atmos club
spyridouls live

Monuments on Facebook

UFO - "The Salentino Cuts" (Cleopatra Records -2017)

Tuesday, 10 October 2017 16:01
Published in When Hard Gets Heavy

Φόρος αγάπης και φόρος τιμής!

Τους είχα δει στο Ρόδον την πρώτη φορά που ήρθαν στην Αθήνα. Δηλαδή, τρόπος του λέγειν, το ότι τους είχα δει.

 

Πάντως, τους είχα ακούσει, σίγουρα. Κι όταν έβαλα όλη μου την (ξεχασμένη από τη Δευτέρα Γυμνασίου) φόρα για να πηδήξω ψηλά προς το αόρατο αυτή τη φορά καλάθι, τους είδα για ένα δευτερόλεπτο! Πού να έχεις οπτική επαφή, παρά την όποια κλίση του δαπέδου, από το διάδρομο που οδηγεί στον εξώστη; Τόσο (υπεράριθμο) κόσμο, ελάχιστες φορές θυμάμαι να είχα πετύχει σε συναυλία. Βλέπετε, κάποιες φορές, η έννοια του sold out μπορεί να ξεχειλώνει κατά έναν καθόλου ευκαταφρόνητο αριθμό εισιτηρίων. By public demand, όμως σπεύδω να προσθέσω. Πάντως, δε μπορώ να πω ότι πέρασα άσχημα, που η μία αίσθησή μου ήταν αποκλεισμένη. Το αντίθετο, μάλιστα. Κι αυτό διότι η θρυλική Λονδρέζικη μπάντα είχε αποδείξει το μόνο που τελούσε υπό αμφισβήτηση: την ικανότητά της να παίζει καλά και να μη μοιάζει και ακούγεται ως φάντασμα του εαυτού της. Μετά τους ξαναείδα στο Gagarin να φέρνουν πάλι την κεφάτη νοσταλγία τους για τη μαγική δεκαετία του ’70.

 

Όχι, δεν ξεχάστηκα. Δε γράφω τις αναμνήσεις ενός ορκισμένου φαν. Άλλωστε, τέτοιος δεν ήμουν ποτέ. Κι ίσως για το λόγο αυτό επανεκτίμησα τη δουλειά τους, νιώθοντας την πραγματική χαρά που μόνο μια hard rock συναυλία μπορεί να προκαλέσει. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι χάρηκα περισσότερο όταν είδα πως η νέα κυκλοφορία τους αποτελείται εξολοκλήρου από διασκευές. Καταλαβαίνετε τι θα γίνεται στις ζωντανές τους εμφανίσεις με τέτοια (θα δείτε ποια στη συνέχεια) τραγούδια. Άλλωστε, τι να το κάνουν ένα ακόμα στούντιο άλμπουμ, έχοντας ήδη υπερβεί τα είκοσι; Give the people what they want! Το “The Salentino Cuts”, λοιπόν, είναι το πρώτο άλμπουμ με διασκευές που ηχογραφούν, με το οποίο φαντάζομαι ότι αφενός έχουν τη δυνατότητα να τιμήσουν αγαπημένα τραγούδια και αφετέρου να «πειραματιστούν» επιχειρώντας ιντριγκαδόρικες και ίσως απρόσμενες εκτελέσεις.
Η τρέχουσα σύνθεση της μπάντας περιλαμβάνει τα ιδρυτικά μέλη Phil Mogg (φωνητικά) και Andy Parker (ντραμς). Επίσης τον Paul Raymond (keyboards και κιθάρα), που βρίσκεται στο συγκρότημα από το 1976, τον Vinnie Moore (κιθάρα), που εντάχθηκε το 2003, καθώς και τον Rob De Luca (μπάσο), που αντικατέστησε το 2008 το ιδρυτικό μέλος Pete Way, όταν εκείνος δε μπόρεσε να βγάλει visa εργασίας στις Η.Π.Α. Κάνετε λίγο ακόμα υπομονή μέχρι τις 29 Σεπτεμβρίου και θα μπορέσετε να αποκτήσετε το νέο δίσκο τους είτε σε ψηφιακή μορφή, είτε σε λευκή ή splatter μορφή βινυλίου.

 

Μιλώντας αρχικά για τις, κατά κάποιον τρόπο, απρόσμενες διασκευές του δίσκου, παρατηρούμε πως μάλλον αυτές αποδεικνύονται οι λιγότερο ενδιαφέρουσες του άλμπουμ. Πρώτη και «καλύτερη» έρχεται το εξαιρετικό στο πρωτότυπο “Ain’t No Sunshine” του Bill Withers, που εδώ ακούγεται τελείως αδιάφορο. Στη δε περίπτωση του “Paper in Fire” του John Mellencamp τα πράγματα είναι προτιμότερα, αφού ο hard προσδιορισμός στη rock του πρωτότυπου έδεσε χωρίς παρατράγουδα. Ένα ακόμα σχετικό εγχείρημα ήταν η διασκευή του “River of Deceit” των Mad Season, που αποτελούνταν από μέλη των Pearl Jam, Screaming Trees και Alice in Chains, όπου το αποτέλεσμα είναι θετικό κυρίως λόγω της εκπληκτικής ερμηνείας του αγέραστου Mogg.

Υπάρχουν όμως και οι λίγο πολύ αναμενόμενες διασκευές. Πρώτη και καλύτερη το ήδη χιλιοπαιγμένο στις συναυλίες τους “Just Got Paid” των ZZ Top, που εδώ βγήκε κομματάκι πιο southern rock, όπως και το “Too Rolling Stoned” του Robin Trower. Κορυφαία στιγμή αποτελεί το “Heartful of Soul” των The Yardbirds, που ακούγεται πομπώδες και δυναμικό. Το “Rock Candy” των Montrose έχει ένα υπέροχο επικό στυλ, όπως και το “Honey-Bee” του όποια-πέτρα-κι-αν-σηκώσεις Tom Petty, που απογειώνεται με τη δυνατή rhythm section, αλλά και το “It’s My Life” των The Animals, που είμαι σίγουρος ότι στα live θα το παίζουν πολύ πιο γκαζωμένα.

Υπάρχουν όμως και κάποια τραγούδια από εκείνα που σκέφτεσαι πολύ αν πρέπει να τα «πειράξεις». Ξέρετε ποια εννοώ. Από εκείνα, που ακόμα κι αν θέλεις να τα αλλάξεις, δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο. Κι εδώ έχουμε τρία από αυτά. Πρώτο είναι το “Break on Through (To the Other Side)” των The Doors, το οποίο οι UFO δεν πείραξαν καθόλου. Επόμενο είναι το κλασικό “The Pusher” των Steppenwolf, όπου διακρίνεις ένα ψήγμα των Deep Purple να περιφέρεται σκόπιμα. Και last but not at all least είναι το κολοσσιαίο “Mississippi Queen” των Mountain (ε, ρε τι έχει να γίνει στα live), που αποτελεί κλασικό παράδειγμα του επιστημονικού δόγματος «Αυτά δεν τα πειράζουμε, αλλά απλά προσπαθούμε, όσο μπορούμε, να τα παίξουμε ως έχουν».

“Do you know what I mean?”

 

Read 80 times