Layla Zoe – Breaking Free (Ruf Records)

Wednesday, 13 April 2016 18:00
Published in Where Blues meets Rock

Εδώ μάλιστα! Παλιομοδίτικη στόφα & ερμηνεία

Διόλου τυχαίο το γεγονός. Ούτε μια, ούτε δυο, μα δέκα είναι οι κυκλοφορίες της Καναδής ερμηνεύτριας μαζί με το φετινό, παρουσιαζόμενο “Breaking Free”. Κι αν η χώρα του σιροπιού του σφενταμιού έχει γεννήσει μετρημένους επώνυμους των ηλεκτρικών rock-blues, οι Neil Young, Frank Marino, Jeff Healey, Colin James & Philip Sayce φτάνουν και περισσεύουν!

Το φετινό κύημα της περπατημένης Layla μοιάζει να είναι το εισιτήριό της για την διεθνή αρένα & καταξίωση. Όμως επαναλαμβάνω. Διόλου τυχαίο. Γιατί; Παλεύοντας με τα κύματα από νωρίς, έκανε τη «διαφορά» ανάμεσα στις άλλες τσούπρες της διεθνούς πασαρέλας ως εξής: παρότι είχε και αυτή τα απαραίτητα “looks” , βλέπε άπλετο sex appeal, δούλεψε τη φωνάρα της πεισματικά, έως και οριακά. Έστρωσε, και όχι έδωσε κώλο, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους-είναι πασιφανές! Δισκογραφόντας ήδη από το 2005, άρχισε να καταλαμβάνει τις σκηνές της Υφηλίου και να αλωνίζει τα διεθνή Φεστιβάλ όπως το Montreal Jazz Festival έως και το θρυλικό Ευρωπαϊκό θεσμό του Rockpalast. «Έχει δημιουργήσει ως νέα τραγουδίστρια το περισσότερο σούσουρο από κάθε άλλη εδώ και χρόνια στην περιοχή του Toronto…είναι καταπληκτική» είχε δηλώσει ο αείμνηστος πατριώτης της Healey.

Ηχογραφημένο στο Megaphon Tonstudio της Γερμανίας, το “Breaking Free” καταχωρείται μονομιάς στο ιδίωμα της παντρειάς δυο λατρεμένων μας μουσικών σκηνών: hard rockin’ blues! Οι δέκα πρωτότυπες συνθέσεις τιμούν τα θρυλικά 70’ς και οι αναφορές στα έργα και τις ημέρες των Led Zeppelin είναι διαρκείς. Όμως εδώ έχουμε κι άλλον φταίχτη να ευχαριστήσουμε… Μέγιστος αρωγός και καίριος συνεργάτης της ξανθιάς Αμαζόνας εμφανίζεται ο ουσιαστικότατος έως και χαρισματικός κιθαρίστας Jan Laacks. Πέρα από την άψογη τεχνική του ala Bonamassa, συγγράφει πανέμορφα, επιδημικά riffs, με ήχο μεγατόνων! Μάλιστα στο άνοιγμα της αυλαίας του album, το “Backstage Queen” θα πλούτιζε καίρια το set list του φετινού “Blues of Desperation” του Joe! H διασκευή του “Wild Horses” των Rolling Stones αποτελεί το μοναδικό τραγούδι που δεν ανήκει στο συνθετικό ντουέτο και είναι όντως αισθαντική διασκευή με τα όλα της και όχι επανεκτέλεση. Όσο για τη φιλική συμμετοχή του Sonny Landreth για τις ανάγκες του “Wild One”, η slide του δικαιώνει την πρόταση της Zoe.

Όμως εκεί που θέλω να σταθώ είναι σε αυτή καθαυτή την μαγκιόρικη ερμηνεία της. Old fucking school! Ακούστε την στο ενδεκάλεπτο “Highway of Tears” και σας το υπογράφω, είναι πολύ δύσκολο να μείνετε…ανέπαφοι. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που επανήλθε το website μας, πρωτοτυπώντας, με μια δεύτερη παρουσίαση μετά την αντίστοιχη του φίλτατου συνεργάτη Δημήτρη Τσέλλου: θέλω να συνυπογράψω μα και να επαυξήσω!!!  

Read 226 times