Monuments on Facebook

Με έκδηλη διάθεση σκαπανέα... 

...Ανασκάπτει ο Κρεμμυδιώτης Τάκης

 

ΤIMBER TIMBRE – Sincerely, Future Pollution

Ύστερα από πέντε δίσκους, δε χρειάζονται συστάσεις για το πολύ καλό Καναδικό κουαρτέτο των Timber Timbre. Αν όμως πιστεύετε πως ο έκτος “Sincerely, Future Pollution” βαδίζει στην πεπατημένη, τότε μάλλον θα εκπλαγείτε. Εδώ η πότε ρομαντική, πότε πεσιμιστική και συχνά σκοτεινή pop του παρελθόντος, αν και αναπόδραστα και εκ των πραγμάτων παρούσα, μοιάζει να κλίνει το γόνατο μπροστά σε ένα σύγχρονο προβληματισμένο και σπαρακτικό blues ύφος με σαφείς κινηματογραφικές διαστάσεις, για να αφηγηθεί προσωπικές και πολιτικές καταστάσεις. Μόνο που η ιδιότυπη blues που παίζουν εδώ οι Timber Timbre δε βασίζεται στην ακουστική κιθάρα και το μπάντζο που μας είχαν συνηθίσει, αλλά στην ηλεκτρική κιθάρα και τα synths. Όπως ήδη καταλάβατε, η παρέα των Taylor Kirk, Simon Trottier, Mathieu Charbonneau και Olivier Fairfield αποφάσισε να διευρύνει τα όρια του ούτως ή άλλως εκλεπτυσμένου ήχου της, εξερευνώντας διαφορετικούς τρόπους έκφρασης. Και, μάλιστα, το έκανε στο καταλληλότερο χρονικά σημείο, επιλέγοντας να ηχογραφήσει το δίσκο στη Γαλλία. Το πρώτο δίμηνο της χρονιάς είχε ήδη δώσει τα διαπιστευτήρια του νέου ήχου της με δύο singles: το σημαδιακό "Sewer Blues" και το αντιπροσωπευτικότατο "Velvet Gloves & Spit", που προδίδει την αγάπη τους για τους Tindersticks, παντρεύοντας έξυπνα τη folk με ατμοσφαιρικά synths και επιβλητικό μπάσο. Ανάμεσα στις ομορφότερες στιγμές ανήκει το “Grifting”, που γεφυρώνει τη folk της δεκαετίας του ’70 με τον Springsteen και την ονειρική pop των αρχών της δεκαετίας του ’90, αλλά ακούγεται ως καθαρόαιμο 80’s! Ο φόρος τιμής στους Tindersticks καλά κρατεί και στο “Moment”, όπου το πνεύμα των Roxy Music είναι επίσης διακριτό. Τα μυστηριώδη και σκοτεινά “Bleu Nuit” και “Skin Tone” μοιάζουν βγαλμένα από σάουντρακ τύπου Cat People και Midnight Express. Στην κορυφή όμως βρίσκεται η φερώνυμη άκρως ατμοσφαιρική του δίσκου σύνθεση, που χρησιμοποιεί επιρροές από τον παλιό καλό Nick Cave, για να κάνει το ανατριχιαστικό να ακουστεί αναγωγικό.

 

SIR WAS – Digging a Tunnel

Κάθε D.I.Y. δίσκος που σέβεται τον εαυτό του, πρέπει αφενός να είναι προϊόν της έμπνευσης και εκτέλεσης ενός δημιουργού και αφετέρου να διαφέρει, τουλάχιστον σε κάτι, από τα θεωρούμενα ως αναμενόμενα στοιχεία των κυκλοφοριών εκείνων που γίνονται με τον παραδοσιακό τρόπο. Πριν μερικά χρόνια, αυτό το «κάτι» ήταν η «ακατέργαστη» αίσθηση που αναδυόταν. Τώρα πια, εκτός από αυτήν, μπορεί να είναι το πέρα από τα συνηθισμένα ετερόκλητο των επιρροών του. Σε αυτήν την τελευταία κατηγορία μπορεί να ενταχθεί και το προσωπικό ντεμπούτο του Σουηδού παραγωγού και πολυοργανίστα Joel Wastberg, ο οποίος βρίσκεται πίσω από το ψευδώνυμο Sir Was. Ο Wastberg έπαιξε όλα τα όργανα, ηχογράφησε στο Gothenburg και έκανε την παραγωγή του “Digging a Tunnel”, δεχόμενος μόνο τη βοήθεια του Henrik Alser στο mixing και το mastering. Το ελκυστικό ηχητικό αποτέλεσμα δεν είναι επιδεκτικό ενός χαρακτηρισμού, αφού σαφώς αναφέρεται σε πολλά περισσότερα του ενός μουσικά είδη. Από τη μια είναι ένα άλμπουμ με κλασικές ακουστικές, ηλεκτρονικές, αλλά και indie pop - rock στιγμές, ενώ από την άλλη διεκδικεί το δικαίωμα στη διαφορά μέσω των ψυχεδελικών, funk, soul, rap και hip-hop στοιχείων που έχει συμπεριλάβει. Εδώ θα τα βρείτε όλα, από τους Tame Impala, τους Portishead μέχρι τους και τους 808 State. Στο εισαγωγικό ατμοσφαιρικό “In The Midst” αναβιώνουν οι Air και EL VY, ενώ αμέσως μετά οι My Morning Jacket παίρνουν σειρά με το “A Minor Life”, που δημιουργεί ένα ιδιότυπα αργοκίνητο ηλεκτρονικό βαλς, έχοντας απόλυτα ταιριασμένους ήχους από γκάιντα. Η φερώνυμη του δίσκου σύνθεση είναι η επιβλητικότερη και πληρέστερη, πλάι στο groovy “Bomping” που τη διαδέχεται με διακριτές αναφορές στην country. Η ηχητική παλέτα του δίσκου έχει ακόμα υπέροχα jazzy πλήκτρα στο “Revoke”, απροκάλυπτο φλερτ με τη rap στο “Falcon”, ονειρική ατμόσφαιρα με καμπάνες που ηχούν στο ”Interconnected”, αλλά και την ευαίσθητη μινιμαλιστική μπαλάντα του “Heaven Is Here”, που κορυφώνεται σταδιακά.

 

DEAR READER – Day Fever

Κάποιοι που έχουν δει ελάχιστες αναλαμπές από την άγνωστη ουσία αυτού που αποκαλούμε ψυχή, το έχουν πει ξεκάθαρα: δεν είναι δυνατό να ξεφύγεις από κάτι, αλλάζοντας τόπους. Όχι μόνο διότι μεταφέρεις αυτούσιο τον εσωτερικό σου κόσμο, αλλά επειδή κουβαλάς μέσα σου τους τόπους στους οποίους έζησες. Έτσι μοιάζει να έχει συμβεί και με την Cherilyn MacNeil, που αναπνέει μουσικά ως Dear Reader και αρχικά κατοικούσε στο Johannesburg, ενώ τώρα εδρεύει στο Βερολίνο. Πριν μερικά χρόνια ξεκίνησε τα μουσικά της βήματα από τη Νότια Αφρική ως ντουέτο με τον Darryl Torr, παίζοντας alt pop και indie folk, αλλά μετά την αποχώρηση του Torr, μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου κυκλοφόρησε δύο ακόμα άλμπουμ. Από τη νέα της «πατρίδα» αποφάσισε να επισκεφθεί το παρελθόν της, αλλάζοντας την πρωτοκαθεδρία της ακουστικής κιθάρας και τη θεματολογία των στίχων της, μιλώντας πλέον πολιτικά γα το φυλετικό ρατσισμό και τα δικαιώματα των γυναικών, φτιάχνοντας ένα δίσκο που εξυμνεί την ομορφιά, ενώ ταυτόχρονα ακούγεται ως φωνή διαμαρτυρίας. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα dream-pop άλμπουμ που λατρεύει απροκάλυπτα την Kate Bush, αγαπά τους Daughter και διανθίζεται μέσα από διακριτικά πνευστά, κρουστά και χορωδιακά μέρη. Η παραγωγή, που έγινε στο San Francisco με τη βοήθεια του John Vanderslice κατά τα αναλογικά πρότυπα, βγάζει μια 70’s αισθητική. Ο δίσκος ανοίγει με τους ήχους γυναικείας χορωδίας στο πολύ όμορφο “Oh, the Sky!”, όπου το πιάνο και τα φωνητικά μας προετοιμάζουν για το ραντεβού με την κληρονομιά της μεγάλης Kate Bush. Το απογυμνωμένο “Nothing Melodious” φέρνει στο νου τη γοητεία της απλότητας, ενώ το πρώτο single “I Know You Can Hear It” τα βάζει με το θάνατο, όντας εμπνευσμένο από το keening, που είναι Ιρλανδέζικο μοιρολόι που τραγουδούν οι γυναίκες πλάι στους νεκρούς. Μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με θρήνο, αλλά με αγώνα για επιβίωση. Το χαρακτηριστικό “Tie Me to the Ground” είναι μια μπαλάντα με πιάνο, που αναδεικνύεται επίσης από καθοριστικά γυναικεία χορωδιακά μέρη, ενώ το “Mean Well” φτιάχτηκε για να διαμαρτυρηθεί για τις επικίνδυνες καταστάσεις και τους φόβους που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην Αφρική. Το “Day Fever” είναι ένας όμορφος και απλός στη βάση, αλλά πολυσύνθετος δίσκος, που φτιάχτηκε από βιώματα μιας ψυχής που δε μετακόμισε ποτέ.

 

JAKUZI – Fantezi Müzik

Ναι, πραγματικά μιλάμε για «Φαντεζί Μουσική», αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Jakuzi κατάγονται από την Κωνσταντινούπολη. Φυσικά, δε μπορώ να ισχυριστώ ότι παρακολουθώ τη μουσική σκηνή των γειτόνων μας, αλλά, από τα λίγα συγκροτήματα που έχω ακούσει, μπορώ να πω ότι η έκπληξη εδώ ήταν ευχάριστη. Επίσης, θεωρώ αυτονόητο ότι ζουν στη συγκεκριμένη πόλη, η οποία, εν πολλοίς, διαφέρει πολιτισμικά από όλες τι άλλες. Εδώ που τα λέμε, το τρίο των Kutay Soyocak, Taner Yücel
και Can Kalyoncu τραγουδώντας στη γλώσσα του θέματα σχετιζόμενα, μεταξύ άλλων, με τη δημοκρατία και τα δικαιώματα των trans, δύσκολα θα μπορούσε να ζει πέρα από το Βόσπορο. Πέρυσι το φθινόπωρο η μπάντα κυκλοφόρησε τα πρώτα τραγούδια της σε κασέτα και μέσω του Bandcamp, αποκτώντας άμεσα φήμη εντός συνόρων. Το ντεμπούτο τους “Fantezi Müzik” είναι κατά βάση ένας lo-fi pop και synth-pop δίσκος, που αρέσκεται να δείχνει την προτίμησή του στον Brian Ferry και τη συμπάθειά του για τον David Bowie και τους Depeche Mode. Παράλληλα όμως, έχει διακριτικές επιρροές από σκληρότερα rock ακούσματα, την disco, το post-punk και την ψυχεδέλεια, χωρίς να παραγνωρίζει καθόλου την ανατολίτικη παράδοση. Γι’ αυτό δεν αποτελεί έκπληξη το ότι η μπάντα στις ζωντανές εμφανίσεις της έχει στο κοινό punks και goths. Το πολύ καλό synth-disco "Koca Bir Saçmalik", που θα χαρακτήριζα ως Brian Ferry on acid, μιλά για συναισθήματα απογοήτευσης και οργής. Φόρο τιμής στον αγαπημένο αυτόν crooner εκφράζεται και με το “Bir Düsmanim Var“, αλλά γενικότερα σε όλα τα τραγούδια του δίσκου. Τα “Geriye Dönemiyor” και “Yine Ayni Seyi Yaptim” φανερώνουν κάποιες new wave τάσεις. Το dreampop “Belki De Sen Haklusin” προσπαθεί να απαλύνει την ερωτική απογοήτευση, το “Her An Ölecek Gibi” εκφράζει τη ρομαντική πλευρά τους, ενώ με το “Lubunya" το συνθετικό δίδυμο των Kutay και Taner εκφράζει το σεβασμό του σε άτομα εναλλακτικής σεξουαλικότητας.

2 ακόμα κυκλοφορίες από την Πολωνία του '16...

Επειδή η συγκίνηση έρχεται με το άκουσμα, σε πλημμυρίζει ολόκληρο και ενεργεί αυτόνομα σε όλο σου το νευρικό σύστημα. Αυτό λοιπόν συμβαίνει στο άκουσμά τους. Ακολούθησε τους....

Πολωνία, Αμερική και Φινλανδία. Άκου τι έχουν να σου δώσουν. Μοναδικές κυκλοφορίες και οι τρεις!

 

Στης Glitterhouse Records το άκουσμα...

Εντάξει, καλά τα είπαμε, καλά μας τα είπαν και ακόμα – ίσως – καλύτερα ακούσαμε μουσικές που τελικά ίσως και λατρέψαμε.
Τι γίνεται όμως με αυτά που μας ξέφυγαν άραγε?