Monuments on Facebook

SCHAMMASCH - Hearts of No Light (Prosthetic Records/2019)

Monday, 18 November 2019 16:27
Συντάκτης:

Μαύρο πειραματικό έπος λίγο μόλις πριν την αλλαγή της δεκαετίας. Τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα παίδες! Κι όμως αυτός εδώ ο δίσκος είναι απαραίτητος για την διάβαση στην νέα εποχή.

 

Πολλοί από εσάς θα με καταλάβετε εάν σας πω το πώς είναι να περιμένεις το επόμενο album ενός συγκροτήματος που έχετε λατρέψει. Σας έχει τύχει να ευχηθείτε ότι καλύτερο και ότι πιο λαμπρό για το μέλλον ενός συγκροτήματος -το οποίο σας άγγιξε με την μουσική του- να μεγαλουργήσει και να γίνει ευρέως γνωστό. Έστω να μπει στα σπίτια όλο και περισσότερων ανθρώπων και να μοιράζεστε μεταξύ σας τον ενθουσιασμό σας όλο και πιο πολύ. Ο θαυμασμός σας για την μουσική αυτής της μπάντας να γίνεται αντικείμενο συζητήσεων και αυτό να μην έχει σταματημό.
 

Οι Ελβετοί SCHAMMASCH δεν είναι ακόμα μια μπάντα που έβγαλε δίσκο φέτος. Η μουσική τους δεν είναι καθόλου τυχαία και εύκολη. Δεν είναι το ευκαιριακό άκουσμα τού επιδερμικού ακροατή που αποζητά ευχάριστες νότες χωρίς αυτές να ταλαιπωρούν τα εγκεφαλικά του κύτταρα μέσω των δεκτών τού οργανισμού του που ονομάζουμε αυτιά.
Το εγχείρημα τους αποβλέπει και στοχεύει στον εσωτερικό κόσμο του καθενός μας ξεχωριστά. Η επίγεια τιμωρία στην οποία έχεις υποβληθεί χωρίς να το γνωρίζεις συμπεριλαμβάνει και την ουσία για το ποιος είσαι και τι σκοπό έχεις σε τούτη την ζωή.
Όταν αυτό, σου παρουσιάζεται ξεδιάντροπα μπροστά σου τότε οφείλεις να το παραδεχθείς και να το κάνεις δικό σου, ειδικά όταν έχεις να κάνεις με την μουσική αυτή καθεαυτή.
 
Αν με το προηγούμενο δίσκο τους Triangle έκαναν ένα τεράστιο βήμα στην καριέρα τους με το φετινό Hearts of No Light θα εδραιώσουν την μοναδικότητα τους στον παγκόσμιο μουσικό μαύρο χάρτη. Το περίτεχνο avant garde συναντά το black metal και ο πλουραλισμός τους, δονεί όλους εμάς τους διψασμένους ακροατές που δεν σταματάμε ποτέ και σε τίποτα να αποζητούμε την ολοκλήρωση. Και ας γνωρίζουμε κατά βάθος ότι ολότητα δεν θα υπάρξει ποτέ.
Οι SCHAMMASCH οδηγούν ένα άρμα πέρα από τα σύνορα του απλού και του συμβατού. Το έχουν αποδείξει άλλωστε με τα μέχρι τώρα δημιουργήματα τους.
 

Ένα μεγάλο συγκρότημα χαρτογραφεί νέες τάσεις και ας αφήνει πίσω του την εποχή των δεινοσαύρων. Περπατά εκεί ακριβώς που δεν έχουν πατήσει οι υπόλοιποι. Ίσως αφήσει αυτά τα ίχνη για να μπορέσουν να έχουν σοβαρούς ακόλουθους και χνάρια για μελέτη και ίσως για εκμετάλλευση. Είμαι περήφανος αυτά τα 40 χρόνια που ασχολούμαι με τον σκληρό ήχο να ανακαλύπτω και να συμπορεύομαι με ανθρώπους που έχουν κάτι το παραπάνω να δώσουν στην μουσική μας και αυτό δεν είναι αυτοσκοπός. Απλά έτσι βγαίνει και έτσι θα συνεχίσει να συμβαίνει όσο υπάρχουν μουσικοί που να το λέει η ψυχούλα τους.
Η εφευρετικότητα θα πρέπει να ανταμείβεται με καρπούς. Οι μουσικοί είθισται να απολαμβάνουν με δημοτικότητα και να είναι εμπρός πάντα ένα βήμα πριν τις εξελίξεις ώστε να τις προλαβαίνουν εάν είναι αυτό δυνατόν.

Τώρα εγώ, τι στο καλό να γράψω για έναν δίσκο που με έχει φέρει σε δύσκολη θέση? Η ετυμηγορία μου (πιστέψτε με) δεν ήταν καθόλου εύκολη. Διότι το Hearts of No Light δεν χρειάζεται βαθμολογίες και marketing για να λάμψει. Αυτό που χρειάζεται είναι μια δυνατή αγκαλιά από όλους αυτούς τους ακροατές που επιχειρούν όπως ακριβώς και οι καρδιές των δημιουργών του.
Η μουσική τους παιδεία είναι τέτοια που σε εγκλωβίζει σε κάθε τους νότα. Η ατμόσφαιρα τους σε απογειώνει στην ειλικρινή σου υπόσταση. Δεν είναι μόνο το πάθος τους αυτό που σε οδηγεί στην εσωστρέφεια σου. Είναι η αγάπη τους για το τι πραγματικά είσαι και όχι αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη σου. Είναι η πηγή του όλου και όχι το χαριτωμένο στιχάκι του λαού... “Τούτ’ η γη που την πατούμε όλοι μέσα θε να μπούμε”. 

 
Ναι, αυτή είναι η τελική μας δοκιμασία και δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε. Όμως είναι και κάτι άλλο. Το ταξίδι. Η πορεία μέσα στην ζωή και τι αφήνουμε πίσω, αλλά κυρίως τι είναι αυτό που παίρνουμε μαζί.
Ας πουν λοιπόν ότι ζήσαμε στην εποχή των Black Sabbath, Iron Maiden, Metallica, Dead Can Dance, Bathory και τόσων άλλων. Εσείς προσθέστε όποιο μεγαθήριο θέλετε. Τo ίδιο θα είναι. Ας αφήσουμε να πουν ότι ζήσαμε και στην εποχή των SCHAMMASCH… και μένα το ίδιο μου κάνει και θα συνεχίσω να είμαι περήφανος για τους σύγχρονους μου ήρωες και ας είναι μικρότεροι ηλικιακά από μένα.

Αυτοί
λοιπόν κατάφεραν να κάνουν αυτό που για μένα πλέον είναι άπιαστο όνειρο. Να συνθέτουν αριστουργήματα μαύρης τέχνης.
 
Tracklist:
1. Winds That Pierce The Silence
2. Ego Sum Omega
3. A Bridge Ablaze
4. Qadmon's Heir
5. Rays Like Razors
6. I Burn Within You
7. A Paradigm Of Beauty
8. Katabasis
9. Innermost, Lowermost Abyss

SCHAMMASCH:
C.S.R
– Voice/Guitar
M.A – Guitar
J.B – Guitar
A.T – Bass
B.A.W – Drums
 
 
 
 
Halo Of Thorns (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 111 times