atmos club
spyridouls live

Monuments on Facebook

UNDERGROUND BLAST (Part 1)

Tuesday, 10 October 2017 09:23
Συντάκτης:
Published in Check Also

Τόσο και τέτοιο metal είναι η αλήθεια πως δεν περίμενα να ακούσω το 2017! Να μου πεις γιατί, περίμενες ολόκληρο το κίνημα του Underground New Wave Of Traditional Heavy Metal πριν καμιά 20αριά χρόνια;

Όχι, δεν το περίμενα. Και αυτό με έκανε και με κάνει ακόμη πιο χαρούμενο, ως παιδί του «κλασσικού»! Ας δούμε παρέα τρεις δίσκους που έχουν τα φόντα να μνημονευθούν μετά από αρκετό καιρό λοιπόν, με αλφαβητική σειρά, για να μην αδικούμε κανέναν:


 

Air Raid - Across The Line
(High Roller Records 2017)

Τρίτος κατά σειρά δίσκος για τους Σουηδούς (χωρίς να υπολογίζεται το EP “Danger Ahead”), που τους βρίσκει όμως χωρίς τον συμπατριώτη μας, τραγουδιστή Μιχάλη Ρινακάκη. Στη θέση του έχει έρθει ο Fredrik Werner και η μπάντα δείχνει να μην έχει επηρεαστεί από την αλλαγή αυτή. Το “Across The Line” είναι ένα εξαιρετικό δείγμα παραδοσιακού metal και ένα ατράνταχτο επιχείρημα για το πως ένα άλμπουμ που περιέχει παλαιομοδίτικη μουσική, μπορεί να ακουστεί σύγχρονο και ανανεωτικό! Οι ρίζες του βρίσκονται στους Iron Maiden, Riot, Saxon, Judas Priest και Running Wild, ενώ το σύγχρονο μουσικό αντίστοιχό της μπάντας θα μπορούσε να βρεθεί σε μπάντες όπως οι Ambush, οι Enforcer και οι Striker. Το περίεργο είναι πως πλανάται και μια αύρα παλαιού, καλού Malmsteen στον αέρα, πράγμα που δεν περίμενα με τίποτα να συναντήσω σε έναν τέτοιο δίσκο! Δέκα κομμάτια άψογα παιγμένου heavy metal, όλα ισάξια στα δικά μου μάτια (ή σωστότερα αυτιά), μεταξύ των οποίων μια επανεκτέλεση του “A Blade In The Dark” από το ντεμπούτο τους. To link με το single του “Hold The Flame” που υπάρχει ακριβώς κάτω από το κειμενάκι αυτό, σίγουρα θα σας βάλει στο κλίμα. Πατήστε το και τιναχτείτε στον αέρα!

<

 

 

Blazon Stone - Down In The Dark

(Stormspell Records 2017)


Η επιστροφή του “Störtebeker” συνοδεύεται από απανωτές ομοβροντίες των πλευρικών του κανονιών! Ποιος να αντισταθεί; Βγήκε στις μεγάλες θάλασσες για να κυνηγήσει, να κουρσέψει, να κάνει πλιάτσικο και να βυθίσει όποιο αδύναμο και απροετοίμαστο πλοιάριο βρεθεί στο διάβα του. Το “Down In The Dark” συνεχίζει την παράδοση των “War of the Roses”, “Return to Port Royal” και “No Sign of Glory”. Πριν την επάνοδο των Running Wild τη χρονιά που μας πέρασε, τους θεωρούσα κάτι παραπάνω από απλούς fanboys των Γερμανών. Ήταν οι συνεχιστές τους. Δεν με νοιάζει που στα αυτιά του οποιουδήποτε ακούγονται ως ξεδιάντροποι αντιγραφείς. Ο «οποιοσδήποτε» τόσα ξέρει, τόσα λέει. Εμείς οι υπόλοιποι όμως που έχουμε «λιώσει» τη δισκογραφία των «Πειρατών», βρήκαμε στα χρόνια της παρακμής τους ένα αποκούμπι. Και τώρα, χαιρόμαστε διπλά, που τα δύο «σκαριά» συμπλέουν προς νέες περιπέτειες. Μην έχετε καμία αμφιβολία, ο captain Rolf έχει τη καλύτερη γνώμη για τούτα τα πιτσιρίκια που κοιμούνται και ξυπνούν με τη φωτογραφία του στο προσκέφαλό τους. “Into Victory”, “Down In The Dark”, “Hanged Drawn And Quartered”, “Merciless Pirate King”, ο Erik Forsberg ακούγεται πια ΕΝΤΕΛΩΣ Rolf και ο χαμός συνεχίζεται!


 

Lethal Night - Visions In The Night
(Self Financed 2017)

80s πανηγύρι έχουμε εδώ! Πιστό στις διδαχές των Judas Priest, ακούγεται κοφτερό σαν ξυράφι, στοχεύει στο κέντρο και χτυπά δυνατά. Από τις εισαγωγές, τα riffs, τα solos και τις σκόρπιες «φράσεις», ως τις «γέφυρες» και τα refrains, τούτος ο δίσκος μοσχομυρίζει καλό songwriting! Είναι φαίνεται στόχος της μπάντας η σύνθεση τραγουδιών που θα σε κάνουν να συμμετέχεις κατά την ακρόασή τους, σιγοτραγουδώντας (ή και γκαρίζοντας!), χτυπώντας το πόδι στο πάτωμα, παίζοντας το air όργανο της προτίμησής σου (έλα, χυδαιότητες…)! Κραταιό speed metal, «παραδεισένιο» για τους οπαδούς του είδους. Ο Steven Villa (επίσης στους speed metallers Sceptor - οι οπαδοί των Agent Steel, Helstar, Watchtower τσεκάρετέ τους) έχει τρομερές δυνατότητες. Ανεβοκατεβαίνει τη κλίμακα τόσο αβίαστα, που προκαλεί κάποιες στιγμές γέλιο νευρικό. Το μόνο του προβληματάκι είναι πως δεν μπορεί ακόμη σε κάποιες φάσεις να «χαλιναγωγήσει» τη φωνή του, με αποτέλεσμα σε σημεία να ακούγεται σχετικά …ανώριμος; Ας το πούμε έτσι. Ειδικά όταν απρέπει να διατηρήσει δυναμική χροιά στις μεσαίες οκτάβες. Προσωπικά δεν με νοιάζει, δεν θα κάτσω να εξετάσω το κατά πόσο «πατά» σωστά στις νότες. Αφού η φωνή του με παρασύρει, με «αρπάζει από το λαιμό» (σαν πολλά εισαγωγικά έχω ήδη βάλει…), ποσώς ασχολούμαι με τέτοια τεχνικά θέματα. Αλλά έχει πλάκα να βλέπεις έναν τραγουδιστή να ακούγεται καλύτερος στα πολύ ψηλά, από τα μεσαία επίπεδα!

Το εξώφυλλο θα το αφήσουμε καλύτερα ασχολίαστο, αλλά να θυμάστε: Ποτέ μη κρίνετε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.

 

Read 76 times