Monuments on Facebook

BONFIRE - "Byte The Bullet" (U.D.R 2017)

Wednesday, 12 July 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

30 και βάλε χρόνια παρουσίας και ακόμη να κατέβουν επίπεδο!

Για όσους δεν έχουν ιδέα: Οι Bonfire είναι ένα μεγάλο συγκρότημα. Πολύ μεγάλο συγκρότημα. Βασικά, μετά τους Scorpions θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για το μεγαλύτερο hard rock - heavy metal γκρουπ της Γερμανίας και κατ’επέκταση της Κεντρικής Ευρώπης, μαζί με θεούς όπως οι Pink Cream 69 για παράδειγμα. Είναι ξέρετε και από τις μπάντες εκείνες που τα καταφέρνουν καλά στο να συνδυάζουν ήχους. Στους δίσκους τους θα ακούσεις από blues, μέχρι βαρβάτο heavy metal. Αλήθεια, βαρβάτο heavy metal δεν είναι κομμάτια σαν το “Sword And Stone”, “Don’t Touch The Light”, “S.D.I.”, “Bells Of Freedom”; Επομένως όχι, δεν είναι ποζεράδες. Δεν παίζουν glam. Μη ξεχάσουμε και τα βασικά δηλαδή…

Το 2017 τους βρίσκει ξανά με αλλαγές στη σύνθεσή τους. Αυτή τη φορά τον αρχηγό Hans Ziller (κιθάρα), πλαισιώνουν όπως στο προηγούμενο δίσκο οι Frank Pane (κιθάρα) και Ronnie Parkes (μπάσο), με τον Tim Breideband να ηχογραφεί πρώτη φορά στα τύμπανα ως studio μουσικός. Το ίδιο ισχύει και για τη θέση πίσω από το μικρόφωνο, καθώς αυτή καλύπτεται από τον Alexx Stahl των τρομερών heavy/speed metallers Masters of Disguise, ο οποίος έγινε μόνιμο μέλος έχοντας περάσει με άριστα τις εξετάσεις των ζωντανών εμφανίσεων. Μετά τη φυγή της αυθεντικής φωνής τους (αναφέρομαι φυσικά στον Claus Lessmann που έφτιαξε τους Phantom V) και τη σύντομη αλλά απόλυτα επιτυχημένη παρουσία του «πολύ» David Reece, o Stahl φαίνεται πως είναι η χρυσή ευκαιρία των Bonfire για να αποκτήσουν έναν καλό, μόνιμο και με μέλλον τραγουδιστή. Το line up αυτό σίγουρα δουλεύει στην εντέλεια, καθώς το “Byte The Bullet” είναι αισθητά ανώτερο του προκάτοχού του “Glörious”, το οποίο ήταν ένα έτσι κι αλλιώς πολύ καλό άλμπουμ! Καταλαβαίνετε λοιπόν από τα συμφραζόμενα πως έχουμε να κάνουμε με μια εξαιρετική κυκλοφορία, έτσι;

Γεμάτη δουλειά. Πλούσια, που φανερώνει μια μπάντα που και ιδέες έχει, και τον οπαδό της σκέφτεται. Δεκατέσσερα κομμάτια, εκ των οποίων μία ΦΟΒΕΡΗ διασκευή στο “Locomotive Breath” των Jethro Tull, όπου θα ξεχάσετε το folk rock ήχο του αυθεντικού και θα ακούσετε ένα βέρο hard ‘n’ heavy made in Germany κομμάτι. Είναι λες και πρόκειται για κάποιο άσχετο κομμάτι το οποίο “συμπωματικά” έχει τους ίδιους στίχους! Υπάρχει επίσης και μια ακόμη νέα εκτέλεση του super ultra classic “Sweet Obsession”. Αυτό το κομμάτι μάλλον το ηχογραφούν ξανά και ξανά με όποιον αναλαμβάνει τα φωνητικά, δεν εξηγείται αλλιώς. Συγκρίσεις μη ζητάτε, κάθε εκτέλεση έχει τη δική της ομορφιά.

Τα μεγάλα ατού του δίσκου είναι δύο: Οι δεμένες, συμπαγείς και σε σημεία σχεδόν power metal κιθάρες των Ziller και Pane που βγάζουν μάτια (θα μπορούσε κανείς να πει πως οι Bonfire εδώ παίζουν ένα μείγμα heavy - power - hard - A.O.R!) και τα άψογα φωνητικά του Stahl. Όταν λοιπόν έχεις έναν δίσκο με καλές συνθέσεις και ιδέες, ικανό τραγουδιστή και τα αβαντάρεις όλα με μια αψεγάδιαστη παραγωγή που αναδεικνύει όλα αυτά τα καλά συστατικά, τι άλλο να ζητήσει ο οπαδός;

Λάτρεις του γερμανικού και κεντροευρωπαϊκού hard ‘n’ heavy ήχου και «βλαμμένοι» οπαδοί των Bonfire, Pink Cream 69, Jaded Heart, Gotthard, Shakra και λοιπών αντιστοίχων συγκροτημάτων, ακούστε οπωσδήποτε το “Byte The Bullet”. Δεν πάσχει από τίποτα και δεν χωλαίνει πουθενά.

ΥΓ: Το “Some Kinda Evil” έχει σχεδόν το ίδιο riff και τον ίδιο ρυθμό με το “Stranger In Time” των Pink Cream 69, που είχε σχεδόν το ίδιο riff και τον ίδιο ρυθμό με το “Talk To The Moon” των ιδίων. Κομματάρες φυσικά και οι τρεις τους.

ΥΓ 2: Οι Pink Cream 69 φέτος θα βγάλουν νέο δίσκο. Από τώρα τρώω τις σάρκες μου.

 

 

Read 22 times