TRIPTYKON with the Metropole Orkest - Requiem / Live At Roadburn 2019 (Century Media/2020)

Monday, 11 May 2020 09:10

Το φεστιβάλ τού Roadburn στο Tilburg τής Ολλανδίας είναι ίσως το πιο ανατρεπτικό γεγονός του πλανήτη με τεραστία φήμη και απήχηση στο χώρο τού εκλεπτυσμένου σκληρού ήχου και όχι μόνο. Όποιος είχε ή θα έχει την τύχη να παραβρεθεί για να παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα στο τετραήμερο αυτό κάλεσμα, ολοκληρώνει τις εμπειρίες του, γίνεται μάρτυρας μιας άλλης (επί σκηνής) αύρας μέσω τής μουσικής και σίγουρα θα έρθει αντιμέτωπος με ένα από τα πιο ουσιώδη καλλιτεχνικά δρώμενα της γηραιάς ηπείρου.

Στα γραπτά  Thanasis Tzelas / Halo of Thorns (ECLECTIC SHADOWS team)


Σημείο γνωριμίας και εναλλαγής - ανταλλαγής ιδεών. Εκεί συναντιούνται σύγχρονες, αλλά και πιο παλιές, ιδιόρρυθμες θα έλεγα, πρωτογενείς μαύρες τάσεις σύμφωνα πάντα με συγκροτήματα που έχουν μανιωδώς - επιμελώς δημιουργηθεί εδώ και δεκαετίες.
Αυτός ο χώρος τα τελευταία χρόνια μας απασχολεί όλο και περισσότερο, διότι ο κόσμος πάντοτε στις αναζητήσεις του, ψάχνει την διαφοροποίηση στην καλλιτεχνική του πλευρά. Όσο και εάν αυτό ακούγεται αιρετικό στις μέρες μας, εάν δεν υπήρχαν οπαδοί που θα συντάσσονταν με αυτό το κίνημα, δεν θα υπήρχε ίχνος προοδευτισμού με αποτέλεσμα μια τελματώδη κατάσταση άνευ προηγουμένου.



Αυτό βέβαια και δεν αποτελεί σημείο τριβής μεταξύ μας. Όποιος θέλει το αμφισβητεί ή το επικροτεί πάντα υπό το βάρος των προτιμήσεων του οι οποίες είναι καθόλα σεβαστές και μη επιλήψιμες.
Τι γίνεται όμως όταν έχεις μπροστά σου ένα μεγαθήριο επί σκηνής και μέσα από το πανδαιμόνιο των ήχων που έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν στους οπαδούς τους; Λατρεύτηκαν όσο καμιά άλλη μπάντα στην δεκαετία των 80’s, ακόμα και όταν μας έλουσαν με τον νερό τής κρύας λίμνης τους δεν τους γυρίσαμε την πλάτη. Η μονοθεϊστική τους υποτέλεια μας δίδαξε τον ερχομό του ξεπεσμένου και μοναδικού αυτοκράτορα του πλαστού τούτου κόσμου των αισθήσεων. Μιας πλάνης που οδήγησε στο να μην χορέψουμε τον χορό της τελευταίας ανατολής. Απελευθέρωση και έπαρση μέσω των ρυθμών με την ακρότητα τους να φτάνει σε υπερθετικό βαθμό στα αυτιά μας. Ποτέ δεν σταμάτησαν να πειραματίζονται ακόμα και στα πρώτα τους βήματα. Αποκαλυπτικές ακτίνες ξεχύθηκαν και δεν φοβήθηκαν ούτε μέσα στις κρύπτες της αβύσσου.

Οι CELTIC FROST ήταν, είναι και θα είναι μια από τις κυριότερες επιρροές του ακραίου ήχου. Τόλμησαν μαζί με κάποιους άλλους να αλλάξουν τα πάντα και να μπολιάσουν το αγνό έδαφος για τις γενεές μουσικών που θα ακολουθούσουν το παράδειγμα τους τα αμέσως επόμενα χρόνια. Σεβασμός στον πρωτόλειο ήχο τους, στην σκηνική τους παρουσία αλλά και την ενδυματολογία που λάνσαραν.

Οι Ελβετοί τιθάσευσαν ένα ολόκληρο κεφάλαιο της extreme avant-garde metal σκηνής και μετά την πρώτη διάλυση τους, τα μελή τους σκόρπισαν σε projects που έτσι και κάτσουμε να εμβαθύνουμε θα χρειαστεί πολύ χρόνο, αυτό όμως που δεν σταμάτησε ποτέ να υφίσταται ήταν η διαρκή αναζήτηση και η έκφραση μέσω της μουσικής τους ιδιοφυΐας.
Ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Tom Gabriel Warrior μαζί με τον ντράμερ Reed St. Mark ιδρύουν τους TRIPTYKON το 2008 και αυτό θα είναι ίσως το τελευταίο κεφάλαιο για την πορεία τους με τους CELTIC FROST. Κάνεις δεν ξέρει τι μπορεί να φέρει το μέλλον όταν μιλάμε για μουσικούς τέτοιου μεγέθους. Μετά τον θάνατο του μπασίστα και τραγουδιστή Martin Erich Stricker (Ain) το 2017 τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.
Οι θρυλικοί CELTIC FROST πέρασαν στην ιστορία και όποια επανασύνδεση μετά την τελευταία περίοδο 2001-2008 στην όποια κυκλοφόρησαν το album, Monotheist (2006) θα έμελλε να είναι και το τελευταίο σήμα ζωής τους. Θα δείξει ασφαλώς.



Το Requiem σαν έργο ήταν στα σκαριά από τον Tom από το 1986, δηλαδή πάνω από 3 δεκαετίες και δούλευε σε αυτό συνεχώς αλλά ποτέ δεν μπορούσε να το τελειώσει ώστε να κυκλοφορήσει σε κάποια μορφή. Αρχικά η ιδέα να το κυκλοφορήσουν σε ένα e.p που θα το περιείχε ολόκληρο έβρισκε σε τοίχο. Μια τους πίεζε η τότε δισκογραφική τους εταιρία Noise Records, μετά άλλες υποχρεώσεις ή διαφωνίες μεταξύ τους εμπόδιζαν την κυκλοφορία αυτού του μαύρου κομψοτεχνήματος. Η αρχική ιδέα να περιέχει 3 μέρη ήταν πολύ φιλόδοξη. Το κύριο μέρος θα ξεπερνούσε τα 30 λεπτά κάτι που θα χρειαζόταν ολόκληρη ορχήστρα για να ολοκληρωθεί. Έμεινε στον πάγο για αρκετά χρόνια η όλη ιδέα.
Έτσι το πρώτο δείγμα και εισαγωγικό μέρος του συνόλου του Requiem που είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε και να μνημονεύουμε έως και σήμερα, κυκλοφόρησε μέσα στο Into the Pandemonium την πρώτη μέρα του Ιούνη το 1987.
Το κομμάτι αυτό ήταν το Rex Irae (requiem). Το εξάλεπτο ανατριχιαστικό έπος με την μπάντα να βρίσκει διαφυγή σε τόπους που εκείνες τις εποχές κάνεις δεν είχε τολμήσει να πατήσει. Το heavy metal μπορεί να καυχιέται ότι αποκτά ένα ακόμα κρίκο αυτονομίας. Μοναδικό ακόμα και σήμερα.
Οι CELTIC FROST αλλάζουν τα δεδομένα μαζί με το Tristesses De La Lune (Sorrows of the Moon) και η πρώτη γνωστή μπάντα εισαγάγει στο ρεπερτόριο της το avant-garde στοιχείο προκαλώντας ανάμεικτα συναισθήματα στους οπαδούς της. Το τρίτο και τελευταίο μέρος κυκλοφόρησε στο Monotheist album υπό τον τίτλο Winter (Requiem, Chapter Three: Finale). Η δραματική ατμόσφαιρα του αλλά και τα συστατικά του κομματιού παραπέμπουν σε κλασσική μουσική και μεταφέρουν τον ακροατή στην απώλεια την απομόνωση και την θλίψη. Εκπληκτικό πραγματικά.



Με το πέρασμα των χρόνων ο διακαής πόθος του Tom έψαχνε τρόπο, χρόνο και τόπο να εκδηλωθεί. Ξέρετε τώρα πως είναι αυτά. Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ να εκπληρωθεί, κινείς βουνά, αδειάζεις μέχρι και την θάλασσα. Προσπερνάς τις δυσκολίες και τελικά τα καταφέρνεις.
Ήταν 2018, και πάλι δεκαέξι χρόνια μετά την τελευταία δουλειά του Tom G. Warrior στο Requiem, όταν ο Walter Hoeijmakers, ιδρυτής τού φεστιβάλ ήρθε σε επαφή με τους TRIPTYKON να προσφέρει την υποστήριξη του για την ολοκλήρωση του έργου και πρότεινε το Roadburn ως τον τελικό τόπο εκτέλεσης. Επιτέλους το πλήρες και τελειωμένο Requiem! Αυτή ήταν η ώθηση που χρειάστηκε o Tom G. Warrior. Ήταν η κατάλληλη στιγμή, η ευκαιρία που ζητούσε. Η τώρα ή ποτέ! Άρχισε να γράφει το αόριστο μεσαίο τμήμα του Requiem με σοβαρότητα. Θα ονομαζόταν Grave Eternal (Requiem, Chapter Two: Transition) με διάρκεια 33 ολόκληρα λεπτά.

Νωρίς το απόγευμα μεταξύ 4 με 5 Παρασκευή 12 Απριλίου η επιφανής Metropole Orkest τής Ολλανδίας, η όποια ιδρύθηκε το 1945 παρακαλώ από τον Dolf Van der Linden, ήταν έτοιμη για μια και μοναδική παράσταση μπροστά στο κοινό του RoadBurn αλλιώτικη από τις άλλες. Οι Tom Gabriel Warrior (φωνητικά - κιθάρα), V.Santura (κιθάρα - φωνητικά), Vanja Slajh (μπάσο - φωνητικά), Hannes Grossmann (τύμπανα - κρούστα), βρίσκονται στις θέσεις τους για να επιτελέσουν ένα από τα πιο απαιτητικά ζωντανά τους επιτεύγματα. 
Μαζί τους η Τυνήσια ερμηνεύτρια Safa Heraghi που θα την συναντήσετε να έχει συμμετάσχει με ονόματα όπως ο Devin Townsend, τους τεράστιους και συνεχώς ανερχόμενους Schammach στο τρίτο μέρος του Triangle album του 2016 και στους εκπληκτικούς black metallers Dark Fortress στο albumVenereal Dawn του 2014 σε ένα μόνο κομμάτι.
Η ποιότητα της, κάνει την διαφορά και εδώ. Η εκφραστική της αύρα δίνει πνοή σε όλο το έπος που διαδραματίζεται στα αφτιά μου. Δυστυχώς δεν μπορώ να σας μεταφέρω το όλο οπτικό κλίμα όσο θα ήθελα αλλά και να μπορούσα θα ήταν πολύ δύσκολο. Μέσα στο μισοσκόταδο οι φιγούρες παίρνουν μορφή και αναδύονται μέσω και μόνο ενός μουσικού αυτοτελούς μεγαλείου. Ο φωτισμός είναι ακριβώς έτσι όπως θα έπρεπε για να δώσει την απαραίτητη ατμόσφαιρα. Αρκετά κοντινά πλάνα σε όλους τους συντελεστές, τους ήρωες αυτού του δράματος που έχει μοναδικό σκοπό να κατακτήσει τις καρδιές μας. θα γίνεις αποδέκτης μιας μοναδικής ζωντανής εμφάνισης ενός από τα πιο μεγαλύτερα αριστούργημα αυτής της μουσικής. Γεννήθηκε για να γίνει κλασικό και για να παραμείνει μαζί μας ως ένα από τα μεγαλύτερα κεκτημένα της αγάπης μιας μαυρομεταλλικής καρδιάς που ονομάζεται CELTIC FROST/TRIPTYKON.
Είμαι συγκινημένος με τους ήχους που φτάνουν στα αφτιά μου.



Τώρα εύχομαι να μπορούσα να ήμουν εκεί για να ζήσω αυτή την μοναδική στιγμή. Την εκτέλεση και την καταγραφή των μοναδικών αυτών στιγμών. Η συγκίνηση είναι έκδηλη στα πρόσωπα και οι τυχεροί θεατές παρακολουθούν την ιστορία αυτής τής μεγαλειώδους πορείας στην υπέρτατη κορύφωση της. Το μόνο που ακούγεται είναι η ιαχή και οι επευφημίες του κοινού που ανατριχιασμένοι σύγκορμοι ξεσπούν σε ένα από τα πιο θερμά χειροκροτήματα γιατί ούτε οι ίδιοι ξέρουν ποτέ θα ξαναβιώσουν κάτι παρόμοιο. Μετά από αυτό βγήκαν πιο σοφοί, πιο άνθρωποι.

Το έργο έχει ολοκληρωθεί, μην μου ζητάτε να κάνω κριτική σε κάτι που δεν επιδέχεται κριτικής. Δεν το μπορώ και δεν το θέλω. Δακρυσμένος κλείνω αυτή την παρουσίαση. Γιατί ξέρω πως είναι να μην κατορθώνεις τα όνειρα σου αλλά και χαρούμενος γιατί γνωρίζω πως είναι να τα επιτυγχάνεις έστω και μετά από χρόνια.
Όλοι έχουμε τις ιστορικές μας στιγμές και αυτό το στολίδι είναι μια ομολογουμένως αξέχαστη εμπειρία. Σε μας ήρθε με χρονοκαθυστέρηση ενός έτους. Ε και λοιπόν; Μην ζητάτε να σας πω την γνώμη μου για κάτι ήδη κλασσικό. Δεν θα μπω στον πειρασμό αυτό. Ξεπέρασε τα όρια του έπους. Ξεπέρασε τις προσδοκίες μου και με μεγάλωσε κρατώντας την ψυχή μου ακμαία και νέα. Αιώνιο ιδανικό αυτή η κυκλοφορία.



Όσοι δεν μπορείτε να κάνετε μακριά από τους Dead Can Dance, τους Therion και ότι πιο ωραίο μπορεί να φέρει το νέο κλασσικό μισοσκόταδο μην προσπεράσετε γιατί θα χτυπάτε το κεφάλι σας.
Αγγίζει τον μεγαλύτερο όγκο των οπαδών αυτής της μουσικής που ονομάζεται… ρε τι τις θέλουμε τις ταμπέλες; Σε λίγες μέρες θα γνωρίζουμε όλοι ότι το rock γενικότερα δεν είναι απλά μια μουσική στάση ζωής.
Είναι μια ΣΥΝΑΡΘΡΗΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗΣ ΜΕ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΟΣΤΑ! Κάτι πολύ ανώτερο, κάτι το αέναο.

Wave after wave… wave after wave........
 
Tracklist:
1. Rex Irae (Requiem, Chapter One: Overture) [06:34]
2. Grave Eternal (Requiem, Chapter Two: Transition) [32:28]
3. Winter (Requiem, Chapter Three: Finale) [06:54]
 
Line-Up:
Tom Gabriel Warrior – voice, guitar
V. Santura – guitar, vocals
Vanja Slajh – bass, vocals
Hannes Grossmann – drums, percussion
Safa Heraghi – Requiem live co-lead vocalist
Metropole Orkest
 
 
 
 
 
Read 230 times