Monuments on Facebook

PAGAN ALTAR – Judgement Of The Dead (Temple of Mystery Records/2019 reissue)

Friday, 10 May 2019 13:56
Συντάκτης:
Published in When Hard Gets Heavy

Sabbath bloody Nwobhm! ✔

 

Το 1976, μέσα από τη μυστηριώδη ομιχλώδη αγγλική ύπαιθρο, εμφανίστηκαν οι Pagan Altar, ένα συγκρότημα το οποίο έμελλε να αλλάξει το πρόσωπο του νεογέννητου Nwobhm μπολιάζοντάς το με μεγάλες δόσεις αποκρυφισμού και Sabbathικού '70s heavy rock.

Παρά το περίφημο ντεμπούτο άλμπουμ τους, Judgment of the Dead, που πήρε κάτι δεκαετίες για να κυκλοφορήσει επίσημα, το βραχύ, αλλά φωτεινό αστέρι τους τελικά απογειώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 2000 όταν η μπάντα κυκλοφόρησε τα The Time Lord, Lords of Hypocrisy και Mythical and Magical.



Η καναδική εταιρία που κυκλοφόρησε το τελευταίο τους αριστούργημα The Room Of Shadows, αποφάσισε να επανακυκλοφορήσει τον κατάλογό τους αρχίζοντας από το ντεμπούτο.
Ηχογραφημένο το 1982 κατά τη διάρκεια του κινήματος NWOBHM, το ντεμπούτο άλμπουμ των Pagan Altar, Judgment of the Dead (γνωστό επίσης και ως Volume I), είναι ένα διαχρονικό κλασικό heavy metal/occult rock άλμπουμ, με επίκεντρο τη μαγεία και τον αποκρυφισμό.
Φανερά επηρεασμένοι από τους Black Sabbath κυρίως, αλλά και τους πρώιμους Judas Priest ηχητικά, με τα βαριά riff και τα εντυπωσιακά κιθαριστικά solo του Alan Jones, σήμα κατατεθέν της μπάντας.

Ο προσφάτως αποθανών Terry Jones είχε μια ιδιάζουσα φωνή, που ξέφευγε από τα στερεότυπα των metal συγκροτημάτων, τείνοντας προς πιο heavy rock/occult σχήματα των '70s όπως οι πρώιμοι Pentagram, οι Black Widow και οι Coven.
Από τους δύο τελευταίους ήταν ολοφάνερα επηρεασμένοι κυρίως στον στιχουργικό τομέα, όπου τα occult/magical θέματα έχουν την τιμητική τους.


Το άλμπουμ αποτελείται μόνο από διαμάντια. Καταρχάς από μαγευτικά επικολυρικά έπη όπως τα Pagan Altar, Judgement Of The Dead και Reincarnation, όπου κυριολεκτικά χάνεσαι μέσα στην μυστικιστική εξωπραγματική ατμόσφαιρα που κυριαρχεί.
Ο Terry από την μια πλευρά ερμηνεύει με πάθος και πειστικότητα ενώ ο Alan ζωγραφίζει κυριολεκτικά απόκοσμα τοπία και μαγευτικές οπτασίες ενός άλλου κόσμου.
Ενδιάμεσα υπάρχουν τα πιο straightforward κομμάτια, όπως τα In the wake of Armadeus, The Black mass και Night rider, όπου ακουμπάνε πιο πολύ στο nwobhm, αλλά χωρίς να χάσουνε ίχνος της αυθεντικότητας που τα χαρακτηρίζει από το πρώτο δευτερόλεπτο έως το τελευταίο.
Το ακουστικό ιντερλούδιο The dance of the banshee αποτελεί ακόμη ένα πειστήριο για την εξωπραγματική αίσθηση και ικανότητα του Alan Jones.

Για να μην πολυλογούμε, το άλμπουμ αυτό είναι ένα τεράστιο must για κάθε οπαδό της μουσικής που γεννήθηκε στα '70ς και μετεξελίχθηκε στις αρχές των '80ς, πέστε την heavy rock/metal/nwobhm, η ουσία είναι μία: ΔΕΝ πρόκειται να ξαναγραφτεί τέτοια μουσική! Όσοι αγνοούσαν το εν λόγω άλμπουμ/γκρουπ τώρα ξέρουν τι να κάνουν…
 
 
 


✍ The White Rider  (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 116 times