο μέσον της καταδυτικής σεζόν, και δε μπόρεσα να πάω να τους δω, και με την προοπτική ότι θα ξαναρχίσει το Μάιο του 17, πάρα πολύς καιρός για το πρεζάκι χωρίς τη δόση του!...

Γράφει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος

Ανέβασα ένα βιντεάκι από την “επιστροφή” των (όποιων!) Rainbow στη σελίδα μου (skylos.gr) και μου έκανε εντύπωση πως ένας σχολίασε “καλύτερα από το τίποτα”. Στη συνείδηση, λοιπόν, ορισμένων οπαδών του Ritchie Blackmore, οι Blackmore’s Night τα τελευταία 19 χρόνια είναι απλώς “τίποτα”. Διαφωνώ, ωστόσο σεβαστή η γνώμη τους και φαίνεται πως το κίνητρο πίσω από την επιστροφή του στο ροκ ήταν κυρίως η επιθυμία των οπαδών και η νοσταλγία. Για τους κυνικούς που έχουν στο μυαλό τους μόνο τα λεφτά, η αμοιβή των Rainbow (το λεγόμενο “κασέ”) είναι ελάχιστα υψηλότερη από αυτήν του άλλου σχήματος. Εδώ τελειώνουν οι θεωρίες συνωμοσίας. Βαριέμαι να ασχολούμαι με το παρασκήνιο της επανεμφάνισης των Rainbow (αν και υπάρχει άφθονο!), γι’ αυτό και θα παραθέσω τις εντυπώσεις μου από τις δυο συναυλίες που παρακολούθησα στη Γερμανία.

Γράφει & φωτογραφίζει ο Στάθης Παναγιωτόπουλος 

Καταρχήν ζητώ συγνώμη για την ημιμάθειά μου, δεν ξέρω πώς μεταφράζεται στα Ελληνικά η φράση "comfort food", θα προσπαθήσω να την περιγράψω όμως. Αναφέρεται σε τροφές κατά βάση απλές, ανεπιτήδευτες, γνώριμες συχνά από τα μικρότερά μας χρόνια, στις οποίες καταφεύγουμε όταν θέλουμε κάτι τέτοιο, ικανό να μας χαλαρώσει και να μας προκαλέσει άνεση, θαλπωρή.

40 χρόνια είναι πολύς καιρός, μια ζωή ολόκληρη. Οι περισσότεροι αναγνώστες μας, στοιχηματίζω, δεν έχουν καν συμπληρώσει την ηλικία αυτήν. Εμείς οι ηλικιωμένοι όμως παρακολουθούμε τη μουσική μας τόσα χρόνια κι ακόμη περισσότερα, και μπορεί να έχουμε καταλάβει τη ματαιότητα και την ασημαντότητα των επετείων, καμιά φορά ωστόσο φαίνονται χρήσιμες αυτές, όταν δίνουν αφορμή να ασχοληθούμε με ορισμένους ογκόλιθους της μουσικής αυτής.

…Σοβαρά όμως τώρα, αν ήθελε ο Ritchie Blackmore να παραστεί, υπήρχε επίγεια (ή και υπέργεια!) δύναμη που θα μπορούσε να τον εμποδίσει;;;

Η ιστορία των Deep Purple (η οποία, πλάκα πλάκα φέτος συμπληρώνει 48 χρόνια-κοντά μισόν αιώνα, ποιος να το φανταζόταν το 1974…) είναι τόσο πολυτάραχη και ενδιαφέρουσα, ώστε οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτήν είναι πιθανότατο να πυροδοτήσει αντεγκλήσεις και σχόλια. Έχουν συμβεί τόσα πολλά στο συγκρότημα αυτό (ας περιοριστούμε εκεί κι ας μην ανοίξουμε τον άλλο λάκκο με τα φίδια που λέγεται οικογενειακό δέντρο των Deep Purple!) που είναι φυσικό να δημιουργηθούν προτιμήσεις, συμπάθειες και αντιπάθειες. Έχει για όλους ο μπαξές.

Γράφει ο Στάθης Ν.Παναγιωτόπουλος

Πριν μπω στο ψητό, για τους νεότερους μεταξύ μας θα είναι ίσως χρήσιμη μια περιγραφή του τοπίου σε ό,τι αφορά την “ξένη” μουσική στην Ελλάδα το χειμώνα του 1980. Υπήρχε μόνο ένα αμιγώς μουσικό περιοδικό, το μηνιαίο “Ποπ και Ροκ”, δύο κανάλια της κρατικής τηλεόρασης και μόνο κρατικό ραδιόφωνο, τα οποία ως επί το πλείστον μετέδιδαν Ρένα Κουμιώτη και τα συναφή. Το πειρατικό ραδιόφωνο ήταν ακόμη στα σπάργανα και ανίσχυρο να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, απ’ όσο θυμάμαι τουλάχιστον.

Γράφει ο Στάθης Ν. Παναγιωτόπουλος 

ROCK AROUND THE DOG

Από τον Στάθη Παναγιωτόπουλο

Όσοι συχνάζουμε δω μέσα (και σε συναφείς ιστότοπους) γνωρίζουμε πολύ καλά πως το ροκ εντ ρολ είναι η πιο συναρπαστική μουσική, επίσης ότι είναι η πιο ευπροσάρμοστη. Τι θέλω να πω; Ότι ανέκαθεν η μουσική μας, όντας από μόνη της ένα προϊόν σύντηξης διαφόρων μουσικών επιρροών, είχε την ικανότητα να επηρεάζεται από ότι ενδιαφέρον συνέβαινε γύρω της και να το απορροφά ώστε να γίνεται πλουσιότερη. Κρατήστε αυτή τη σκέψη και θα επιστρέψουμε.