Monuments on Facebook

TEN - "Gothica" (Frontiers)

Wednesday, 12 July 2017 06:00
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε.

Η αλήθεια είναι πως πάντα ήμουν θετικά προκατειλημμένος ως προς το μελωδικό, πομπώδες, επικό και ενίοτε “κινηματογραφικό” hard rock, ειδικά όταν προέρχεται από την αγκαλιά της Γηραιάς Αλβιώνας. Θέλω τα μελωδικά, αισθαντικά φωνητικά μου, τις δυναμικές κιθάρες μου, τα ευφάνταστα solos, τα στακάτα τύμπανα και τα πλήκτρα να στρώνουν το χαλί. Θέλω refrains που να τα τραγουδώ και να μου μένουν στο μυαλό, θέλω λυρισμό… Θέλω δηλαδή τους Magnum, τους Balance of Power, τους Royal Hunt, τους Pride Of Lions και όλους τους ομοϊδεάτες τους.

Οι Ten είναι ένα συγκρότημα εγγύηση στο είδος αυτό, αν και για να είμαι ειλικρινής προσπαθώ να βρω ένα που να μην είναι. Είναι λοιπόν σαν τους ACDC. Σαν τους Motorhead. Τους Saxon και τους Iron Maiden. Πριν ακόμη πατήσεις το play, έχεις ακούσει το κάθε τους δίσκο. Είναι όλοι στο ίδιο ύφος, δεν υπάρχει καμία μα καμία διαφορά, σου δίνουν αυτό ακριβώς που θες να ακούσεις. Πειραματισμοί δεν χωρούν, είναι αχρείαστοι. Το μόνο που δεν ξέρεις, είναι το αγαπημένο σου τραγούδι!

Το συγκρότημα - φετίχ για μένα, τον Κισατζεκιάν και όλους όσους έχουν λιώσει μνημειώδεις δίσκους όπως το “On A Storyteller’s Night” κυκλοφορεί το 13ο του πόνημα. Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ πίσω για να πούμε πως έχει να ανταγωνιστεί εξαιρετικά άλμπουμ. Μια ακρόαση των δύο τελευταίων (“Albion” και “Isla De Muerta”), θα πείσει και τον πιο δύσπιστο πως οι Ten διανύουν περίοδο παρατεταμένης φόρμας. Έτσι και στο “Gothica”, ό,τι αγαπήσαμε στους Ten, υπάρχει σε πληθώρα. Οι πομπώδεις ενορχηστρώσεις, το επικό συναίσθημα, οι A.O.R αναφορές, το σοβαρό ραδιοφωνικό rock. Πως γίνεται αυτά να ενώνονται και να μην ακούγεται το αποτέλεσμα γελοίο; Τι να σας πω. Ρωτήστε τον ηγέτη της μπάντας Gary Hughes (φωνή) και τους άλλους πέντε εξαίρετους μουσικούς που τον πλαισιώνουν. Αυτός το καταφέρνει.

Το “Gothica”, μέσα στην ομοιογένειά του, έχει και κάποιες τρομερές στιγμές που αμέσως θα έβρισκαν θέση σε μια ανθολογία με τις καλύτερες στιγμές της μπάντας από το 1996, όταν και κυκλοφόρησε το ντεμπούτο “X”. Το 8λεπτο λυρικό “The Grail” (Ιερουσαλήμ, σταυροφόροι, εκπληκτικές κιθάρες και καθαρά συναυλιακή δομή) παρασύρει, το βαρύ, αργόσυρτο αλλά τόσο “ζεστό” “Travellers” έχει πανέμορφο refrain, το δεύτερο έπος του δίσκου “Man For All Seasons” μας ταξιδεύει στη Μεσαιωνική Αγγλία πριν αποκτήσει ξεκάθαρη hard rock υπόσταση, το “The Wild King Of Winter” έχει τις βαρύτερες κιθάρες απ’όλα τα τραγούδια του δίσκου ενώ το “La Luna Dra-cu-la” (τι τίτλος είναι τούτος;) θα ευχαριστούσε πολύ σαν άκουσμα τον Phil Lynott, τον Gary Moore και τον Martin Walkyier.

Οι Ten το έκαναν και πάλι το θαύμα τους. Τώρα τους περιμένουμε για μια ακόμη τρομερή συναυλία.

Α ρε Αγγλία, πόσο μας πωρώνεις όταν θες!

 

Read 76 times