RAY ALDER - What The Water Wants (Inside Out Music/2019)

Saturday, 28 September 2019 07:00
Published in When Hard Gets Heavy

To “πλάσμα” του νερού και οι υπέροχες ιστορίες του!

 

Δεν θα μπορούσα να ξετυλίξω αυτή τη παρουσίαση με απλές περιγραφές, ψάχνοντας παράλληλα και τις σωστές λέξεις. Πολλές φορές θα μου παίξουν το απαραίτητο κρυφτούλι μέσα στο μυαλό, πράγμα απόλυτα λογικό όταν προσπαθείς να πιάσεις με “γυμνά χέρια” ένα “αερικό”, ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο ονόματι Ray Balderama, με άλλα λόγια η υπέροχη Φωνή των Fates Warning που ξέρεις ακόμα καλύτερα ως Ray Αlder για τόσες δεκαετίες τώρα.
Να πεις τι; Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά από χείλη όπως κι έσταξε αστείρευτο μελάνι στα κιτάπια του Progressive metal και της ποιοτικής μουσικής γενικότερα .

Εύλογα λοιπόν δεν θα ανατρέξω στα πονήματα του καλλιτέχνη με τους “συν - ταξιδιώτες” του όλα αυτά τα πολυδαίδαλα χρόνια, από τους Fates Warning (αναμένουμε όσο τίποτα άλλο τον ερχομό του νέου άλμπουμ!) μέχρι και τις δυο πολύ καλές δουλειές των Εngine, φτάνοντας μέχρι τους εξαιρετικούς Redemption αφήνοντας τη μοναδική του σφραγίδα.
O νέος δρόμος θα ανοιχτεί, θα διαχωρίσει όμως τα μονοπάτια, μαζί με μια προσωπικότητα μοναδικής έκφρασης με τη πολύτιμη σύμπραξη φίλων και συνεργατών όπως o Mike Abdow (Fates Warning) και Τοny Hernando (Lords of Black) στις κιθάρες που ζωγραφίζουν πανέμορφες “ακουαρέλες” (αξίζει να σημειωθεί έπαιξαν και όλες τις μπασογραμμές αντίστοιχα) και Craig Anderson (Ιgnite) στα τύμπανα.
Την καλλιτεχνική και γραφιστική επιμέλεια τού δίσκου έχει η Cecilia Garrido Strata (σύζυγος του Ray Alder) καθώς την παραγωγή ανέλαβε ο ίδιος ο Αlder και τη μίξη ο Simone Mularone (Sweet Oblivion)
Τι ακριβώς όμως θέλει να μας πει εδώ ο “ποιητής” στο βιβλίο που ονόμασε τόσο εύστοχα “What the water wants” έχοντας παράλληλα το υδάτινα στοιχείο ως κύριο μέλημα των στοίχων;
Σαν μια αόρατη παλέτα θα δημιουργήσει πληθώρα από τα πιο σαγηνευτικά και γήινα ηχο-χρώματα που υπάρχουν σ' αυτή την πλάση με τη μοναδική χροιά του Ray Alder.
 
 
Τα αλάνθαστα συναισθήματα είναι και πάλι εδώ να σε μεθύσουν με το πιο γλυκό νέκταρ φέρνοντας γνώριμες άλλα και διαφορετικές απ’ όσο έχεις συνηθίσει στιγμές, που θα νιώσεις από την αρχή με το “Lost” όσο κι από ένα λίκνισμα που σου δημιουργεί ένα υπέροχο “Crown of thorns” χωρίς να σε αφήνει αδιάφορο ούτε στιγμή.
Ένα όμως τραγούδι σαν το “Some days” είναι η φωνή με τις λέξεις που άκουγες πάντα μέσα σου που θα σε πάρουν σφιχτά από το χέρι καθώς τα βήματα σου αγγίζουν το “Shine” για να σου δείξει το φως μέσα από την επιβλητική όσο βελούδινη σκιά του.
Το '"Beautiful lie” όμως θα σου ξαναθυμίσει εκείνο το αξέχαστο “Don't Follow me” σαν απλώνεται η μελωδία του σαν να μη πέρασε μέρα από το “Parallels”!
Στο απόλυτα φορτισμένο “The Road” είναι σαν ν' ακούς τη κιθάρα του David Gιlmour να δακρύζει με την τόσο γήινη όσο διάχυτη από συναίσθημα φωνή του Ray, άλλο όμως να περιγράφεις και άλλο να χάνεσαι μέσα σε αυτό.
Το “Wait” όμως θα είναι το δυνατό χαστούκι που θα σε επαναφέρει στη πραγματικότητα, το ίδιο όμως γεμάτο μελωδία με τη φωνή του Αlder να σε γραπώνει για τα καλά όσο διαρκεί.
To “What the Water Wanted” που ακολουθεί, αποδεικνύει αυτό που ήθελε από την αρχή, να ξεφύγεις από τους ρυθμούς τής καθημερινότητας μέσα το δικό του ρυθμό, σαν κρυμμένο διαμάντι κατευθείαν από τις μέρες των Εngine.
Μια όμως ακόμα εξαιρετική στιγμή που λέγεται “Κilling Ground” θα είναι και το ιδανικό κλείσιμο μιας πραγματικά απολαυστικής ακρόασης, ξεδιπλώνοντας τις μοναδικές αρετές τής φωνής ενός ανθρώπου που όσο ωριμάζει τόσο αλλάζει και τις ζωές μας.
 
 
Θες όμως πραγματικά να μην τελειώσει πότε αυτό το γεμάτο έμπνευση δημιούργημα... “What the water wants” ή αλλιώς ένας χείμαρρος έμπνευσης και δημιουργικότητας που σε κάνει να αναρωτιέσαι συχνά πως είναι δυνατόν να ξεχειλίζει τόση ομορφιά μέσα από τόση απλότητα, νιώθεις κάθε πτυχή αγάπης των ανθρώπων που το δημιούργησαν, ξεπερνώντας μέτρα και σταθμά ακόμα και τις μεγάλες αποστάσεις μεταξύ Μαδρίτης (όπου διαμένει πλέον ο Ray) και Ηνωμένων Πολιτειών, χρωστούν τόσα πολλά στον ίδιο τους τον εαυτό μα πάνω απ’ όλα στο όνειρο ενός ανθρώπου που κρατούσε τόσα χρόνια ένα μυστικό μέχρι να το εκπληρώσει με τον πιο αξιοθαύμαστο τρόπο.

Τελικά ο κόσμος δεν είναι και τόσο άχαρος όσο θέλουν μερικοί να πιστεύουν, θα έλεγα μοιάζει μια “στάλα” πιο όμορφος.
 


Leonidas Hatzimihalis (ECLECTIC SHADOWS team)
Read 250 times