Monuments on Facebook

COLOSSEUM - "Those Who Are About To Die Salute You" & "Valentyne Suite" (Esoteric Recordings)

Monday, 07 August 2017 06:00
Published in Where Blues meets Rock

«Παρουσιάστε, αρμ!»

Παρουσιάζει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Όταν γίνεται λόγος για τους Colosseum και ιδιαίτερα για τα δύο πρώτα τους άλμπουμ, δηλαδή τα “Those Who Are About to Die Salute You” και “Valentyne Suite”, επιβάλλεται να αναλάβει δράση ένα μουσικό άγημα για απόδοση τιμών. Πόσο μάλλον, αν πρόκειται ειδικότερα για remastered και expanded εκδοχές των προτοτύπων! Θέλεις δε θέλεις, όταν μιλάς για progressive rock, στο πίσω μέρος του μυαλού σου, αν όχι μπροστά - μπροστά, θα υπάρχουν οι Colosseum και όχι μόνο η τριλογία της επικής σύνθεσης “Valentyne Suite”.

 

Οι Colosseum ξεκίνησαν το 1968, ύστερα από πρωτοβουλία του ντράμερ Jon Hiseman και του σαξοφωνίστα Dick Heckstall-Smith, ο οποίος είχε ήδη παίξει με τους Graham Bond Organisation και τους John Mayall’s Bluesbreakers. Αυτοί πήραν μαζί τους το μπασίστα Tony Reeves (New Jazz Orchestra), τον κιμπορντίστα Dave Greenslade (Greenslade band, Thunderbirds) και τον κιθαρίστα και τραγουδιστή James Litherland (Mogul Thrash), δημιουργώντας έτσι τη θρυλική μπάντα, που έμελλε να είναι μια από τις πρωτοπόρες στο κορυφαίο jazz-rock και τη μετεξέλιξή του σε progressive rock.

 

“Those Who Are About to Die Salute You”

Το ντεμπούτο άλμπουμ των Colosseum «Οι Μελλοθάνατοι σε Χαιρετούν» ηχογραφήθηκε στο χειμώνα του 1968 και καταξιώθηκε άμεσα μεταξύ των δίσκων εκείνων που πέτυχαν να συγχωνεύσουν τη μητέρα jazz με το blues και το rock. Στην περίπτωση αυτή, οι μονομάχοι δεν απηύθυναν χαιρετισμό στον Καίσαρα, αλλά στο μουσικόφιλο κοινό της εποχής, το οποίο επρόκειτο να παρακολουθήσει μια εντυπωσιακή «μονομαχία» αρμονικής συνύπαρξης μερικών έως τότε θεωρούμενων ως αταίριαστων μουσικών ειδών. Ενδεικτικό είναι και το ότι έφτασε μέχρι το #15 του Βρετανικού καταλόγου επιτυχιών. Χαρακτηριστικά του ήχου του, εκτός από την κιθάρα του Litherland, ήταν αφενός και κυρίως το σαξόφωνο του Heckstall-Smith και το καταιγιστικό Hammond του Greenslade. Η μπάντα είχε συνήθως ως αφετηρία τη freestyle ]jazz και τα blues, αλλά είχε σαφείς τάσεις να παρασύρεται από τα πνευστά και τα έγχορδα, για να δημιουργήσει μια περισσότερο πομπώδη και επική ατμόσφαιρα. Με άλλα λόγια, η jazz fusion των Colosseum διέφερε σημαντικά από εκείνη που έπαιζαν τα αντίστοιχα συγκροτήματα της εποχής, επειδή ήταν πιο ανοιχτή, όχι σε αυτοσχεδιασμούς, αλλά σε σχεδόν πειραματικές συνυπάρξεις μουσικών ειδών, τα οποία κατέληγαν να ακούγονται απολύτως οικεία. Εκτός από αυτούσιο τον πρωτότυπο δίσκο, η εκδοχή αυτή του “Those Who Are About to Die Salute You” περιλαμβάνει τρία bonus tracks, τα οποία ηχογραφήθηκαν το Νοέμβριο του 1968 στα Pye studios του Λονδίνου. Επίσης, έχει το αυθεντικό artwork του άλμπουμ και συνοδεύεται από βιβλιαράκι με ενδιαφέροντα για την κυκλοφορία στοιχεία.

Αν το “Walking in the Park” ακούγεται σήμερα έτσι, σκεφτείτε πώς ακουγόταν τότε! Είμαι σίγουρος ότι ο πνευματικός κατά τα δικαιώματα πατέρας του, Graham Bond, θα ένιωσε άμεσα υπερήφανος με το ευρηματικό του fusion και την παρέμβαση του φίλου σαξοφωνίστα Dick Heckstall-Smith, ο οποίος είχε στο παρελθόν παίξει με τους Graham Bond Organisation. Το “Plenty Hard Luck” διακρίνεται για το εκπληκτικό μπάσο και τα πλήκτρα του, υπερβαίνοντας τα δεδομένα του Βρετανικού blues. Και μια και ο λόγος για το μπάσο, οι λάτρεις του (βάλτε κι εμένα υπερήφανα μέσα) θα εκστασιαστούν με το τεράστιο σόλο του στο “Mandarin”, το οποίο μαζί με το "Backwater Blues" δείχνει πόσο αβίαστη είναι η συνύπαρξη της jazz με το blues.Το “Debut” ήταν το πρώτο χρονικά τραγούδι που έπαιξαν οι Colosseum, το οποίο αργότερα ο Tony Reeves απέδωσε εν μέρει στον Mick Taylor των John Mayall’s Bluesbreakers. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι τόσο καλό, ώστε να με κάνει να υποστηρίξω πως θα μπορούσε να υπάρξει στο μνημειώδες όλων των εποχών “Supersession” (ακολουθεί ενός λεπτού σιγή).

Για την ομοιότητα του “Beware the Ides of March” με το “A Whiter Shade of Pale” έχετε σίγουρα ακούσει. Οπότε αρκούμαι στο να κάνω λόγο για τα ψυχεδελικότατα πλήκτρα, την προοδευτική κορύφωσή του με γερές δόσεις free-form jamming και την καταληκτική επάνοδό του στο αρχικό μοτίβο. Με το τραγούδι αυτό, κάθε ροκάς που σεβόταν τον εαυτό του έμαθε και εκτίμησε δεόντως το "Toccata and Fugue in D minor" του Johann Sebastian Bach. Το “The Road She Walked Before” μεταβαίνει προοδευτικά από jazzy σε rock bossa nova, ενώ το “Backwater Blues” φλερτάρει με τα blues των Cream. Η σχεδόν φερώνυμη σύνθεση του δίσκου “Those About to Die” αποτελεί την επιτομή της μουσικής fusion ιδεολογίας τους, που έμελλε να ολοκληρωθεί και τελειοποιηθεί στον επόμενο δίσκο. Τα πρόσθετα τραγούδια είναι το «ακατέργαστο» “I Can’t Live Without You”, το blues “In the Heat of the Night” και η demo εκδοχή του “Those About to Die”.

 

“Valentyne Suite”

Το ούτως ή άλλως εκπληκτικό remastered και expanded “Valentyne Suite” δεν περιλαμβάνει απλά ένα επιπλέον τραγούδι, αλλά έναν ολόκληρο δίσκο και συγκεκριμένα το “The Grass is Greener”, που κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α. και τον Καναδά το 1970! Το άλμπουμ αυτό, ουσιαστικά αποτέλεσε την Αμερικανική εκδοχή του “Valentyne Suite”. Είχε πανομοιότυπο εξώφυλλο και αποτελούνταν από κοινά μεταξύ τους τραγούδια, όσο και από μερικά ακυκλοφόρητα στη Βρετανία. Τα νέα τραγούδια ήταν τα “Jumping Off the Sun”, “Lost Angeles”, “Rope Ladder to the Moon”, καθώς και μια εκδοχή του “Bolero” του Ravel. Βέβαια, ο δίσκος είχε υποστεί νέο remix, ενώ το γκρουπ είχε στη θέση του κιθαρίστα τον Dave “Clem” Clempson, ο οποίος είχε στο μεταξύ αντικαταστήσει τον James Litherland. Το bonus τραγούδι είναι το ψυχεδελικό με αναφορές στους Procol Harum “Tell Me Now”, που ηχογραφήθηκε στις 22 Απριλίου του 1969 στα Lansdown studios του Λονδίνου. Συνοψίζοντας έως εδώ, σα να μην έφτανε το κομβικό “Valentyne Suite”, έχουμε και άλλον ένα δίσκο για δέλεαρ. Δε νομίζω πως θα μπορούσαμε να ζητήσουμε κάτι παραπάνω.

Η πρωτότυπη εκδοχή του “Valentyne Suite”, που κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1969 με πολύ χαρακτηριστικό εξώφυλλο που σχεδίασε ο Marcus Keef, ήταν η πρώτη progressive κυκλοφορία της εταιρείας Vertigo. Έμεινε εννέα εβδομάδες στο Βρετανικό κατάλογο επιτυχιών, φτάνοντας μέχρι το νούμερο 15. Ο δίσκος, που θεωρείται δίκαια ως ο καλύτερος της μπάντας, περιλαμβάνει το progressive έπος της φερώνυμης σύνθεσης, που κατέχει ιδιαίτερη θέση στις καρδιές όλων των φίλων του jazz rock και του progressive rock. Υφολογικά, δεν έχει ουσιαστικές διαφορές από το ντεμπούτο τους, με τη jazz και τη blues να ενσωματώνονται σε ένα πανέμορφο rock μείγμα. Άλλωστε, μη ξεχνάμε ότι όλα τα μέλη των Colossuem είχαν blues παιδεία. Στο συνοδευτικό βιβλιαράκι θα βρείτε πλούσια ιστορικά στοιχεία, αλλά και το αυθεντικό artwork και των δύο δίσκων.

Ο δίσκος ανοίγει με το “The Kettle”, μια ωδή στον Jimi Hendrix και τους Cream, που διακρίνεται για τα κιθαριστικά wahwah και distortion τερτίπια και τα όμορφα σόλο. Το πανέμορφο jazzy “Elegy” κατά βάση είναι blues, όπως και το εντυπωσιακό “Butty’s Blues”, που θυμίζει κι αυτό το “Supersession”, ενώ στο “The Machine Demands a Sacrifice”, του οποίου τους στίχους έγραψε ο Pete Brown (Graham Bond, Cream), κυριαρχούν τα πνευστά μέχρι τα πράγματα «αγριέψουν». Για την επική progressive τριλογία του “The Valentyne Suite” τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Απλά να υπενθυμίσω ότι το πρώτο της μέρος είναι επηρεασμένο από την κλασική μουσική και τα άλλα δύο διακρίνονται για τη διαρκή κορύφωσή τους. Ο άλλος δίσκος, το “The Grass is Greener”, ξεκινά με το “Jumping Off the Sun”, που διακρίνεται για την πολύ καλή του rhythm section και συνεχίζεται με το ατμοσφαιρικό “Lost Angeles”. Το “Rope Ladder to the Moon” είναι γραμμένο από τους Jack Bruce και Pete Brown, το “Bolero” από τον Ravel, αλλά ακούγεται κάπως αλλιώς από την πρωτότυπη εκδοχή του (χα, χα) με υπέροχο σόλο στο μπάσο. Ο επίλογος του “The Grass is Always Greener”, που έχει μια λέξη παραπάνω από τον τίτλο του δίσκου, έχει κάτι που είδαμε λίγο αργότερα στους String Driven Thing και ένα όμορφο κιθαριστικό σόλο που παραπέμπει στους Santana και τους Aphrodite’s Child.

Τα κοινά με το “Valentyne Suite” τραγούδια, σε ελαφρώς διαφορετική εκτέλεση, είναι τα “Elegy”, “Butty’s Blues” και “The Machine Demands a Sacrifice”.

 

 

Read 163 times