The Membranes – Everyone’s Going Triple Bad Acid, Yeah! – The Complete Recordings 1980-1993 (Cherry Red)

Wednesday, 29 March 2017 17:14
Published in Where Blues meets Rock

Αυθεντικό post-punk που λατρεύει το punk rock, θεοποιώντας το D.I.Y. δόγμα

Γράφει ο Τάκης Κρεμμυδιώτης

Αν, πριν από είκοσι χρόνια, αποκτήσατε το “The Best Of…” των The Membranes και νιώθετε ικανοποιημένοι με τα είκοσι τραγούδια του, μάλλον θα στενοχωρηθείτε διαβάζοντας παρακάτω. Βέβαια, δε θα νιώσετε το ίδιο άσχημα, αν έχετε πλήρη τη δισκογραφία τους, αλλά τα ενενήντα εννέα τραγούδια του “Everyone’s Going Triple Bad Acid, Yeah! – The Complete Recordings 1980-1993” σίγουρα θα σας δημιουργήσουν ένα συναίσθημα (μουσικού) κενού. Για σκεφτείτε το: άλλο ένα και θα ήταν εκατό!

Όσοι τους γνωρίζετε, ξέρετε πολύ καλά γιατί μιλάμε. Όσοι όχι, ετοιμαστείτε για ένα θορυβώδες ηχητικό μείγμα punk rock και post-punk, μη προορισμένο μεν για όλους, αλλά φτιαγμένο για μεγάλα πράγματα! Κι αν δε με πιστεύετε, ρωτήστε, μεταξύ άλλων, τους Sonic Youth, Pussy Galore, Butthole Surfers και Big Black. Μιλώντας μάλιστα για τους τελευταίους, μη ξεχνάτε ότι η πρώτη μπάντα με την οποία συνεργάστηκε ο Steve Albini, εκτός των Big Black, ήταν οι The Membranes.

Η κυκλοφορία αυτή περιέχει τις απαρχές του post-punk μέσα από τα τραγούδια της μπάντας από το Blackpool, περιλαμβάνοντας ειδικότερα σε ένα box set πέντε δίσκων τα επίσης πέντε πρώιμα άλμπουμ της, όλα τα singles, τα B-sides και τα EPs, καθώς επίσης και επιπρόσθετα τραγούδια, πολλά από τα οποία κυκλοφορούν για πρώτη φορά σε CD. Όσοι θέλουν να μπουν στο κλίμα της εποχής και να μάθουν λεπτομέρειες για την πορεία της μπάντας και τα άλμπουμ της, θα καλυφθούν πλήρως από το σχετικό βιβλιαράκι, το οποίο επιμελήθηκε το ιδρυτικό μέλος, συγγραφέας και δημιουργός του Louder Than War, John Robb.

Στους δίσκους του “Everyone’s Going Triple Bad Acid, Yeah! – The Complete Recordings 1980-1993” καταγράφεται όλη η ιστορία της πρώτης φάσης. Το 1977 οι φίλοι και γείτονες John Robb και Mark Tilton έφτιαξαν ταυτόχρονα το fanzine Rox and the Membranes και τη δική τους μπάντα. Ο Tilton αγόρασε την κιθάρα του μεταχειρισμένη, ενώ ο Robb έφτιαξε μόνος το μπάσο του, συναρμολογώντας διάφορα κομμάτια. Η αρχή γίνεται με τα τρία πρώτα singles. Πρώτο ήταν το σημείο αναφοράς "Flexible Membrane", που κυκλοφόρησε το 1980 σε επτάιντσο flexi disc, το «κανονικό» single of the week στο μουσικό τύπο και αγαπημένο του John Peel "Muscles" (1982) και το EP “Pin Stripe Hype”, όπου παίζει για πρώτη και τελευταία φορά ο Steve Farmery. Η αποχώρησή του, που ήταν μία από τις αρετές που συνέβησαν, συνέπεσε με την ελαφρά μεταστροφή του ήχου της μπάντας προς σκληρότερα εκφραστικά μονοπάτια, αν και ήδη δεν την έλεγες με τίποτα slow! Περιλαμβάνεται επίσης το ντεμπούτο μεγάλης διάρκειας άλμπουμ “Crack House”, το οποίο μέσα στο «ακατέργαστο» ύφος του έδωσε ευκρινή τα διαπιστευτήρια του ήχου τους και προκάλεσε το ενδιαφέρον του Alan McGee της Creation Records.

Αν και οι The Membranes υπήρξαν η πρώτη μπάντα που υπέγραψε στην εταιρεία, τελικά λόγω οικονομικών εκκρεμοτήτων το καταιγιστικό "Spike Milligan's Tape Recorder" (1984) δε βγήκε από την Creation, αλλά η συνεργασία τους πήρε σάρκα και οστά στο επόμενο μεγάλης διάρκειας άλμπουμ “The Gift of Life” (1985). Η φήμη τους εξαπλωνόταν γρήγορα, με αποτέλεσμα να γίνουν εξώφυλλο στο Sounds και να φτάσουν στην 8η θέση του UK Indie chart με το EP “Death to Trad Rock”. Ύστερα ήρθε το πιο επιτυχημένο και μάλλον το καλύτερο άλμπουμ τους με τίτλο “Songs of Love And Fury” (1986), για να ακολουθήσει το “Kiss Ass Godhead!” (1988), τα οποία φυσικά συμπεριλαμβάνονται στην κυκλοφορία αυτή, μαζί με τον επίλογο “To Slay the Rock Pig” (1989).

Ακούγοντας και πάλι συνολικά όλη την πρώτη δημιουργική φάση των The Membranes, έχουμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε και πάλι κάτι που εξαρχής γινόταν αβίαστα αντιληπτό: το ότι η μπάντα αυτή δεν ήταν συμβατική, αλλά «μεγαλωμένη» με την punk D.I.Y. νοοτροπία, χωρίς να διστάζει στο ελάχιστο να απορρίψει κάθε μουσικό συμβιβασμό, ο οποίος ενδεχομένως θα οδηγούσε σε ευρύτερη απήχηση. Απλά έκανε αυτό που νόμιζε ορθό και, τελικά, αυτό ακριβώς που ήθελε. Με την ακρόαση του “Everyone’s Going Triple Bad Acid, Yeah! – The Complete Recordings 1980-1993”, η αρχική περί αυτού εντύπωση μεταβάλλεται σε πεποίθηση. Κι αυτό γίνεται μέσα από τραγούδια όπως τα "Spike Milligan's Tape Recorder", “Ice Age”, “Fashionable Junkies”, "Muscles", “Shine on Pumpkin Moon”, “Kafka’s Dad” και το φερώνυμο του δίσκου που παρουσιάζεται εδώ, για να αναφέρουμε δειγματοληπτικά μερικά.

Το ότι η μουσική τους ακούγεται δυνατά, σίγουρα το γνωρίζετε. Αυτό που ίσως δεν έχετε πληροφορηθεί ακόμα είναι το ότι το φθινόπωρο θα επανέλθουν με νέο υλικό. Μέχρι τότε, ακούγοντας τα ενενήντα εννέα αυτά τραγούδια, μπορείτε να παρηγορηθείτε αναφωνώντας: “Everything’s Brilliant”!

 

 

Read 279 times