Monuments on Facebook

QUINN SULLIVAN – Midnight Highway (Provogue)

Saturday, 25 February 2017 08:58
Published in Where Blues meets Rock

Τόπο στα νιάτα!

Άλλο ένα παιδί-θαύμα λοιπόν στα χέρια επώνυμων διδασκάλων που θα του δώσουν «φτερά».

Με το που ακούσεις όμως μια τζούρα από το φετινό ηχογράφημα του Sullivan είναι αδύνατον να μην υποκλιθείς στο ταλέντο του αφού τούτο εδώ το ηχογράφησε πέρυσι που ήταν δεκαεπτά χρονών έφηβος... Από κάθε μα κάθε άποψη! Όμως το πιο σημαντικό; Αυτό που κι ο ίδιος ο πιτσιρικάς άλλωστε δηλώνει ως όνειρό του: η εμπνευσμένη, ή τουλάχιστον έξυπνα στοχευμένη τραγουδοποιία.

Δεν χρειάζεται να φτάσεις στο τέταρτο κομμάτι για να επευφημήσεις το νεαρό μάστορα της ηλεκτρικής κιθάρας, κι ας είναι ξεκάθαρα το hit single του φετινού “Midnight Highway”. Επι τω πλείστων γράφει αξιομνημόνευτα τραγούδια που ώρες-ώρες αγγίζουν επιπλέον ευαίσθητες χορδές γηραιών ακροατών σαν και του λόγου μου. Βέβαια για να τα λέμε όλα έξω από τα δόντια, υπάρχουν και αρκετές στιγμές που διαφαίνεται μια έντονα καθοδηγούμενη εμπορικότητα που σε περιπτώσεις όπως το χαζοχαρούμενο “Lifting Off” σε θέλουν τουλάχιστον σκεπτικό αν όχι…φευγάτο!

Κατά τα άλλα; Φωνή; Λαμπάδα. Μελετημένη και φυσική μαζί. Κιθαριστικά; Ο μικρός κάθε τόσο σε αφήνει έως και άφωνο -πρόσεξέ με- με την απίστευτη ωριμότητα που επιδεικνύει ώστε να παίζει αυτά που πρέπει, όταν πρέπει, για όσο πρέπει, με μια αποσβολωτική ευκολία. Το σκατό έχει και γαμάτο tone εκτός των άλλων, αν είναι δυνατόν! Παραγωγή; Εδώ βαράμε προσοχή, μα σου λέω, έχουν πέσει χοντρά φράγκα στην περίπτωση. Ο βραβευμένος Tom Hambridge όχι μόνο λάμπει δια της παρουσίας του πίσω από το διπλό τζάμι, μα κάθεται για χάρη του Quinn και στα τύμπανα όπου αποδεικνύεται επίσης κύριος. Συνεργάτες; Ένα θα καταγράψω και βουλώνουν στοματάκια: οι παίκτες του Buddy Guy και ο θρυλικός Reese Wynans στα πλήκτρα, μόνιμος του Stevie Ray Vaughan (σ.σ.: τρία στα τρία, κατάφερα πάλι να αναφερθώ στον μεγάλο μου έρωτα!).

Με τα ορχηστρικά, μελαγχολικά “Big Sky” & “Buffalo Nickel” για κλείσιμο της αυλαίας και ανάμεσά τους το μνημειώδες «σιγουράκι» του George Harrison “While my Guitar Gently Weeps”, γίνεται εμφανέστατο πως ο συμπαθέστατος νεαρός αποζητά το χειροκρότημά μας ως ηλεκτρικός κιθαρίστας. Ε, λοιπόν, για μένα το κέρδισε με τη σπαθάρα του. Και τούτο διότι στο πρώτο αναδεικνύεται η προαναφερθείσα ωριμότητα ενώ στο δεύτερο ένας απρόσμενος σεβασμός απέναντι στις πρωτότυπες επιλογές του αείμνηστου Σκαθαριού!

Περίμενε να δεις. Θα μιλά όλη η Υφήλιος για αυτόν εδώ σε λίγα χρόνια.

Κάτι σαν δεύτερος Bonamassa.

 

Read 213 times