BLACK COUNTRY COMMUNION – "ΒCCIV" (Mascot Records - 2017)

Sunday, 17 September 2017 11:27
Published in Where Blues meets Rock

“All is forgiven for the sake of music”…

Ο νέος δίσκος "BCCIV" των BLACK COUNTRY COMMUNION είναι η απόλυτη αναγέννηση ενός συγκροτήματος, που έθεσε τα προβλήματα πάνω στο τραπέζι με γενναιότητα, αντιμετωπίζοντας και κοιτώντας κατάματα την πραγματικότητα και τα δεδομένα με ρεαλισμό, λύνοντας τα την σωστή χρονική στιγμή στο σωστό μέρος, χάριν της αγάπης προς το πρόσωπο και την ουσία της μουσικής. Έπειτα αφού φιλτράρισε την κατάσταση και τα προβλήματα, τα έκανε στην άκρη ξανά για την αγάπη της.
Κάλιο αργά παρά ποτέ!

Πρόκειται για μια «Αποκάλυψή Τώρα» θα έλεγα και μπορούμε να μιλάμε άνετα, για μια όαση μουσικής ευδαιμονίας ακούγοντας το νέο δίσκο, ανάμεσα στο χαοτικό πλήθος των αμέτρητων (πολλών δυστυχώς και ανούσιων) κυκλοφοριών, που παράγονται σαν ζεστά ψωμάκια προς κατανάλωση των μαζών από την μουσική βιομηχανία.

Πρέπει να αισθανόμαστε και να νιώθουμε πολύ τυχεροί, που ακόμα και τώρα μουσικοί μεγάλης και παγκόσμιας εμβέλειας και επιρροής, αποφασίζουν να συνυπάρξουν εκ νέου παρά τις διαφωνίες και τα όποια θέματα αντιμετωπίζουν (προσωπικά, καλλιτεχνικά) και δημιουργούνται έτσι συμπράξεις υψηλού μουσικού επιπέδου παραδίδοντας μαθήματα ήθους αλλα και εξαιρετικών μουσικών συνθέσεων συν τις άλλοις, παρά τα προβλήματα. Ειδικά όταν τα τελικά αποτελέσματά, βουλώνουν κακοπροαίρετα στόματα και ξεβουλώνουν αυτάκια με τις νότες τους. Και το χαρακτηριστικότατο εξώφυλλο μιλάει από μόνο του και με το παραπάνω. Ο Φοίνικας αναγεννάτε μέσα από τις στάχτες και τις φωτιές για να δώσει νέα ζωή και δύναμη στα φτερά του, καθαρά επηρεασμένο μέσα από τον Ελληνικό γνωστό μύθο.

 

Θα μπορούσε να είναι ο νέος δίσκος των Led Zep αν ακόμα παρέμεναν ενεργοί. Θα μπορούσε λέω (δεν είπα ότι είναι) να ακουγόταν κάπως έτσι αν οι Page, Plant, Jones αποφάσιζαν να δημιουργήσουν ένα πόνημα αντάξιο του μεγέθους τους, και εννοείτε πως την πλέον αναντικατάστατη θέση στην ιστορία της μουσικής του πάτερα Bonham, δικαιωματικά θα έπαιρνε μονάχα ο υιός Bonham. Εάν και εφόσον γινόταν κάτι τέτοιο μαγικό, έχω την εντύπωση πως θα ήταν κάτι σαν τα καλύτερα ακυκλοφόρητα τραγούδια τους, που έμειναν να φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού, στο αρχειακό χρονοντούλαπο της δικής τους Swan Song ή της Atlantic του Ahmet Ertegun. Επίσης θα μπορούσε να ήταν ο νέος δίσκος του Joe Bonamassa ή του Glenn Hughes. Θα μπορούσε να ήταν πολλά πράγματα αλλα και όλα αυτά μαζί ή απλά να είναι ένα Black Country Communion δημιούργημα.

Ακούγοντας τον τέταρτο νέο δίσκο τους, γίνεται αντιληπτό για ακόμα μια φορά το μεγαλείο των BCC και γιατί η ύπαρξη τους έχει βαρύνουσα σημασία για την μουσική και το μέλλον της. Εννοώ πως ακούγοντας τις δημιουργίες τους, καταλαβαίνουμε γιατί τους έχουμε ανάγκη ως συγκρότημα και γιατί πρέπει να συνεχίσουν να υφίστανται. Συγχρόνως δε, γίνεται ξανά αντιληπτό το τεράστιο μουσικό εκτόπισμα των τεσσάρων μουσικών τεράτων που πλαισιώνουν το σχήμα και για ποιο λόγο αποφάσισαν να βρίσκονται και πάλι μαζί μετά από το άγονο και αδρανές κενό των πέντε περίπου χρόνων. Απλά δεν άντεχαν να είναι μακριά ο ένας από τον άλλο διότι ξέρουν πως έχουν να κάνουν με κάτι μαγικό και δεν πρέπει να αφήσουν τον χρόνο να χάνεται έτσι ανεκμετάλλευτος για ανούσια πράγματα.

Πρόκειται χωρίς υπερβολή, για μαγική χημεία και σύμπραξη καλλιτεχνών που δύσκολα ανακαλύπτεται και δημιουργείται κάθε τόσο. Φανταστείτε τι χάσαμε εξαιτίας αυτού του πολυετούς κενού όμως. Πιθανώς έναν ακόμη δίσκο, φτιαγμένο από ατόφιο μουσικό χρυσάφι. Ας είναι όμως, διότι είμαστε εδώ στο σήμερα εν έτη 2017, με την επανένωση που πολλοί από εμάς τους παλαβιάρηδες, περίμεναν κάποια στιγμή να γίνει. Ας μην είμαστε πλεονέκτες. Έγινε, έστω και τώρα. Μια χαρά μας κάνει και έτσι. Αλλοίμονο αν έχουμε και παράπονο. Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που βρισκόμαστε σε αυτήν την προνομιακή θέση να μιλάμε και να γράφουμε ξανά για τους (πιθανώς) τελευταίους των κλασσικών.

Μέσα από το “BCCIV”, αισθάνεσαι την φρεσκάδα που αναδύεται από τις συνθέσεις, και καταλαβαίνεις πως στο διάλλειμα αυτό, επαναφόρτισαν (έστω και με αυτόν τον τρόπο) πράγματι τις άδειες τους μπαταρίες, με απώτερο σκοπό να δώσουν ότι έχουν και δεν έχουν, ξοδεύοντας πολύτιμη φαιά ουσία αλλα και την ενέργεια τους πάλι για εμάς. Αντιλαμβάνεσαι επίσης, γιατί πολλές φορές ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και γιατί όλοι κάποτε χρειάζονται ένα μεγάλο διάλλειμα ή μια αλλαγή στην ζωή τους, για να ξεθυμάνει η οργή αλλα και η κούραση που κυριεύει τα πάντα. Έτσι ώστε να μπορέσουν με την σειρά τους, να εμφανίσουν τις κρυφές μουσικές τους δυνάμεις για να μας τις παρουσιάσουν εδώ σε ένα έργο νέας καθαρής πνοής. Είναι κάτι που τόσο πολύ έχουν ανάγκη οι πολυάσχολοι μουσικοί, για ανταπεξέλθουν στην πίεση και να μπορέσουν να λειτουργήσουν εκ νέου.
Η μηχανή ξαναπήρε μπρος λοιπόν, για να μας προσφέρει 10 νέες κορυφαίες συνθέσεις (συν μια ακόμα Bonus που θα υπάρχει μόνο στο βινύλιο και θα λέγεται “With You I Go”) κλασσικού και ποιοτικότατου Heavy Rock Blues που σέβεται τον ακροατή, στις βάσεις που έθεσαν οι ίδιοι με τους προηγούμενους εξαιρετικούς δίσκους τους, αυτήν την φορά όμως με περισσότερο μεστές, ώριμες και φινετσάτες συνθέσεις, παιγμένες όπως θα έπρεπε να ακούγονται το 2017. Ναι, διότι αυτά τα χαρακτηριστικά όσο παράδοξο και αν ακούγεται, λείπουν πολύ πλέον ως συστατικά που θα κάνουν την διαφορά και μας ανοίγει και η όρεξη όταν ακούμε (αραιά πλέον δυστυχώς) ποιοτικές δουλειές οι οποίες είναι πλέον αρκετά δυσεύρετες, διότι υπάρχει κορεσμός αλλα και έλλειψη έμπνευσης.

 

 

Όλα βρίσκονται ξανά εδώ στις θέσεις τους. Οι μελωδικές αλλα και σκληροτράχηλες ριφάρες που ξερνούν οι χορδές του Joe, οι λιτές αλλα καίριες μπασογραμμές σε συνδυασμό με την καλύτερη από ποτέ φωνή του Glenn (αειθαλής), τα δέρματα που ταλαιπωρούνται από τα Drumsticks του Jason, απόγονου του μεγαλυτέρου «βασανιστή» τυμπάνων στον κόσμο John Bonham και γιατί (ευτυχώς) άνθρωποι σαν και τον “δικό μας” (Έλληνοαρμενικής καταγωγής) Derek Sherinian, παραμένουν ενεργητικοί και πολυάσχολοι δίχως να σταματούν ποτέ για να μας προσφέρουν το ταλέντο τους. Όλες αυτές οι μονάδες σε ένα τέτοιο σύμπαν (πες το συγκρότημα) δεν παραμένουν μονάδες που φορούν έναν εγωιστικό μανδύα, αλλα με την σύμπνοια και την συγχώνευση των ταλέντων τους, δημιουργούν μια δυναμική, ουσιαστική και τρομερά συμπαγή ομάδα με μουσική σημαντικότητα που είναι αναγκαία να υφίσταται για όσο περισσότερο καιρό είναι δυνατόν.

Είναι ο δίσκος που οι απανταχού παλαιοροκάδες ανά τον κόσμο, περιμένουν με ανυπομονησία και «λύσσα» για να ακούσουν για ακόμα μια χρόνια από μεγάλα μουσικά σχήματα, φουσκώνοντας έτσι από περηφάνια για το αποτέλεσμα και για τους καλλιτέχνες που στηρίζουν χρόνια είτε στις καλές τους στιγμές είτε ακόμα βασικότερα και στις δύσκολες.

Ποιος άλλος θα μπορούσε να γράψει πλέον συνθέσεις όπως τα εκρηκτικά “Sway”, “The Crow”, “Love Remains”, “Awake” αλλα και μελωδικά ταξίδια σαν και τα “The Last Song For My Resting Place”, “The Cove”, “Wanderlust” και το έπος “ When The Morning Comes” που κλείνει μεγαλοπρεπώς τον δίσκο. Το άλμπουμ για να σας το πω ξεκάθαρα, είναι γεμάτο από μουσικούς ύμνους που θα κάνετε καιρό να ξανακούσετε από άλλο γκρουπ (και μακάρι να υπάρξει και άλλο). Και μάλλον θα γραφτεί από τους ίδιους και το επόμενο, καλά να είμαστε...
Ο νέος δίσκος των BCC κατέχει ήδη με περηφάνια, υψηλή θέση στους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και το τρομερό μουσικό τoυ περιεχόμενο, θα εμπλουτίσει ακόμα περισσότερο τις δισκοθήκες όσων φιλόμουσων μπουν στην διαδικασία να αγοράσουν και όχι απλώς να κατεβάσουν τον δίσκο. Όπως πολλοί δίσκοι, έτσι θα περιμένει και αυτός εδώ με την σειρά του να ανακαλυφθεί από μουσικόφιλους, που αγνοούν δυστυχώς πλήρως την ύπαρξη των Black Country Communion ή ακόμα χειρότερα απλώς έχουν ακουστά μόνο τα κατορθώματα τους αλλα δεν έχουν αγγίξει τα ώτα τους. Που θα πάει, θα φτάσει και εκεί όμως αν δεν έχει φτάσει ήδη.

Εδώ είναι και τους περιμένει…

Και κάτι τελευταίο. Εσείς πιστεύετε πως τυχαία επιλέχτηκε ως τίτλος το “IV” για να βαφτίσει το νέο τους άλμπουμ; Μόνο τυχαία δεν ήταν η επιλογή και θυμηθείτε που σας οδηγεί μουσικά και νοητικά. Σκεφτείτε το και επεξεργαστείτε το ακούγοντας το άλμπουμ στη διαπασών και δεν θα χάσετε. Εάν θέλετε να θεωρήσετε τους εαυτούς σας προνομιούχους και πλούσιους πνευματικά και συναισθηματικά (γιατί έτσι) χωρίς να έχετε αναγκαστικά μια τεράστια περιουσία από “χαρτιά”, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και ακούστε τον δίσκο.

Μη χάνετε χρόνο! Φεύγει και δεν ξαναγυρίζει…

 

Read 424 times