Monuments on Facebook

MIDNIGHT RIDER “Manifestation” (Massacre 2017)

Monday, 22 May 2017 12:04
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Δεν θα πω ψέματα, αρχικά μου κίνησαν το ενδιαφέρον λόγω ονόματος - θα γνωρίζεις ίσως πως “Midnight Rider” είναι μεταξύ άλλων και τραγούδι τόσο του θρυλικού Αμερικανικού southern rock σχήματος των Αllman Brothers (και κάπου εδώ αρχίζει και τελειώνει ότι έχει σχέση μαζί τους!) άλλα και των μεγάλων της Ηeavy Metal (εδώ είμαστε) δυναστείας Saxon του ιστορικού “Denim and Leather”. Το τι κρύβεται όμως πίσω από το παραπέτασμα αυτών των Γερμανών είναι κάτι που θα δούμε ευθύς αμέσως.

Λεωνίδας "Rider on the Vintage Wind" Χατζημιχάλης

Κατάφερα πριν απ’ όλα να διεισδύσω στο παρθενικό τους ομότιτλο e.p “Μidnight Rider” του 2008. Όντας αξιόλογο κι ελπιδοφόρο, με έντονες Black Sabbath και Led Zeppelin αναφορές, καλές συνθέσεις κι ας έλειπε η προσωπική σφραγίδα.

Εν έτει όμως 2017 οι Midnight Rider με το “Manifestation” αφήνουν για ακόμη φόρα τα σημερινά εγκόσμια και μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω αφήνοντας όμως κάπως στην άκρη τις επιρροές από Zeps, κρατώντας όμως ότι είχαν από τους Sabbath και ακονίζοντας ακόμη πιο πολύ τη λεπίδα στη κόψη των παλιών Judas priest. Μάλιστα το πρώτο riff του “When I Spew my Hate” σε σαστίζει τόσο αφού ακούγεται καρφί “Stained Class”, όπως και η ολόιδια Ηalford φωνή του τραγουδιστή Wayne που έρχεται να σε αποτελειώσει. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει κάτι που να ΜΗΝ θυμίζει κυρίως τον πρωτόλειο ήχο των Άγγλων Θεών…μέχρι και η παραγωγή! Άνετα λοιπόν ξεχνάς την Τευτονική καταγωγή τους και η Γηραιά Αλβιόνα είναι η μόνη κυρίαρχος του παιχνιδιού. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εισβάλει στο μυαλό αυτό το “Τears of your Temptation’’. Κάπου εδώ συλλαμβάνεις τον εαυτό σου να φοράει το πιο ηλίθιο χαμόγελο. Αρκετά όμως δεν κράτησε αυτό το αστείο κύριοι; Mα είναι σαν να ακούς το ‘Sinner” με ότι αυτό συνεπάγεται. Κυλάει όμως τόσο διαβολικά ευχάριστα και έχεις και από πάνω τη μια τραγουδάρα να διαδέχεται την άλλη, οπότε… Κι αυτό το “Τhe Execution” - σκέτος πόνος. Ξεχωρίζουν επίσης τα “Creature of the Night”, ”Heroes and Speedfreaks”, “Change your Life”. Και η ακρόαση ας μην τελειώσει ποτέ με τόσες καλές κι απολαυστικές στιγμές.

Σίγουρα δεν θα λέγαμε τόσα πολλά αν επρόκειτο για κάτι πραγματικά αυτόφωτο ως έργο. Από μόνο του το “Μanifestation”” δεν θα το πεις ποτέ τέτοιο, αφού η «μίμηση» είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Από την άλλη, ξέρεις όμως πολλούς σαν κι αυτούς τη σήμερον ημέρα;

Oι Γερμανοί αυτό που κάνουν εδώ το κάνουν τόσο καλά που μοιάζει όντως αστείο. Κι ας υπάρχουν ακόμα περιθώρια λίγης ακόμη βελτίωσης… Η φωνή; Όσο αν και θυμίζουν τα τερτίπια της σε κάμποσες στιγμές το νεαρό Ηalford (μιλάμε πάντα για την εποχή των “Rocka Rolla’ ,”Sad Wings of Destiny”, “Sin After Sin” και “Stained Class”), δεν χαρακτηρίζεται τόσο “ατίθαση” κι απελευθερωμένη, με τις θεόρατες γνωστές τσιρίδες που τότε μόνος εκεί, ψηλά, ο θεός Rob τολμούσε!... Έχει όμως το προτέρημα μιας σχεδόν ολότελα όμοιας χροιάς, το ίδιο πάθος και μια πολύ καλή ερμηνεία.

Οι μελωδίες μπορεί να μοιάζουν στις κιθάρες, λείπει όμως στον τομέα αυτό το «σήμα κατατεθέν» με τις άφθονες δισολiες ala Tipton / K.K Downing αφού οι Μ.R είναι τετράδα, κι αυτό σίγουρα περιορίζει το έργο τους. Όμως ο φερόμενος κύριος Blumi έχει υιοθετήσει τα καλύτερα στοιχεία κι από τους δυο αναπληρώνοντας επάξια και τους δυο τους. Δεν μένει πάρα να βρεθεί το έτερον ήμισυ στην εξάχορδη για να συμπληρωθούν και τα τελευταία «κενά» για ακόμη πιο μεγάλα πράγματα.

Αναμφίβολα οι Μidnight Rider στέφονται ως η καλύτερη μπάντα «φόρος τιμής» στους ανυπέρβλητους Judas Priest μιας άλλης χρυσής εποχής, που όμως δεν απόλαυσες εδώ και πάρα πολύ καιρό. Μην αδιαφορήσεις λοιπόν απέναντι σε αυτό το μεταμεσονύχτιο μανιφέστο, διότι στην τελική, εσύ θα χάσεις μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς (κι ας ακούγεται αυτό σαν υπερβολή - δεν είναι)... Πάω να ρίξω λίγο το λατρεμένο μου “Point of Entry” στο player να συνέρθω (επίτηδες το άφησα τελευταίο αν και δεν λείπει ούτε κι εδώ ως επιρροή)!

Λεωνίδας “ Rider on the Vintage Wind” Xατζημιχάλης

 

Read 66 times