THEN COMES SILENCE – Machine (Oblivion/SPV/2020)

Friday, 13 March 2020 16:37

“There’s absolutely no meaning in rebelling against death.”

 

Αντίθετα μάλιστα, γράφεις στίχους γι’ αυτόν τους μελοποιείς, τραγουδάς, τους χορεύεις και το οξύμωρο όλων, τον γλεντάς.
Δεν ξέρω τι γίνεται με σας, αλλά εμένα η Σουηδική σκηνή το τελευταίο διάστημα με έχει γονατίσει. Ίσως υπάρχει κάποια καρμική σύνδεση την οποία δεν προσπαθώ να αποφύγω γιατί απλά την αφήνω να επιδράσει επάνω μου. Όμως εδώ, πλέω σε αχαρτογράφητα νερά γιατί παλιότερα δεν θα άφηνα το μουσικό μου κανό να εισέλθει σε αυτά τα επικίνδυνα για μένα ρεύματα.

Από την όμορφη Στοκχόλμη οι Σουηδοί post punk, goth rockers THEN COMES SILENCE ομορφαίνουν την μέρα μου και με προσκαλούν στην δική τους μουσική θάλασσα με την ομολογουμένως άρτια δομή των 11 κομματιών που περιέχονται στο ολοκαίνουργιο album κυκλοφορώντας το με σκοπό να κατακτήσουν ολόκληρο τον κόσμο.
Το φετινό Machine θα διαδεχτεί τα "Then Comes Silence" του 2012, "II" του 2013, "Nyctorhillian" του 2015 και το "Blood" του (2017). Έντονα παραγωγική μπάντα με αστείρευτη έμπνευση τα προηγούμενα χρόνια και πάμπολλες επιρροές που θέλεις δεν θέλεις θα τους συνδυάσεις ακουσία ή εκούσια σε ακούσματα δίπλα σε συγκροτήματα και μουσικούς όπως οι Killing Joke, Wendy Carlos, Bowie, Siglo XX, Joy Division, Fields of The Nephilim, Mort Garson, Siouxsie and The Banshees, Dead Kennedys, The Sisters of Mercy, Sonic Youth, A Place to Bury Strangers, Freddie Wadling. Ένας κατάλογος επιρροών, μακρύς αλλά και συνάμα απόλυτα συνυφασμένος με το rock.
Εάν θέλουμε να συνοψίσουμε όλα τα παραπάνω σε μια λέξη με ταμπέλα, οι άνθρωποι αυτοί παίζουν deathrock και το διασκεδάζουν και με το παραπάνω. Με τραγούδια όπως το εναρκτήριο We Lose the Night σε καλωσορίζουν με έναν χορευτικό τρόπο στον κόσμο τους. Πρόκειται για το πρώτο single του δίσκου. Πανέμορφο άκουσμα, μελωδικό με ένα τέμπο από ανεξάρτητες κιθάρες με συχνή επανάληψη του refrain που κολλά απευθείας στο μυαλό.
Το πιο βαρύ Devil αποκαλύπτει ένα μαύρο πέπλο με τα ελαφρά μεταλλικά του riffs ότι η μπάντα αυτή θα φτάσει πολύ ψηλά φέτος. Οι μελωδίες και η ατμόσφαιρα του κομματιού εξυψώνει αυτή την μουσική που για δεκαετίες παραμένει στην αφάνεια.



Η πρώτη σκέψη μου στην παρούσα φάση ήταν ότι εάν το Machine ξεκινά τόσο ελπιδοφόρα υπέροχο και η συνέχεια είναι εξίσου καλή τότε θα έχουμε να κάνουμε με μια αποκάλυψη για φέτος. Το Dark End ξεκινά με έναν πιο σκοτεινό τρόπο. Η εισαγωγή του βαριά και με φωνητικά dark wave αναθεματίζουν την αποκάλυψη. Οι κιθάρες σε ταξιδεύουν καθώς το κομμάτι προχωρεί προς την ολοκλήρωση του. Η ίδια δυναμική ισχύει και για το I Give You Everything ένα σκοτεινό χορευτικό άσμα. Θα μπορούσε να είναι και soundtrack για ταινία επιστημονικής φαντασίας. Κόβεται απότομα επίτηδες στο τέλος λες και κάποιος κατέβασε τον γενικό, πράγμα που δεν το περίμενα.
Στο Ritual στην συνέχεια, οι THEN COMES SILENCE αποδεικνύουν στο κοινό γιατί ονομάζονται οι Σουηδοί καπετάνιοι του post-punk. Η μουσική τους, φέρνει ένα φρέσκο αεράκι γοτθικής αναγέννησης, σπρώχνοντας το σκοτάδι με σφυρηλατημένους ρυθμούς και μελωδίες που κάνουν την καρδιά να λιώνει ακόμα και το πάγωμα του αίματος. Η γοητεία για τη μοίρα και το σκοτάδι διαπερνά και επηρεάζει κάθε τόνο και λέξη. Τα αρσενικά φωνητικά αναμιγνύονται με τα θηλυκά και κάνουν το τραγούδι να πετά. Είναι η μουσική τους pop; Θα δείξει, αλλά παιδιά εάν ήταν το pop έτσι θα είχαμε πράγματι πολύ μεγάλο πρόβλημα.
Το Apocalypse Flare συνεχίζει την ροή των απίστευτων συνθέσεων μέχρι τώρα και πλέον η αρχική μου φοβία μετατρέπεται σε ενθουσιασμό. Το album ήδη γίνεται απαραίτητο για τους φίλους τού είδους αλλά και σε αυτούς που δεν έχουν κολλήματα στην μουσική τους παιδεία. Οι στίχοι φλερτάρουν με το θάνατο και τη θλίψη. Είναι goth και το φωνάζουν, psychedelica, rock και το μεταδίδουν. Φέρνουν το post-punk σε μια συμβίωση με όλα τα υπόλοιπα. Η απόδειξη βρίσκεται μέσα στις νότες τού W.ο.ο.ο.u. που αποτελεί την μεγαλύτερη σε διάρκεια στιγμή του δίσκου. Ένα κομμάτι βγαλμένο από τα έγκατα της δεκαετίας των 80’ς σαν φόρος τιμής στον μεγάλο David Bowie. Εκπληκτική στιγμή για μένα στο Machine.



Οι χτύποι της καρδίας ανεβάζουν ρυθμό στο In Your Name. Τα τύμπανα καθοδηγούν το βασικό θέμα μαζί με το μπάσο αναπτύσσουν μια σύνθεση εκρηκτική. Ανώμαλες κιθάρες ξερνούν το ανεξάρτητο rock συναίσθημα. Ρυθμικά μέρη και ένταση η απόλυτη επαναφορά του είδους σε πιο βατά μονοπάτια ακόμα και για τους πιο δύσπιστους ακροατές. Νότες προσαρμοσμένες για κάθε rock club και κατανάλωση πολλών ποτηριών από το αγαπημένο μπουκάλι του ποτού της νιότης. Στα κρυφά θα ανάψεις ένα τσιγάρο χωρίς να σε δει κάνεις… έλεος! Καθώς το ρυθμικό Glass παίζει και έχεις γίνει ένα με την μπάντα. Αφήνεις τα πάντα και μπαίνεις στον χορό. Έκσταση. Όλα ανοίγονται γύρω σου και σου κάνουν τον χώρο που χρειάζεσαι.
Το Kill It είναι πιο δύσκολο κομμάτι. Ατμοσφαιρικό. Το πιο διαφορετικό και ανατρεπτικό μέσα στο album.
Αμαρτωλά και απειλητικά φωνητικά δημιουργούν μια συναρπαστική παρουσία. Η αδρεναλίνη είναι εγγυημένη εδώ. Το συγκρότημα κρατά το ενδιαφέρον με την μουσική του κατεύθυνση και δεν επαναλαμβάνεται. Δεν κάνει το άκουσμα βαρετό, αντίθετα μάλιστα προκαλεί τον υποψήφιο φίλο τής μουσικής να ξεπεράσει τον εαυτό του. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο τελευταίο κομμάτι Cuts Inside. Η μουσική τους προσελκύει την προσοχή και μπορεί κάποιος να τους επαινεί για το αποκαλυπτικό τους ήχο και την διατοπική προσέγγιση που οι ίδιοι θέλουν να διαδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Εάν το death είναι μια πιστή μούσα για σένα τότε ακολουθείς όπως και να έχει τους THEN COMES SILENCE. Θα βρεις μια ταλαντούχα μπάντα εδώ που όχι απλά ξεπερνά τον μέσο όρο, αλλά αγγίζει το άριστα σε όλα τα επίπεδα. Είναι σίγουρο, αξιόπιστο, απόλυτο άκουσμα. Με κορυφαία παραγωγή για το είδος και το τελικό μιξάρισμα έκανε ο θρυλικός Stefan Glaumann (Rammstein, Deathstars, Killing Joke).



Ο Θάνατος, είναι -ότι όλες οι άλλες μούσες μαζί δεν είναι- γι αυτή την μπάντα. Η δημιουργικότητα και η έμπνευση είναι άστατοι φίλοι μεταξύ τους. Χάνονται ανάμεσα στα ιδρωμένα φύλλα των ιδεών τους ή στο πάτωμα πάρα πολλών οινοπνευματωδών φιαλών.
Εν όψει του θανάτου, όμως, οι θεοί της έμπνευσης βρίσκονται σε κορυφαία μορφή ξαφνικά, σπεύδουν προς τα εμπρός με όλα τα πυροβόλα όπλα να καίγονται.
Συναγωγή και έμπνευση για κάτι το τέλειο.
Οι Σουηδοί φίλοι μας γνωρίζουν πολύ καλά αυτή την πηγή. Μπορεί να είναι το τελευταίο όριο, το τελικό σύνορο μεταξύ αυτής της ζωής και ότι έρχεται στη συνέχεια.

Για τους γοτθικούς εναπομείναντες, γνώστες αυτής της περιοχής, το group αυτό είναι μια ισχυρή δύναμη που τους οδηγεί και συνεχίζει την πατροπαράδοτη αλληλουχία των κορυφαίων στιγμών της μουσικής σκηνής. Μια ανάσα ακόμα και για εμένα που ταξίδεψα στα μαύρα αλλά πανέμορφα νερά του. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στην κρίση σας. Να είστε υποψιασμένοι πάντα πως πίσω από κάθε τραγούδι βρίσκεται ένα ανθρώπινο δράμα που καλούμαστε να ανακαλύψουμε. Και τα μέλη της μπάντας έχουν κάτι να μας πουν με τους στίχους.
Απολαύστε το ελεύθερα και αφήστε τα όπλα κάτω.
 
TRACKLIST:
1. We Lose The Night (3:57)
2. Devil (3:28)
3. Dark End (4:11)
4. I Gave You Everything (3:50)
5. Ritual (4:07)
6. Apocalypse Flare (3:03)
7. W.O.O.O.U (5:08)
8. In Your Name (3:57)
9. Glass (3:01)
10. Kill It (6:25)
11. Cuts Inside (4:05)
 
TCS are:
Alex Svenson - Vocals, Bass, Synthesizers
Jonas Fransson - Drums
Mattias Ruejas Jonson - Guitars
Hugo Zombie - Guitars
 
 
 
 
 
Halo of Thorns (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 185 times